Todd Rundgren - A Cappella (1985)

Ik heb maar rock als genre ingevuld, maar eigenlijk moet dat akoestisch o.i.d. zijn, want op dit album komt (op een syntheizer na die stemgeluiden vervormt) geen enkel instrument voor. Alleen de menselijk stem wordt als instrument gebruikt, maar door ze eindeloos te dubben of door de computer te halen klinkt deze plaat nergens kaal. Knap gedaan. 4*

Hartstikke leuk a cappella-album met o.a. de single 'Johnee Jingo'.

vond ik nog minder vroeger en heb hem zelfs niet op cd gekocht , nee dit was todd voor mij niet meer

Lost horizon vind ik 1 van de mooiste nummers van de jaren 80. Kan me wel voorstellen dat veel mensen moeite hebben met dit album maar ik geniet er elke keer toch weer van. Vreemd sfeertje heeft deze plaat. Dat rare heeft 'healing' ook maar die vind ik persoonlijk toch minder.

Een slechte plaat vond ik dit toen deze uitkwam. Pas, na jaren, maar weer eens aan gewaagd, en wat blijkt: de plaat is niet gaan rijpen met de jaren maar nog net zo slecht als toen, de extase meter op 0.

De titel A Cappella geeft precies weer wat er op dit album gedaan wordt: alleen de menselijke stem. Het samplen was begin jaren '80 in opkomst en Rundgren maakt daar dankbaar gebruik van. Laag na laag bouwt hij de nummers op. Soms heb je het idee dat er een complete band met koor staat te spelen, maar het is alles a cappella. Voor Bearsville Records was dit album een brug te ver en Rundgren zocht onderdak voor drie albums bij Warner. Dit was dan ook zijn eerste album op het Warner-label, met vertraging van een paar jaar in '85 uitgebracht.

Door de techniek van alleen stemgeluid moest hij zo precies te werk gaan dat er van spontaniteit en warmte op dit album weinig te voelen is. Live is het onmogelijk na te zingen. Het voelt klinisch aan, ook al legt hij in sommige nummers al zijn emotie in zijn stem. Goede nummers zijn er wel. Erg fraaie stukken zijn: Blue Orpheus, Lost Horizon, het hartverscheurende Pretending to Care en het tekstueel indringende Honest Work. Dit laatste nummer zingt hij nog steeds regelmatig bij concerten (met band uiteraard).

Something To Fall Back On en Mighty Love zijn emotionele knallers, zoals we die kennen van Rundgren: grote gebaren, grote woorden, liefde voor de grote eenzame wereld. maar hier missen we dan toch wel erg de instrumentale begeleiding. Het klinkt te koud, te leeg. Wat warm moet zijn, moet ook warm klinken en dat lukt niet met honderd keer overdubben van dezelfde stem, ook al is het Rundgren.

De stem kan veel, maar niet alles. Toch wel een meesterwerkje, beslist uniek. Beetje eenzaam ook wel. Todd werd niet meer begrepen, door niemand eigenlijk. Ik herinner me de geërgerde recensie in Oor destijds. Hij staat er een beetje zielig op: gemaskerd. De Rundgren-plaat die niemand wilde ...

Zit ook wel veel soul in eigenlijk. Blue Eyed, wel te verstaan.

Ik mis iedere emotie op dit zeer steriel overkomende album. Je conclusie geldt dus ook voor mij. Ik heb Todd (het album) na beluistering van A Cappella maar weer eens opgezet en meteen met een heel punt opgehoogd. Is het beluisteren van A Cappella toch nog ergens goed voor geweest, maar nu gooi ik 'm definitief uit mijn iTunes bibliotheek.

Dat laatste vind ik jammer, want het is, ondanks de bezwaren die ik ook wel deel, toch wel een kunstwerkje. En een nummer als Pretending to Care heeft, ondanks de steriel klinkende techniek, wel emotionele impact op mij.
Voor het album Todd geldt ook voor mij dat ik het onlangs opnieuw heb ontdekt en veel hoger waardeer dan eerder. Een meesterlijk album.

A Cappella was natuurlijk al een twijfelgevalletje voor me, een van de weinige Todd albums die ik nog niet origineel in de kast heb staan, maar ik beleef er totaal geen plezier aan en de ruimte op met name mijn iPod is schaars. ELO Live en de remaster van Zoom moesten er o.a. op, wellicht verzacht dat je ''pijn'' een beetje...

Ah, een zachte pleister op de wonde.

