Elvis Costello - Spike (1989)

Bizar album - dit. Costello strooit de popmelodieën in het rond en stopt z'n nummers vol met de meest bizarre tinkeltje en versiersels. Toen ik dit album voor 't eerst hoorde - dacht ik bij mezelf: "wat een ratatouille van geluiden - wat een chaos".

Maar doordat ik dit album toevoegde, besloot ik het nog eens een kans te geven. Ik ben er momenteel naar aan 't luisteren en zal er een weekje met leven - er proberen "in te wonen" en dan zal ik pas kunnen stemmen.

Toch leuk - die albums toevoegen

Ik blijf dit toch een uiterst fascinerend album, dit.

Zoals ik al eerder schreef: er gebeurt heel wat op dit werk: New Orleans-jazz, ballads, een politiek geladen song, vermomde powerpop, carnival-achtige sfeermuziek, ...

Het is een mondvol - het hangt allemaal een beetje als los zand aan mekaar, en laat daar nu net de charme zich bevinden van dit album (die ondertitel is er niet voor niets ).

Let them dangle , een verhaal over twee boeven die ter dood veroordeeld werden (blijkbaar in de tijd dat Shakespeare zijn MacBeth nog moest schrijven), dit alles werd magistraal ingekaderd door de blikken, gebroken gitaarriffjes van Marc Ribot. Dan heb je tenslotte Costello zelf die ijzingwekkend schreeuwt Put them up!!!

Veronica - een ode aan een besje die aan Alzheimer blijkt te leiden, ze vergeet alles - behalve dat ze een geliefde had op het schip Empress of India

En dan is het vervolgens voor het hoogtepunt van dit werk (althans voor mij ): God's Comic - Costello blijkt dood te zijn. Hij ontmoet God die op een waterbed een aantal stationsromannetjes aan het lezen is, terwijl hij aan het luisteren is naar Andrew Lloyd Webber's requiem

Een mens zou denken dat het feest voorbij is, echter: er is meer moois te ontdekken

Het o-zo cynisch melige Tramp the Dirt down : in mijn ogen een welgemikte rechtse tegen het aangezicht van menige politieke correcte denker.

Costello schenkt hier de koper méér dan hij kon wensen. Then again, ik ben dan ook een groot Costello-bewonderaar

Vreemd, hoe Costello zo veel woede kan leggen in een nummer over ... kolentreinen (Coal-train robberies (Ronnie Biggs overviel toch helemaal geen kolentrein? ).

Waarschijnlijk zou Costello met even veel weerhaken kunnen zingen over haperende wasmachines. Elvis, waar blijft dat nummer?

Je bent met een aardige monoloog hier bezig, Zach

Ja, ik oefen me alvast om een pleidooi te kunnen houden wanneer ik voor de rechtbank moet verschijnen (ik heb ooit twee bierkaartjes ontvreemd van een Russische hardcore-bierviltjes verzamelaar, en ben me bewust van de eventuele repercussies die dat met zich kan meebrengen)

Om de monoloog van Zachery maar even te onderbreken wil ik ook bij dit album een duit in het zakje doen in het kader van de Costello-campagne die ik inmiddels op deze site aan het voeren ben.

Het is een wat bizar album, maar dat wordt door de hoes dan ook al enigszins aangekondigd.

Let him dangle is een prachtige aanklacht tegen de doodstraf.

Het mooie Deep dark truthful mirror met de rake tekst: "One day you gonna have to face the deepdark truthfull mirror; and it's gonna tell you things that I still love you to much to say".

God's comic is hilarisch en Tramp the dirt down juist weer indrukwekkend.

Weinig mensen zijn in staat om een dergelijke combinatie van sferen op een album bij elkaar te zetten en toch geloofwaardig te blijven.

Hulde voor Costello.

Wat ik nog mis in de voorgaande reacties is het schitterende gebruik van "alternatieve" instrumenten, zoals een Tuba, afgeragde oude gitaren etc.

... en Uilean Pipes, Low Whistles, Bodhran, Fiddle, Bouzouki en Irish Harp

Deze zit momenteel in de PC en ik vind dat hij toch nog wel wat aandacht mag krijgen.

Elvis kwam met dit album na een voor hem lange afwezigheid van 2 a 3 jaar. Hij heeft die tijd goed gebruikt want elk nummer klinkt helemaal af.

De grote diversiteit in de nummers wordt nog wel eens tegen dit album gebruikt (vooral door degenen die vinden dat Elvis sinds Armed Forces geen topper meer gemaakt heeft.), maar persoonlijk vindt ik het juist de kracht van dit album.

Persoonlijke favourieten zijn : Deep dark truthful mirror, God's Comic, Baby plays around en Any King's shilling, maar eigenlijk staan hier geen slechte of matige nummers op.

Conclusie : Weer een prachtig album van een van de beste en meest veelzijdige componisten die er op deze aardbol rondloopt.

Wat een heerlijk soulvol, funky album zeg.

