Gene Clark - Roadmaster (1973)

Wat een prachtig album is dit toch, verbazingwekkend dat hier nog niet op gestemd was. Mijn advies: luisteren!!

Ik ben hem momenteel aan het luisteren, en inderdaad: kan zo naast white light staan hoor! Nog een paar keer draaien eer ik me definitief uitspreek.

Genoeg geluisterd. Prachtig album, op zijn minst een 9/10!

Nu maar hopen dat anderen dit ook oppikken, dat verdient dit album.

Mooi, erg intiem, 'tikje' melancholisch.
Super Erg Zeer Mooi zelfs eigenlijk, eens kijken of dit lage gemiddelde valt op te krikken...

is dit het beste van Gene Clark? ik wil zelf eigenlijk ook wat luisteren van Gene Clark, maar weet niet wat zijn beste album is.
wat raden jullie aan om te luisteren, dit album of een ander..

Je hebt dit album niet geluisterd maar je geeft het wel 3 sterren? Ook apart. Maar wat betreft je vraag: De beste drie albums vind ik persoonlijk deze, No Other en White light. Deze drie kun je het beste luisteren.

oke dankjewel voor je antwoord, wat betreft die stem.
ik weet ook niet hoe die er is beland eerlijk gezegd...

Niet eens een echt album van Clark als zodanig, omdat het eigenlijk een soort van samengeraapte verzameling is van nummers opgenomen in de (twee) jaren hiervoor. Het werd bij mijn weten destijds ook alleen in Nederland uitgebracht.

Clark's oude maatjes van the Byrds (Crosby, McGuinn, Hillman en Clarke) doen mee op de eerste twee nummers die dan ook de oude Byrds tijden doen herleven, want de songs zijn sterk. "One In A Hundred" stond in een andere versie al op "White Light". "Full Circle Song" zou later weer opduiken op de reunie-plaat van The Byrds in 1973.

"Here Tonight" werd opgenomen met the Flying Burrito Brothers en is een fraai staaltje catchy country rock.

Muzikaal gezien slaat het album een brug tussen de het sobere, naakte, en vrij ingetogen "White Light" en het vollere en meer bombastische en ambitieuze geluid van meesterwerk "No Other".

Nummers als "I Remember The Railroad" en "Shooting Star" geven wat dat betreft al een soort van voorproefje op "No Other".

En ondanks de onsamenhangende opzet van de plaat klinkt het album als een solide en geïnspireerd geheel dat maar weer eens aantoont dat Clark misschien wel de beste en meest constante songschrijver van de Byrds was.

Roadmaster werd inderdaad alleen in Nederland uitgegeven in een totaal andere hoes. Daarop werden foto's van de Fanstistic Expedition sessie gebruikt, de foto van de Demon CD die er hier op staat is nog ouder want die is uit de tijd dat hij nog in de Byrds zat ........

De eerste 2 nummers zijn opgenomen voor een afgeblazen Byrds reünie in 1970. Deze uitvoering van One In A Hundred stond eerder op de band dan de White Light uitvoering.

En dat "misschien wel" kan je uit je laatste zin halen wat mij betreft . In mijn boek is Clark achter Tim Buckley de belangrijkste singer/songwriter ever .........

Dit album doet niet onder voor White Light en [/i]No Other[/i], ik vind 'm misschien zelfs beter dan White Light. De lijst aan artiesten die meewerken aan dit album is indrukwekkend, maar het is vanzelfsprekend Gene Clark zelfs die het album naar grote hoogten tilt.

'T is dat David Crosby If I Could Only Remember My Name gemaakt heeft, anders zou de eer voor beste Byrd (Gram Parsons even buiten beschouwing gelaten) zeker naar Gene Clark gaan.

Ach jongens, wat is dit toch mooi. Eind jaren 70 op vinyl bij Elpee aangeschaft, zonder te weten dat dit internationaal gezien een curiosum is. Blij dat ik hem inmiddels ook op CD heb. Persoonlijke favoriet is de beschaafde swing van Full circle song, maar inderdaad is eigenlijk alles sterk, en ik sluit mij geheel aan bij de meningen van Poles Apart en Droombolus hierboven.

Dit album wordt (of is net) volgens de All Music Guide-nieuwsbrief opnieuw uitgebracht door Sundazed (www.sundazed.com), net als White light (maar minus de bonusnummers van de prachtige A&M-rerelease uit 2002) en The fantastic expedition of Dillard & Clark (die in 1998 ook al keurig door A&M samen met al het overige werk van Dillard & Clark was uitgebracht).

