0
geplaatst: 21 augustus 2007, 21:24 uur
Iedereen heeft wel in zijn hoofd welke muziek hij het liefst hoort. Een soort van 'ideale plaat', zeg maar. Het mag gezien mijn verdere muzikale voorkeuren misschien een verrassing heten, maar mijn ideale plaat is denk ik een soort van progressieve rockplaat met een lichtelijke folkinslag. Het liefst een beetje lieflijk en met prachtige melodieën. Dus zoek je een forum als MuMe af naar onbekende pareltjes. En dan kom je zo af en toe mooie dingen tegen. Maar nog niet die ideale plaat.
Want Harmoniums Si on Avait... is zo'n plaat die dat ideale best in zich heeft. Jammer dat het mij op het magistrale slotnummer na niet zo verschrikkelijk bijzonder in de oren klinkt. Comus' First Utterance is al heel wat consistenter en beter, maar niet die prachtige lieflijke melodieuze plaat die ik zoek natuurlijk. Magma vind ik vooral vervelend en ben ik snel bij afgehaakt. Renaissance is erg mooi, maar net te licht voor die ideale plaat-titel. Jethro Tull: zelfde laken een pak.
Al zoekende beland je dan bij Triana aan. Ook van die progfolk, naar het schijnt. Nu hoopt iedereen natuurlijk dat ik nu ga vertellen dat ik het summum van wat muziek voor mij zou moeten zijn in deze plaat heb gevonden. Maar helaas. De zoektocht is nog niet ten einde. Heel stiekem vertel ik dit alles omdat ik me anders wel erg makkelijk van het recensietopic af maak.
Want over Triana heb ik eigenlijk niet zo heel veel te vertellen. De plaat staat dan ook op 3*, een beoordeling uit de categorie mwjahwelaardig dus. Nodigt meestal niet uit tot het schrijven van erg creatieve stukjes. Kort gezegd vind ik dit best een aardig beluisterbare plaat. Als de zanger met veel drama en pathos het eerst nummer inzet: erg veel belovend allemaal.
Maar het probleem dat dan gaandeweg de plaat steeds meer het luistergenot verdringt is dat ie verdorie niet ophoudt met zijn vele drama en pathos. Het blijft maar kraan wijdopen, heel emotioneel zingen over de mooie Spaanse melodieën. Spaanse muziek moet iets relaxed over zich hebben, zelfs dit soort prog. Dit is me gewoon te krampachtig. En dan blijft het bij aardig, maar niet meer dan dat. Naar die ideale plaat zoek ik dus nog maar even verder....
Want Harmoniums Si on Avait... is zo'n plaat die dat ideale best in zich heeft. Jammer dat het mij op het magistrale slotnummer na niet zo verschrikkelijk bijzonder in de oren klinkt. Comus' First Utterance is al heel wat consistenter en beter, maar niet die prachtige lieflijke melodieuze plaat die ik zoek natuurlijk. Magma vind ik vooral vervelend en ben ik snel bij afgehaakt. Renaissance is erg mooi, maar net te licht voor die ideale plaat-titel. Jethro Tull: zelfde laken een pak.
Al zoekende beland je dan bij Triana aan. Ook van die progfolk, naar het schijnt. Nu hoopt iedereen natuurlijk dat ik nu ga vertellen dat ik het summum van wat muziek voor mij zou moeten zijn in deze plaat heb gevonden. Maar helaas. De zoektocht is nog niet ten einde. Heel stiekem vertel ik dit alles omdat ik me anders wel erg makkelijk van het recensietopic af maak.
Want over Triana heb ik eigenlijk niet zo heel veel te vertellen. De plaat staat dan ook op 3*, een beoordeling uit de categorie mwjahwelaardig dus. Nodigt meestal niet uit tot het schrijven van erg creatieve stukjes. Kort gezegd vind ik dit best een aardig beluisterbare plaat. Als de zanger met veel drama en pathos het eerst nummer inzet: erg veel belovend allemaal.
Maar het probleem dat dan gaandeweg de plaat steeds meer het luistergenot verdringt is dat ie verdorie niet ophoudt met zijn vele drama en pathos. Het blijft maar kraan wijdopen, heel emotioneel zingen over de mooie Spaanse melodieën. Spaanse muziek moet iets relaxed over zich hebben, zelfs dit soort prog. Dit is me gewoon te krampachtig. En dan blijft het bij aardig, maar niet meer dan dat. Naar die ideale plaat zoek ik dus nog maar even verder....
* denotes required fields.
* denotes required fields.