Eric Dolphy - At the Five Spot Vol. 1 (1961)

Beluisterd als maandbonus bij het jazzalbum vn de week. Een bijzonder lekker plaatje is dit toch wel weer. Ik vind ´The Prophet´ persoonlijk wat minder (wel erg lange solo´s met maar beperkte ontwikkeling/opbouw en dan met name ook die van Dolphy zelf), maar de andere twee zijn puik. Voor wie ´Out to lunch´ al probeerde (is hier op MuMe toch de bekendste zo te zien aan de stemmen); deze is want minder ingewikkeld; meer ´down to earth´ toegankelijk. Of moet ik zeggen ´anders leuk´. Want ook zonder de totale overweldiging van Out to Lunch is dit een wat minder geniale, maar tegelijkertijd misschien ook wel lekkerdere plaat.

Per ongeluk de verkeerde CD [volume 1] in de goede hoes [volume 2] gekocht. At The Five Spot Volume 2 volgt echter heel snel want dit is volgens mij echt geweldige jazz.

Tnx Eazyfan.

Ik denk dat freejazz [die ik maar zelden kan waarderen] later kwam maar volgens mij komt het hier soms griezelig dichtbij. Of niet ?

**** om te starten.

We noteren de periode waarin Coltrane langzaam maar zeker richting extremere jazz-vormen evolueert. We noteren enige tijd voor 'Out to Lunch', Dolphy's grote bijdrage aan de jazz - een plaat die ik zelfs nog niet heb gehoord. En zie, Dolphy speelt hier nog soepele hard-bop, omringd door goede muzikanten, maar geen genieën.

Met Elvin Jones aan de drums hadden we wellicht vuurwerk gekregen; nu horen we slechts 'typisch' begeleidend gedrum. Moet kunnen. Met McCoy Tyner aan de piano hadden we in openingsnummer 'Fire Waltz' de kers op de taart gekregen. Mal Waldron biedt ons daarentegen een swingende improvisatie, die enigszins moeizaam op gang komt, en die nog groter had kunen worden. Moet kunnen.

Maar de lijstjes van "allerbeste jazz-plaat" zal 'Live at the Five Spot, Vol. 1' bij mij in elk geval niet halen, ook al mag de pianist in de daarop volgende nummers nog zo verassend uit de hoek komen. Het is mij allemaal veels te gewoontjes, te "boppy". 'Out to Lunch' is hopelijk van een ander allooi?

en unaej is weer niet tevreden...

Vreemde smaak heeft die gast toch.

Dat is erg graag gedaan - Ik ben blij dat het je bevalt, Vol.2 is naar het schijnt nog beter, geeft ook een hoger gemiddelde, want er is daar één 0,5* die erg onterecht is. Deze ken ik nog niet, moet ik ook nog eens snel achter aan, laat het een tip zijn voor iedereen: luister ook Vol.2 allemaal

@ JJ_D:
Ik vind het persoonlijk vreemd dat je het vergelijkt met Coltrane, zo kan je volgens mij alles gaan vergelijken, er is toch weinig dat die man evenaart. Dolphy is er 1 van, 'Out To Lunch' moet je maar eens proberen, volgens mij heeft dat Quintet daar een betere chemie dan het kwartet op 'A Love Supreme', je moet het maar eens proberen zou ik zeggen. Pas wel op! Het is licht Avant-Garde, het zal wennen worden

Vooral het eerste track op Vol. 2 is vreselijk goed, de mannen hebben daar een sfeer, snelheid en muzikale chemie die bijna beangstigend is.
Dat nummer is zo vreselijk goed dat ik eigenlijk nooit track 2 luister, niets kan track 1 nog verbeteren dus waarom door blijven luisteren.

Berichten verplaatst naar Genres > Overigen > Jazz

The Prophet - wát een prachtig nummer zeg, echt ongelooflijk Dat Dolphy een eindje lange en mooie solo's kon spelen wist ik al, maar 6min. alt saxofoon op zo'n niveau heb ik zelden gehoord, wat gaat er eigenlijk om in zo'n persoon die zo'n prestaties aflegt op zo'n moment vraag ik me dan af. Eigenlijk hoorde ik de man liever op fluit en bas klarinet zoals op Vol.2, hier geen fluit, maar wél ongelooflijk sterke saxofoonstukken, jawel dit blijft nog lang de rotatielijst in als het aan mij ligt - .

Als je freejazz gaat luisteren, dan stel je je daar van tevoren op in. Ik dacht een typisch hardbopplaatje in de speler te stoppen, de eerste luisterbeurt viel ik dan ook halfzacht van m'n stoel.Maar hey, is dat niet waar jazz over gaat? Dat je altijd en op elk moment verrast kunt worden en dat van tevoren nooit iets duidelijk is. Juustem. Dit was in mei het BAvdM en nog voor juni aan de horizon verscheen stond-ie al origineel in de kast. Samen met Out To Lunch, die ik ook maar op goed geluk erbij kocht.