Na bijna vier jaar is het aan mij om dit album even snel weer onder ieders aandacht te brengen. Naar aanleiding van positieve berichten over dit album bij berichten over 'White Light' heb ik deze maand beide besteld. Gisteren kwam 'Roadmaster' binnen en ik heb 'm ondertussen twee keer in de spelerd gehad en ik moet zeggen dat het een heel fijn album is. En dat voor een collectie onuitgebrachte opnames die zo'n beetje over een periode van twee jaren is opgenomen, al ligt het zwaartepunt wel bij album sessies in 1972 (8 liedjes). Het klinkt als een coherent geheel. De andere vier liedjes wijken in stijl niet dramatisch af van de rest. Ik onthoud me nog van een stemming en bij gelegenheid zal ik proberen wat uitgebreider over dit album te schrijven, als u mij toestaat .

Gesproken over onuitgebrachte opnamen van Gene Clark, binnenkort komt op Sierra Records een heuse SACD uit met andere (20) nooit uitgebrachte opnamen, genaamd "Gene Clark The Lost Studio Sessions 1964 - 1982". Het gaat om een hybride SACD, dus ook gewoon af te draaien op een cd-speler (voor vinylliefhebbers: deze opnamen verschijnen ook op een dubbel LP).

De opnames zijn gemastered in de beroemde Abbey Road Studios en zijn afkomstig van de originele analoge master tapes uit verschillende opnameperioden.

Momenteel wordt nog wat geheimzinnig gedaan over de exacte tracks, maar de songs "Back Street Mirror" en "Don't Let It Fall Through" uit 1967 staan er in ieder geval op.

nlkink, ik kan niet wachten...

Nou, ik heb Roadmaster voor de -tigste keer in de spelert sinds dat ie bij mij thuis werd afgeleverd. Over de eerste twee nummers had ik al een keer gelezen in de Byrds biografie Timeless Flight van Johnny Rogan. En nou ga ik er iets heel vreemds over zeggen. Als Byrds tracks vallen ze me een beetje tegen. Het eerste nummer heeft het kenmerkende Rickenbacker geluid van Roger McGuinn maar de dwarsfluit staat me een beetje tegen. Het tweede nummer heeft iets meer van de originele sound omdat naast McGuinn's Rickenbacker ook een fraaie drone achtige slaggitaar is te horen met een heel kenmerkend Byrds geluid. De schrijver van de liner notes van mijn Sundazed editie, John Einarson, hoort in deze twee liedjes de potentie van een single die Clarks carriere in 1970 een boost had kunnen bezorgen, maar dat hoor ik er niet in.
Als ik naar de eerste twee liedjes luister als sec Gene Clark solo tracks vind ik ze mooi, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar One In A Hundred.
De Byrds connectie blijft ook aanwezig in de resterende tracks.
Het met The Flying Burrito Brothers (met ex-Byrds leden Chris Hillman en Michael Clarke) als backing groep opgenomen Here Tonight is werkelijk schitterend, en daar gaan Full Circle Song en In A Misty Morning nog eens dunnetjes overheen. Ik kende Full Circle Song al in de versie die Gene Clark in 1972 met The Byrds had opgenomen maar die versie is veel droger geproduceerd.
Op de resterende 8 tracks doen (ex-) Byrds Clarence White en Michael Clarke mee.
Rough And Rocky klinkt een beetje als een Iers volkslied, maar eindigt met een wat abrupte fade out na zo'n drie minuten. Jammer.
De titeltrack van het album vind ik (nu nog) een van de mindere tracks, maar misschien moet dat kwartje nog vallen.
Ook I Really Don't Want To Know is een nummer dat bij mij wat meer tijd nodig heeft, maar daarentegen vind ik het nostalgische I Remember The Railroad prachtig. Een van de hoogtepunten van het album.
De re-recording van She Don't Care About Time vind ik niet geweldig, maar het origineel uit zijn Byrds periode heeft me ook nooit zo geboeid. Daarentegen eindigt het album weer met een topper. Eigenlijk mijn vierde favoriet van dit album, maar ik mag er helaas maar drie aanwijzen . Eigenlijk is het niet te doen. Voorlopig waardeer ik dit album op vier sterren, maar er is nog ruimte voor groei!

Vandaag vanaf vinyl nog eens gedraaid en dan komt zo'n plaat toch weer heel fris over. De A-kant is vlekkeloos, klassiek Clark materiaal, kant B komt lastig op gang, het titelnummer en "I Don't Really Want to Know" zijn de zwakke plekken, de resterende drie nummers trekken het niveau gelukkig weer stevig omhoog. Vier sterren zonder meer op hun plaats.

Ik ken het verhaal rond deze plaat, maar had er eigenlijk nooit echt naar geluisterd. Ben nu samples aan het beluisteren en het is me wel duidelijk dat deze gewoon naast White light en No other in de kast moet komen te staan.

