Solomon Burke - Nashville (2006)

Staan toch wel enkele geweldige tracks op...

Solomon Burke is een artiest die mij aan het hart ligt omdat hij zich niet laat beperken tot een bepaald genre laat staan dat hij alleen maar soulmuziek maakt. Op dit album laat hij ons horen dat ook hij beinvloedt is door countrymuziek maar toch is het geen country. Hij geeft er een eigen draai aan en elk nummer is raak. Hoogtepunt vind ik Vicious Circle. Nu al benieuwd welke weg hij de volgende keer opslaat

Een drie, maar ik vrees dat dit komt omdat ik Don't give up on me grijs heb gedraaid.

Ik ben nog niet helemaal verkocht aan dit album, zoals wel bij de twee hiervoor van de reverend.
Er wordt wel gezellig gemusiceerd, met allerlei gasten ditmaal, maar de intensiteit van Don't give up on me hoor ik er nog niet op terug. Wel grappig dat hij van country eigenlijk ook weer blues maakt....maar ja, what's in an name?

Wat heeft Solomon Burke toch weinig liefhebbers op MM. Dit is echt iemand met een mooie stem, goeie songs, goed opgenomen.
Afkomstig uit de soul maakte Burke, die al bijna een vergeten was, een fantastische comeback in 2002 met Don't give up on me.
Vanaf toen is dit alweer het derde album. Op Nashville voert nu eens niet de soul of blues, maar de country de boventoon. De meeste nummers zijn oudere klassiekers uit de country.
Het is grotendeels akoestisch, erg relaxed en ademt een sfeertje van een gezellige namiddag met zijn allen in de studio, waarbij ook Dolly parton, Gillian Welch en Emmylou Harris toevallig nog even kwamen meezingen. Dat het zo niet is gegaan weet ik natuurlijk ook wel.
Maar het is wel het ontspannen sfeertje dat Nashville uitstraalt.

De samenwerking met Gillian Welch op het nummer Valley of Tears, dat ik tegenkwam op YouTube maakt me erg nieuwsgierig naar de rest van dit album, temeer omdat er ook wordt samengewerkt met o.a. Emmylou Harris.

Countrysongs gezongen met een dijk van een soulstem.

Beide samenwerkingen zijn erg geslaagd. Dit is een mooi, tamelijk relaxed gespeeld, album van de onlangs overleden soul-legende. Hoewel het te horen is dat Burke geen country-artiest was. Maar met zijn eigen, bluesy klinkende stem, geeft hij een mooie interpretatie aan de songs.

In februari 2011 bracht ik een bezoek aan de Country Hall of Fame in Nashville.
Bij het verlaten ging ik nog even de winkel in. Hier hoorde ik een geweldige stem over de luidsprekers.
Ik vroeg aan de verkopers wie dit was. "Solomon Burke" werd er gezegd. Ook in Amerika kreeg hij pas echte erkenning na zijn dood. Ik hoorde dan ook regelmatig liedjes van hem op de radio tijdens mijn tour door het zuiden van Amerika. Eerlijk gezegd, ook ik, had hem eindelijk een beetje beter leren kennen dankzij zijn samenwerking met "de Dijk" . Zijn cd'tje had ik vlak voor zijn overlijden voor mijn verjaardag van iemand gekregen.

Ik was daar in het museum zo overweldigd door die fantastische stem dat ik de cd direct kocht.
Zijn soulvolle stem geeft de countrysongs naar mijn mening een extra dimensie. Van 4 naar 4,5 *

Wat een onzin! Leer uw klassieken!

Wikipedia: "Due to his minimal chart success in comparison to other soul music greats such as James Brown, Wilson Pickett and Otis Redding, Burke has been described as the genre's "most unfairly overlooked singer" of its golden age."

Burke heeft totaal geen problemen met het country genre. Hij trekt elk nummer moeiteloos naar hem toe. Gelukkig kiest hij hier niet voor de standaard country nummers. Op Spotify staat trouwens een andere hoes afgebeeld.

Begint nog een beetje zwakjes, ook vocaal, de stem van vroeger had Solomon hier niet meer natuurlijk. (En minder dan op Don't Give Up On Me lukt het om er 'omheen' te werken). Gelukkig word Nashville in het middendeel toch nog genieten. De trits Atta Way To Go, Millionaire en Up To the Mountain is om te janken zo fraai. 'I may never get there/Ever in this lifetime...'