Juist Tribal, die veelzijdigheid is uiteraard de sterkte van deze Costello.
Als je albums als Spike, North of Get Happy! met elkaar vergelijkt, dan krijg je drie totaal verschillende Costello's te horen, wat toch schitterend is. Status Quo daarentegen... (hihi)
Spike is een prima album, ik geef het 4 sterren ****

na al dit gejubel over Spike moet ik daar even wat tegenover zetten. Dit is een van Costello's mindere. Er staan een stel uitstekende nummers op: God's comic,,truthfull mirror,baby plays around, last boat leaving (mooi sfeervol inderdaad), maar toch is dit geen samenhangend geheel. Die rare tussendoortjes als Pad paws and clowns en Stalin Malone doen afbreuk aan het luistergenot. Veronica mag dan wel een leuk textueel thema hebben zoals Zachary uitlegt, maar het simpele melodietje is mij teveel opgepimpt met effecten. Enzo komt Spike dus niet verder dan een 3 voor mij. Betere albums van Mc Manus: Armed Forces en Blood and Chocolate

Ieder het zijne: ik vind dit meesterlijk. Mij spreekt de variatie en de spontaniteit op deze plaat erg aan. Onsamenhangende zaken doen artiesten hun grenzen verkennen en verleggen. Ik ken niet alles - ik ben na Brutal Youth mijn interesse in E.C. zelfs een beetje verloren - maar ik ben zeer gecharmeerd van het avontuurlijke karakter van Spike, iets dat ik juist wat minder beluister op Blood & Chocolate of King Of America.

Hoi Citizen. Wat King of America betreft geef ik je gelijk. Ook wat betreft het werk vanaf Brutal Youth. Maar Blood and Chocolate sla ik in zijn totaliteit wat hoger aan dan Spike. Ook al bevat Spike wel een aantal juweeltjes

Ik ben het net aan het herbeluisteren, omdat ik de hele collectie aan het rippen ben naar de pc... mij valt de spontaniteit en het speelse echt wel op bij dit lekker wegluisterbare (vierkant Nederlands, denk ik?) album; Blijf dit een goed album vinden, de subtop zeg maar.
****

Meesterlijk album van Elvis Costello waarbij heeft samengewerkt met die andere grootheid, Paul McCartney. Net als de vorige gebruikers waardeer ik dit album erg vanwege de diversiteit (Ierse folk, rock, jazz, Elvis heeft het avontuur nooit geschuwd) en de spontaniteit. Hier staan tevens louter sterke nummers op en niet alleen het luchtige "Veronica", maar ook "God's Comic", "Stalin Malone" en "Satellite". Er staat gewoon geen zwak nummer op, skippen is hier overbodig.

Ik heb deze gisteren nog eens een draaibeurt gegeven.
En jongens, wat ben ik onder de indruk van de kwaliteit.
Heel gevarieerd en geraffineerd tegelijke.

Het was meer dan 20 jaar geleden.

En God's Comic is een hemeltergend mooi nummer.

Vele jaren na zijn bliksemdoorbraak komt Elvis Costello met een ongelooflijk flitsend album. Ondanks de lange speelduur verveelt het mij geen moment. Zijn herkenbare stem en rake melodieën zijn net zo goed als in z'n hoogtijdagen. Terwijl Radio Veronica zijn eigen 'klassiekers' iedere dag meer aan het dood draaien is liggen dit soort pareltjes te verstoffen...

4,5*

En in Tramp the dirt down wordt Margareth Thatcher door Costello zo totaal afgemaakt als geen andere politicus, die in een song is vereeuwigd, is overkomen. Zover ik me kan herinneren alhans. Of het moest George W Bush zijn op Neil Young's Living with War.

Of hier in track 12.

Morrissey - "Viva Hate" (1988)

.....Pas geleden nog te zien in DWDD.....

weer eens wat Costello platen aan het herontdekken, vandaag is Spike aan de beurt.
Het is een soort van 'with a little help from my friends' bezetting, met namen als Paul McCartney, Jim Keltner etc. Eigenlijk maakt het niet uit, want het blijft een pure EC plaat, de grote namen zijn er hooguit om de boel nog meer te versieren.

Spike is misschien wel zijn meest veelzijdige, muzikaal slaat hij alle wegen in, maar het blijft een eenheid. De nummers behoren tot zijn sterkste, vervelen nergens. Tekstueel staat hij op Spike ook op scherp. Als de boel dan ook melodieus op ieder nummer blijkt te kloppen, kan je maar één conclussie trekken. Spike is een hoogtepunt uit zijn carriere.
Daarnaast is er van veroudering nog geen sprake. De plaat heeft een tijdloosheid en frisheid van klanken alsof hij net in de winkels ligt.

Klasseplaat!!