Ik zie dat er momenteel twee verschillende CD-edities circuleren: een Britse op het Edsel-label en een Amerikaanse op het Sundazed-label. Allebei elf nummers en qua prijs maakt het niet veel verschil. Zijn er MuMe-leden die iets zinnigs kunnen zeggen over de geluidskwaliteit en anderszins de uitvoering van beide edities? Ze hebben ook een andere hoes, al zijn ze allebei gemaakt tijdens dezelfde sessie met die sportwagen, uit de tijd dat Gene Clark nog deel uitmaakte van de Byrds.

Heb zelf naast de LP de Edsel CD uitgave uit 1986 (met Clark zittend in de sportwagen op de hoes). Die is qua geluid prima, niks op aan te merken. Ken de meer recente Sundazed uitgave niet, kan me voorstellen dat ze gepoogd hebben de boel te remasteren, weet dus niet of de klank verbeterd is (voor zover dat kan). Weet wel van andere Sundazed uitgaves die ik heb dat ze altijd puik werken leveren.

Trouwens wel een bizar verhaal, de totstandkoming van dit album. En dan vooral de rol die Nederland daarbij heeft gespeeld.

Voor degenen die onbekend zijn met de ontstaansgeschiedenis: dit album (in elk geval acht van de elf tracks) had eigenlijk gewoon de opvolger van White Light uit 1971 moeten zijn. En voor Nederlandse liefhebbers is-ie dat ook.
Maar het album verscheen alleen in ons land; de rest van de wereld kreeg er wonder boven wonder niets van mee. Het duurde enkele jaren voordat Amerikaanse muziekliefhebbers het bestaan van dit album ontdekten en begrepen dat je tijdens een verblijf in Nederland een heus curiosum kon bemachtigen. Aansluitend kwam de import-stroom naar de VS op gang en jaren later werd het alsnog officieel in de VS uitgebracht.

Ik parafraseer de ontstaansgeschiedenis van het album zoals ik dat via verschillende internetbronnen tot mij genomen heb. Gene Clark begon in 1972 aan de opnamen van de opvolger van White light met onder meer (ex-) leden van The Byrds, Eagles en The Flying Burrito Brothers en enkele andere Amerikaanse countryrock-muzikanten.

Ze namen acht kant-en-klare nummers op. In de tussentijd kregen ze in de studio bezoek van Sly & The Family Stone. Gene Clark bood ze de studioruimte aan op de tijdstippen dat hij en zijn muzikanten zelf afwezig waren. Maar dat leidde ertoe dat Sylvester Stewart en zijn gezelschap elke avond de bloemetjes buiten zetten op kosten van Gene.
Toen de torenhoge rekeningen na enkele weken op de burelen van de platenmaatschappij belandden, was het opnamebudget ver overschreden, zodat de opnamen onmiddellijk werden stopgezet.

Dat het album toch nog uitsluitend in Nederland verscheen, had alles te maken met de uitstekende kritieken en de goede verkopen van White light. Het album werd nr. 1 in de jaarlijst van Oor en kreeg zelfs een prestigieuze Edison toegekend. Om daarop in te haken, moest er snel een opvolger komen. De acht beschikbare nummers werden afgemixt en aangevuld met drie tracks uit de archieven, die met verschillende bezettingen waren opgenomen.
Zo werden She's The Kind Of Girl en One In A Hundred in 1970 opgenomen door de originele Byrds-bezetting voor een nooit uitgebrachte single, als voorloper van een kortstondige reunie, die pas in '73 tot een album zou leiden. En Here Tonight is op de band gezet met de voltallige Flying Burrito Burrito Brothers.

Mijn eerste indruk is dat het desondanks een bijzonder coherente plaat is geworden, die bijna net zo melancholiek van toon is als White light, en daar volgens mij ook niet veel voor onder doet.

Ja, Sundazed staat er bij mij ook goed op. En een 1986-editie van een CD betekent in elk geval dat-ie geen slachtoffer is geworden van de 'loudness war'. Waarschijnlijk zijn het allebei prima releases, iets dat je van maar weinig albums op CD kunt zeggen.

Dank voor de info over de Edsel-versie in elk geval!

Over het algemeen genomen een 3,5* plaat maar door de aanwezigheid van In a Misty Morning en I Remember the Railroad  kan ik met een gerust hart een 4* geven

Chris Hillman bleef Gene Clark trouw tot op het laatst, hij doet op veel van zijn platen mee. Jammer dat Croz en Clark niet vaker samenwerkten. Crosby was net zo'n troubadour als Clark, wat hadden ze samen een geweldig duo kunnen vormen!