Vooral vanwege dit nummer liep afgelopen jaar mijn waardering op tot 4,5, helaas in schril contrast met Tony die er een iPodje van maakt

En toch valt het mij vooral ook hier weer op dat het stemgeluid van Daryl Hall en Todd hier en daar haast naadloos met elkaar overeenkomen.Ook hoor ik bepaalde vocale uithalen en accenten die bij beide heren exact hetzelfde zijn.Nou weet ik ook dat Mr.Rundgren op het Hall and Oates War babies album heeft meegespeeld en geproduceerd.Vind dit persoonlijk in vergelijking met zeker z"n vroege jaren 70 tot begin jaren 80 werk ook niet echt een hoogvlieger.Had net deze lp vorige week voor mijn snel groeiende T.R.collectie op vinyl aangeschaft.Maar had deze op het Mighty love nummer nog niet op voorhand bestudeerd en aangezien veel van z n platen later groeibriljanjes blijken te zijn kan mijn rating nog enigszins worden bijgesteld.Voorlopig dus nog 3 sterretjes.

Albums als deze zorgen ervoor dat Todd uitstijgt boven veel van zijn tijdgenoten. Todd gaat vaak artistieker te werk, daagt zichzelf en zijn luisteraars uit en heeft een sterk gevoel voor unieke, conceptuele raamwerken. Dat maakt hem soms eerder kunstenaar dan popmuzikant, en dat vergt een andere manier van luisteren. Ook vind je in de marge vaak verguisde albums, die heel interessant blijken te zijn.

Hier dus eentje aan de hand van vocale samples, die door middel van een synthesizer worden ingezet voor de partijen die normaliter door o.a. keyboards, gitaren, bas en drums worden vertolkt. De plaat is dankzij zijn melodieën niet eens zo ontoegankelijk en de voordracht van Todd is emotioneel geladen. Erg onderschat!

Zou Björk deze gehoord hebben?

Ha, eindelijk eens een medestander. Ik zie er ook wel Kunst in. Voor Bearsville Records was dit album een brug te ver en Rundgren moest er een paar jaar mee leuren voordat hij bij Warner een contract voor 3 albums kon tekenen. De sample-techniek stond nog in de kinderschoenen. Het klinkt nog wat grof hier en daar. Dat zou met de techniek van nu veel beter kunnen. Maar de stem van Todd, en daar gaat het hier natuurlijk om, is helemaal in orde.

"I have an ideal I think is real, But I just can't find it, I believe that one day, I'll melt away into that lost horizon"

Na zijn breuk met thuisbasis Bearsville, vond Rundgren voor drie albums onderdak bij het grote label Warner Bros. Dat bood hem volledige creatieve vrijheid en dit album was de eerste worp voor dit label.

Een kleurrijke hoes, een gemaskerde Rundgren met het enige instrument dat hij voor dit album nodig had: de microfoon om zijn stem te registreren. De digitale sample-techniek stond begin jaren '80 nog in de kinderschoenen maar Rundgren zag hierin direct de mogelijkheid iets te doen wat nog niemand eerder gedaan had. Niet alleen de zang met samples opnemen, maar ook alle geluiden: drums, percussie en andere instrumenten met zijn stem nabootsen en met samples aan elkaar plakken.
Een precisieklus, een monnikenwerk, die de volledige concentratie eiste. Maar ondanks de ingewikkelde techniek staat ook de inspiratie bij het liedjesschrijven hier op scherp.

Naast klankexperimenten zoals het oosterse Miracle in the Bazaar vinden we juweeltjes van songwriting als Blue Orpheus, Pretending to Care en Honest Work. Kleine kindertjes wordt de stuipen op het lijf gejaagd met het verhaaltje over Lockjaw. Op ouderwets Rundgreniaanse wijze gaat het 'over the top' in soulnummers als Something to Fall Back On en de cover Mighty Love die het vooral van hysterie moet hebben in het slotkoortje.

Gedurfd en artistiek geslaagd album, dat mogelijk bij velen de wenkbrauwen heeft doen fronsen. Begrijpelijk, want echt lekker luistert het niet weg, daar moet ik eerlijk in zijn. Maar, laat het genie hier maar zijn ding doen.

Todd Rundgren, een naam die ik ontelbaar keer voorbij heb zien komen maar nooit een aanleiding heb gehad om een keer te gaan luisteren.
Totdat een youtubekanaal 'Makeweirdmusic' recentelijk Todd interviewde over dit obscure album.

Eerste luisterbeurt is mn indruk toch dat het behoorlijk gedateerd klinkt.
Vocal groups waren mid jaren 80 erg populair en een behoorlijk aan nummers op deze plaat krijgen dan ook zo'n 'typisch' vocalgroup sausje waar ik vooral jeuk van krijg in m'n oren.
De andere helft is een stuk experimenteler wat er allemaal met de stem kan als je technologie en creativiteit laat samensmelten. Het resulteert in een knappe demonstraties van mogelijkheden. Maar echt lekker luistert het allemaal niet weg.