Sparks - Gratuitous Sax & Senseless Violins (1994)

Goede comeback van de Sparks. Die laten horen waar bands als Pet shop boys, Depeche mode en Erasure de mosterd vandaan hebben gehaald. 4*

Depeche mode vind ik toch wel heel anders eerlijk gezegd. Pet shop boys en Erasure (rond 1994 ook allebei groot) zijn inderdaad duidelijk.

Tekstueel is dit een ijzersterk album. Muzikaal vind ik het wat wisselend. Melodieus zeer sterke composities (When do I get to sing "My way", Frankly Scarlett I don't give a damn naast toch wat banale dancepop zoals Now that I own the BBC en Let's go surfing. The ghost of Liberace heb ik ook nooit zoveel mee gekund. Toch... voor de goede nummers en de betrekkelijke uniciteit van dit album in mijn collectie 3½*

Ik hou wel van banale eurodance, zeker wanneer het gemixt is met de geniale gekte van de Sparks.

''comeback" in niet geheel juist het juiste woord. ze zijn nog nooit weg geweest. De afgelopen 35 jaar is er een constante stroom geweest. Een kwalitatieve opleving.is het zeker. De eerder genoemde songs kunnen zich meten met de hoogtepunten uit 1974.

Ze hadden op dat moment al 6 jaar geen album uitgebracht, dus dan mag je zeker wel van een comeback spreken.

Hear no evil... en frankly......grandioos!

Al was de hele plaat van het niveau "My Way" dan had er een dikke vijf ingezeten maar helaas is dat niet zo. Sommige nummers vallen mij vies tegen vandaar een kleine voldoende.

Na precies 9 jaar weer eens een reactie... Ik zie dat ik in de tussenliggende periode het album ook beter ben gaan waarderen.

Dat komt dan goed uit want binnenkort een zeer mooie 3 cd uitgave (of lp of box zie link voor alle versies), die gaat er zeker komen.

Sparks Official Online Store : Merch, Music, Downloads & Clothing - sparks.tmstor.es

Eindelijk eens een bonuslijst die indruk maakt. Vooral die 3e schijf.

plus er komt ook nog een nieuwe verzamelaar uit die dag... weinig toegevoegde waarde op 1 demo na.
(album staat in de wacht om toegevoegd te worden)

Ik heb nog niet echt gekeken maar heeft de 3 disc verzamel cd ook niet meer extra's?

Prijzen zijn verder niet al te hoog maar voor 1 demo kies ik wel wat anders

Zie net dat die demo is van FFS - Piss Off (was als eerder uitgebracht) - dus geen enkel nieuw nummer.

Als 2 en 3 cd box (of 2 vinyl albums) te koop met of zonder t-shirt.

Dan is deze van Gratuitous Sax & Senseless Violins veel interessanter:

Disc Three
Unreleased demos
1. Where Did I Leave My Halo?
2. She's Beautiful (So What)
3. Mid-Atlantic
4. The Farmer's Daugher
5. This Angry Young Man Ain't Angry No More
6. Bob Hope
7. She's An Anchorman (Demo)
8. Love Can Conquer All
9. That's What I Call Paradise
10. This Angry Young Man Ain't Angry No More (Ron Vocal Version)
11. Mid-Atlantic (Ron Vocal Version)
12. That's Entertainment (feat. Les Bohem)
Unreleased tracks from Christi Haydon EP
(with vocals by Christi Haydon)
13. Katharine Hepburn
14. Titanic
15. Othello
16. Holiday
17. Boris The Spider

De heruitgave is vandaag uit: 31 bonustracks

Eigenlijk belachelijk dat dit zeer prettige synthpop album slechts 20 stemmen heeft. De band kreeg toen toch wat meer aandacht dan normaal en ook nu bv hier op MuMe in de vorm van maar liefst 6 weken op nummer 1 in de gezamenlijke 1994 lijsten van 10 users: 1994 - singles, eigen hitlijsten en besprekingen

Ik dompel me de laatste tijd in ieder geval helemaal onder in het bad wat 3 disc heruitgave heet. Eddy benoemde cd3 maar cd2 is ook echt fantastisch met non-album track zoals She's an Achorman  en fantastische remixes waarvan 13 minuten durende versie van National Crime Awareness Week tot de hoogtepunten gerekend mogen worden.

CD2 is bij nader inzien inderdaad ook heel erg lekker.

