Betty Davis - Betty Davis (1973)

Beluisterd als soulalbum vd week. Heel goede plaat, waarbij mijn beoordeling van ´heel goed´ duidelijk niet alleen komt door Betty Davis zelf of haar stem, al kan ik wel beamen wat daar aan positiefs over is gezegd hierboven (mooi volledig met context-info die ik niet kende trouwens). Maar wat ik dan nog wel wil toevoegen is mijn waardering voor het mooie begin 70´s geluid, dat me wel doet denken aan de eerste plaat van Parliament. Ook hier niet alleen funk, maar vooral ook het rockgeluid van de begin 70´s aanwezig. De duidelijke verwijzingen naar vrije sex zijn natuurlijk ook niet los te zien van het tijdsbeeld. Al met al een mooi document.

Deze schijf kende ik natuurlijk al, maar had nog niet gestemd. Door de nominatie tot Soulalbum van de Week ben ik hier tot mijn plezier op gewezen. De negende stem op dit abum bevat vier sterren, allemaal vanwege haar stem, haar persoonlijkheid, de lekkere teksten en zoals sq al terecht opmerkte - ga je nog stemmen? - de onovertroffen jaren zeventig productie.

Waar is die vijfde ster dan? Ben af en toe niet helemaal ondersteboven van de composities en betrap mezelf soms op de neiging tot forwarden, iets wat ook wel eens opborrelt bij beluistering van idd Parliament en andere 70's funkautoriteiten. Droomde er als jongetje wel vaak van om een ultracoole funkbassist te zijn, zoals die hier te horen is. Het is dan ook niet de eerste de beste. Larry Graham speelde bij Sly & the Family Stone en was oprichter en voorganger van de funkers van Graham Central Station.

Heel erg stemmingsafhankelijk, de albums van Betty Davis. Vanavond ben ik in de juiste stemming. Oh Yeah! I Will Take That Ride!

Ik weet het niet zo met deze plaat. Dit is echt muziek waarvoor ik 'in the mood' moet zijn.De ene keer vind ik het heerlijk de andere keer zet ik het na 1,5 nummer alweer uit.
Wat ik wel vind is dat het vocaal niet zo heel boeiend overkomt, maar muzikaal wel weer erg interessant is.
Dus net als lebowksi een stemmings-afhankelijk album, maar zekers leuk om te leren kennen.

Eigenlijk 3,25, maar hou het nochtans op 3 (misschien later naar 3,5)

Hier nog een

Had hier hele hoge verwachtingen van, maar wat een irritante plaat zeg. Van zingen is geen sprake van deze mevrouw Davis, krijsen des te meer. Het moet je liggen denk ik, maar ik word letterlijk agressief van deze plaat. Nu begrijp ik wel waarom ze niet doorbrak destijds, de muziek is gewoon ontzettend matig. Dat ze nu als een cultfiguur wordt gezien vind ik echt lachwekkend. Zo kun je alles wat slecht was in die tijd tot cult gaan benoemen Nee, heb deze geprobeerd en daar blijft het bij.

Betty Davis zou je best wel kunnen zien als één van de grondleggers van de combinatie tussen (zware) funk en rock. Zij is uniek in haar soort, van haar bestaat geen tweede. Hoe vies deze Davis is, wordt al meteen in het eerste nummer (If I’m in Luck, I Might Get Picked Up) duidelijk. Ze vertelt niet alleen over haar seksuele escapades, ze vertelt zelfs in detail hoe ze het aanpakt! En nee, gas neemt ze niet terug. Bijzonder aan dit album is de rol van de diverse achtergrondvocalisten. Op momenten zijn ze behoorlijk prominent aanwezig, maar ze zijn ook altijd op de juiste momenten te horen. Met name in Game Is My Middle Name tillen zij -vooral Anita Pointer van The Pointer Sisters (echt, wow!)- het nummer naar nóg hogere sferen. Subliem hoor! Naast Anti Love Song, één van het soort die prima weergeeft wat je van Davis mag verwachten en wat eigenlijk best een soort-van-klassieker-in-de-dop is, ben ik persoonlijk ook erg gecharmeerd van In the Meantime. 't Is veel meer soul-gericht (in plaats van de gebruikelijke funk-rock combinatie) en 't is ook wat minder in-your-face, maar daarom echt niet minder interessant. Mooi dat ze juist dit nummer bewaard heeft voor het laatst. Davis haar nalatenschap is bijzonder, ook vandaag de dag doen haar albums ertoe. Vocaal, tekstueel en instrumentaal ongeëvenaard. Legend!