Wat Mal Waldron betreft, sluit ik me bij Heemskerktollie aan. Het Bimhuis-concert met Lacy is inderdaad een topplaat. Niet dat de goede man klinkt als Monk, maar heeft-ie daar les van gehad of zat-ie in hetzelfde kaartclubje? Dat is trouwens wel waarom het JAvdW een geniaal idee was van Eazyfan. Je ontdekt niet alleen gave platen, maar anderen wijzen je weer op platen van muzikanten in de begeleiding. Booker Little droeg Eazyfan zelf aan, diejen Blackwell zit dan weer in Old And New Dreams.

Het saxofoonspel van Dolphy is bovenaards hier. Hij tekent misschien als een kleuter buiten de lijntjes en harde lijnen, but ain't it good? En die minutenlange solo op The Prophet... Wat een leider, wat een heerschap, wat een mastermind.

Het absolute hoogtepunt van deze Five Spot sessies is natuurlijk `Aggression` van volume 2. Zonder twijfel een van de beste jazz tracks die ik ken. Toch bevalt ook volume 1 erg goed. Dolphy blaast er lustig op los en lijkt in absolute topvorm. Heerlijk concert.

De muziek van multi-instrumentalist Eric Dolphy is altijd een harde noot om te kraken. Hij blaast (ongeacht zijn instrument) altijd een noot te hoog of te laag waar elk Westers persoon de typische & zuivere tonale klank verwacht. Vandaar ook dat de man in die tijd behoorlijk omstreden was bij de minder progressieve criticasters. Heb eens ergens gelezen dat de Amerikaan zich enorm liet inspireren door de natuur zoals bijvoorbeeld vogelzang-geluiden. Ik kan me voorstellen dat het atonaal spelen op zich al een enorme vrijheid met zich mee brengt tijdens het improviseren doordat je nergens de dwang voelt om consonant te klinken.

Alleen al dat maakte Dolphy's muziek zo karakteristiek. Hij was een muzikant die voortdurend de klankmogelijkheden van zijn instrument aftastte: luister bijvoorbeeld in 'Fire Waltz' vanaf 4:45 min. Dat knikkende blaasgeluid dat als een jankende kat blijft door snauwen. Van dat soort stukken krijg ik kippenvel op men armen en blijft me steeds fascineren na verscheidene luisterbeurten. Het zit misschien niet altijd lekker maar hoe meer je ernaar luistert, hoe meer je er verslaafd aan wordt. Dat is precies hetzelfde met het hele basisthema van dat eerste nummer dat behoorlijk verwrongen klinkt. Net als het openingsnummer 'Hat and Beard' van zijn klassieker Out To Lunch is het geluid van mijlenver herkenbaar al is het de eerste keer een bittere pil om door te slikken.

Zelfs een romantisch/ bluesey thema als in 'The Prophet' is geen hapklare brok door de mystiek die het thema niet rooskleurig laat uitslaan. De invloed van Mingus's harmonieën (met wie Dolphy hiervoor samenspeelde) kan men hierin terug horen. Vooral Little geeft een zekere warmte maar is niet de meest uitdagende van het hele gezelschap (vergeleken met het tweede deel van deze sessie althans waar die een geweldige prestatie neerzet). Het is vooral in dat laatste nummer dat de Mal Waldron schittert. Blackwell houdt zich redelijk gedeinsd maar geeft niettemin kleur aan de achtergrond.

Redenen waarom ik Eric Dolphy en Booker Little zo fantastisch vind? Wel alleen al door dit album kan ik er zo'n vijf (zoniet tien) geven - met redenen bedoel ik dan momenten waarbij ik vol bewondering luister. Verder mag je de rest van dit geweldig kwintet niet vergeten natuurlijk want de vorm van samenspel die hier aan de dag wordt gelegd is exemplarisch en legendarisch

Zoals hierboven zeer treffend beschreven werd: Dolphy heeft een bepaalde speelwijze die alle kanten uitgaat, iemand die eigenwijs doet waar hij zin heeft - en wat komt hij er mooi mee weg. Daartegenover staat de speelstijl van Little die veel emotievoller, bluesy en warm is maar haar perfect weet aan te vullen. Niet alleen complementeren de beide heren elkaar geweldig met hun ontzettend goede solo's, ook hoe ze bij momenten subtiel door elkaar heen spelen (neem bv. dat achtergrondspel van Little tijdens Dolphy's solo op 'Bee Vamp': daarvoor moet je elkaar écht aanvoelen en kennen) of opvolgen is simpelweg een waar genot om naar te luisteren.

'The Prophet' - die altsaxofoonsolo behoort tot het beste werk dat ik van Dolphy ken - 6 minuten van pure, onvervalste "schoonheid" waarbij de ene spitsvondigheid de ander moeiteloos opvolgt - neem bv. 6:17 tot 6:28 - eens je zoiets hoort vergeet je dat nooit meer, op welke manier je erna voor het leven getekend bent is een andere kwestie.

Eric Dolphy doet me denken aan de eerste G&T die je ooit dronk - het duurde eventjes voor je de smaak te pakken krijgt. Maar erna... Als is dat een ander verhaal voor een andere keer.