Ben meestal niet zo van de remixes maar deze zijn heerlijk zoals het hierboven genoemde "13 minutes in Heaven Remix" van National Crime Awareness Week

bonustracks / left-out She's An Anchorman had gewoon op een regulier album mogen staan. En Katherine Hepburn zou gewoon door Russell ingezongen moeten worden en dan had het ook op een van de Sparks albums hebben kunnen staan.

De meest interessante heruitgave van 2019 voor mij.

In 1989 keerde Sparks terug naar de Verenigde Staten. De eigen muziek lieten ze grotendeels voor wat het was. In plaats daarvan werd enkele jaren tevergeefs een mangafilm voorbereid met o.a. actrice Christi Haydon. Die dame ken ik van Star Trek, waar ze met een kopstuk als captain Jean-Luc Picard op de brug werkte, zij het als één van de zwijgende crewleden. Ja, ik ben een fan van die serie en de link met Sparks is voor mij dus extra leuk. Haydon streefde ook een zangcarrière na, waarbij de gebroeders Mael haar ondersteunden.

Vervolgens keerde Sparks terug uit de luwte. De broers tekenden in 1993 in Duitsland bij BMG. Fijn dat ze weer mochten, zeker voor dit onhippe duo: toetsenist Ron werd dat jaar alweer 49 en zanger Russell 46. Goed, Ron had sowieso nooit zijn best gedaan om het coolste jongetje van de klas te zijn en schreef ondertussen het ene na het andere liedje, dankzij deze comeback resulterend in hun zestiende album.
De artrock van de jaren ’70 maakte al in 1979 plaats voor dance, een genre dat een steeds dominantere rol in de muziek van de gebroeders ging spelen, waarbij de rockbasis geleidelijk steeds meer pop was geworden. Sparks behield zijn absurdistische karakter, vooral te proeven in teksten, hoezen en imago.

In 1993 verscheen non-albumsingle National Crime Awareness Week (geen hit), in 1994 gevolgd door album Gratuitous Sax & Senseless Violins. Hierop klinkt eurohouse die het verrassend goed deed met hits in Duitsland en Engeland: When Do I Get to Sing 'My Way’, When I Kiss You (I Hear Charlie Parker Playing) en Now That I Own the BBC. Als liefhebber van hardrock en metal vond ik in de jaren ’90 de muziek van Sash! en Moby bij vlagen verrassend lekker. Hoe is dat dertig jaar later bij deze Sparks?

Die klinkt inderdaad typisch jaren ’90, waarbij de heren het schrijven van (soms rare) liedjes niet hebben verleerd. Dit zonder begeleidingsgroep, maar met synthesizers en drumcomputers.
Opener Gratuitous Sax is verrassend kort en acapella, waarna twee singles volgen. When Do I Get to Sing is pure eurohouse met een bijna zwoel zingende Russell en een sterk refrein, aan Pet Shop Boys herinnerend. Hetzelfde geldt voor het iets snellere When I Kiss You, met een gortdroge rap die alweer aan de DierenWinkelJongens doet denken. Vervolgens klinkt Frankly, Scarlett, I Don't Give a Damn verrassend ingetogen met een verleidelijk keyboardlijntje. Kortom, afwisseling is er volop en dat blijft zo.

Meer uptempo eurohouse in I Thought I Told You to Wait in the Car en Now that I Own the BBC. Een vullertje vind ik Tsui Hark, over een regisseur uit Hong Kong, met dankzij gastbijdragen ongetwijfeld intelligente Chinese / Vietnamese (?) teksten; Let’s Go Surfing doet me evenmin iets.
Rustiger is het in Hear no Evil, See no Evil, Speak no Evil waarin Russell zijn fraaie falset effectief inzet, The Ghost of Liberace is een apart en fraai popliedje, het nog opvallender Sensless Violins sluit de plaat af; het duurt nog geen vijftig tellen en is het muzikale neefje van Moby's Love of Strings,

In 2019 uitgebreid met vele nummers, zoals boven door MuMensen beschreven. Smakelijke kersen op deze taart: de remix van When Do I Get door Vince Clarke (van o.a. Yazoo en Erasure), rariteitje She’s an Anchorman, kerstlied (!) Little Drummer Boy, ballade She’s so Beautiful (So What) en het huppelende Mid-Atlantic.
Hierbij ook vijf nummers die Sparks met Christie Haydon opnam. De dame heeft een onderkoelde stem, passend bij deze gevarieerde synthpop, wat vooral in Boris the Spider goed werkt.