Costello reageert met dit album sterk op Thatcher's economisch en militair 'schrikbewind' tijdens de crisis in de tachtiger jaren van de vorige eeuw. Armoe en rellen in de grote steden en oorlog om de Falklands. Dat hoor je terug in zijn teksten. Dat mis ik vandaag de dag: zo'n pisnijdige scherpslijper als de Costello van toen. Op dit album zijn de venijnige teksten verpakt in erg mooie en bijna weelderig geproduceerde composities. Dat maakt zijn statement nog krachtiger. Klasse inderdaad!

Thatcher is eindelijk de pijp uit. So let's tramp the dirt down.

Wat is het toch een 'beloved entertainer', die Costello. Weer toont hij ons zijn magistrale talent in deze muzikale toverbal. Het schiet alle kanten op, qua geluid en qua instrumentarium, maar het is een geweldig album. Ik vind Costello op z'n best in die melancholische, weemoedige liedjes, zoals 'God's Comic', 'Tramp The Dirt Down' en 'Satellite'. Wonderschone songs, waar zijn klagende, huilende stem met dat vleugje ironie zo mooi bij kleurt.

Allemensen, wat is dit toch een fantastisch album, zo bleek onlangs bij herbeluistering. Een kaleidoscoop van muzikale kleuring,dat ten eerste. Iedere draaibeurt ben ik weer opnieuw geboeid, en hoewel Costello niet mijn meest favoriete zanger is, neemt hij me geheel mee met gloedvolle vertolkingen van wat ik prachtige songs durf te noemen. Dit is een album waar je lekker voor moet gaan zitten, niet afgeleid door krant of aandacht vragende personen in je omgeving. Dan blijkt dat het juist een zéér samenhangend album is, in tegenstelling tot wat op Allmusic wordt beweerd door Mr.Erlewine.
O ja, nog een zeer eervolle vermelding voor de fantastische Dirty Dozen Brass Band!

Ik heb nog niet gepost op deze plaat. Wat een dwaas!
De relatie met dit album is de laatste jaren ook steeds inniger geworden.

Er waren diverse songs die de band minder goed maakte, of te poppy, of te arty, of te eenvoudig. Maar nee, echt alle nummers van dit album zijn raak, als je ze maar de kans geeft te wroeten, onderhuids.

Costello was, naar mijn gevoel, wat zoekende in deze fase van zijn leven. Qua stijl, relatie met publiek, partner... Altijd trefzeker in zijn teksten (Tramp the Dirt Down, Baby Plays Around, Deep Dark Truthful Mirror), maar ik dacht minder in zijn muziek.

Bullshit! Ook in losse stijl floreert zijn songschrijverschap. En daar is dit album een voorbeeld van, waar de bandbenadering op Blood and Chocolate mij aanvankelijk veel meer pakte.

Wat een man, wat een muzikant, wat een held! Inmiddels hou ik grofweg evenveel van alle songs en ben verbaasd over het gebrek aan (uiting van) liefde voor bijvoorbeeld de laatste twee nummers.

Maar tijd is een mooie dimensie. Die gun ik iedereen.

Mooi woorden over mijn held (al sinds 1977).

Aaahhh, pak je me weer op 1 punt (1 jaar).

Dankzij de mooie post van zaaf deze na lange tijd weer eens uit de kast getrokken. Als ik Costello luister is het zelden deze Spike. Hoe onterecht!! Vond het altijd een wat kil album, na Trust en Imperial Bedroom klonk dit weinig bijzonder. Maar hoe verkeerd heb ik Spike in mijn geheugen zitten!!

Ik heb 'm nu alweer 3x integraal beluisterd en dat beviel zo goed, dat ik inmiddels aan een heuse Costello luistermarathon bezig ben... Zo werkt dat soms he? Dus zaaf, bedankt voor de inspirerende woorden. En omdat ik het roerend met je eens ben, is een opwaardering van dit album op z'n plaats.

Dit nummer gaat over de Derek Bentley zaak uit 1952. Bentley en Chris Craig braken in in een warenhuis en werden gesnapt door de politie. Craig was gewapend. Toen ze gesnapt werden zei de zwakbegaafde Bentley: "Let them have it, Chris". Waarschijnlijk bedoelde hij dat Craig het wapen moest afgeven, maar die interpreteerde het als "geef hen de volle laag", zoals in de gangsterfilms in de jaren 50 vaak werd gezegd. Craig schoot een politieman dood, maar omdat hij nog maar 16 jaar was kon hij niet worden veroordeeld, en werd de 19-jarige Derek Bentley als schuldige aangewezen en opgehangen...... (en daar slaat de titel "let him dangle" dus op)

Deze plaat was voor mij de kennismaking met Costello, die ik tot die tijd volkomen had genegeerd. ik ben daarna wel de hele catalogus van Costello gaan luisteren en kopen! (de enige hiaten die ik heb zijn "the Kojak Variety" en "The Juliet Letters")

Heerlijk overvolle plaat waarin Marc Ribot al zijn registers probeert op liedjes die speciaal hiervoor door Elvis Costello geschreven zijn. Met vocale bijdragen van Elvis Costello himself.