Dit is een groeiplaatje, waarvoor je eigenlijk meer tijd moet nemen dan ik nu doe. Verborgen juweeltjes komen dan bovendrijven. Hun eurohouse is leuk, de popliedjes smaken mij echter beter. De vier á zes jaar afstand die Maeltjes van de muziekwereld namen, had hen hoorbaar goed gedaan. 'Make it so,' in de woorden van captain Jean-Luc Picard: 'Engage!'

Sparks - Gratuitous Sax & Senseless Violins het 16e Sparks album dat de broers Meal in 1994 uitbrachten
(6 jaar na Interior Design) kunnen we rustig bestempelen als Sparks Grand Cru!
Het past in het grote en illusteren rijtje van Kimono My House, The Nr. 1 Song in Heaven en Indiscreet.

Vooral in Duitsland sloeg het album goed aan door de techno-electrobeat invloeden, drie singles van het album bereikte daar de hitparade. Maar dat is het niet alleen natuurlijk , de composities zijn van hoge klasse en Russell zingt over het hele album geweldig goed.

Het begint met een kort Acappela intro, waarna de eerste single ‘When Do I Get to Sing "My Way” groots opent met een prachtig intro van langzaam aanzwellende muziek waarover Russell prachtig de toon van het album zet. De dance synthesizers spelen hier ook een overduidelijke rol, het is naar mijn smaak een van Sparks allerbeste nummers uit hun oeuvre.
-(When I Kiss You) I Hear Charlie Parker Playing) open met een door Russell rappend couplet, met een snelheid die je gerust aan hem kunt overlaten. Maar het refrein is onvervalst Sparks, zoals we ze al sinds de jaren ’70 kennen, ook hier domineert de dance-techno beat, een energie gevend nummer.

-Frankly, Scarlett, I Don't Give a Damn, opent geraffineerd met een repeterend synth-melodielijntje, Russell zing / declameert een tekst op een melodielijn met tempowisseling, een heel knappe compositie, die groeit naarmate je deze meer hoort.

-I Thought I Told You to Wait in the Car, een stuwend dancenummer, waarop er ook meer gesproken wordt dan gezongen. Een stevig en dwingend begin waarin de titel herhaald wordt, dan vraagt Russell zich af “what is she doing now?”.. Een vreemd en apart nummer.

-Sea No Evil, See No Evil, Speak No Evil, mijn tweede grote favoriet van dit album, begint kalm met een prachtig arrangement, Russell opent met zijn kopstem, maar niet op de hem bekende nerveuze manier. Het refrein -in dit geval minder sterk dan de coupletten- wordt gezongen door een vrouw waarover Russell spreekt. De muziek golft voort, een beetje een hypnotiserend nummer.

Now That I Own the BBC, is een uptempo nummer met een duidelijk Pet Shop Boys intro, een dance track met een duidelijk piano ondersteuning, Ron ramt hier buitengewoon stevig op het toetsenbord:-)

Tsui Hark, heeft een apart intro met Japanese invloeden, Russell presenteert zich als een filmdirector. Het kabbelt naar mijn idee wat te lang door maar het idee is wel aardig.

The Ghost of Liberace, weer een ritmisch uptempo nummer met synths en violen. Russell is ook hier weer op een verhalende manier aan het zingen, een boeiende tekst. Hier wordt een lans gebroken voor de vreemde paradijsvogel die Liberace was. Een van de betere songs. Wel een mooie opbouw met een typisch refrein.

Let's Go Surfing, de volgende up-beat dance track, met een duidelijk couplet en refrein, typische Sparks, veel beter dan de songs p Terminal Jive en het heeft referenties naar het Beat The Clocktijdperk.

Sensless Violins, de aparte wat atonale finale, ook nog geen minuut lang waarop Russell een herhalende tekst declameert.

Als bonus staat er op de 2019 versie: She's an Anchorman, een demo uit de opname sessies, het is geen gemis dat deze track het album niet gehaald heeft.

In 2019 kwam er een 25th aniversaryversie uit met drie cd’s, waarop een aantal demo’s, remixen en tracks die bleven liggen, een buitenkansje voor de liefhebbers! De hoes laat de broers weer zien in een beetje vreemde foto collage.

DIt is een van de Sparks albums die ik altijd zal blijven koesteren.

Heel bijzonder, hoe vanavond bij Sparks in Vredenburg de zaal losging bij When Do I Get to Sing "My Way". Viel dat jou ook op, Roxy6?
De zaal was al enthousiast, maar hier ontplofte het. Live extra bijzonder.

Binnenkort maar eens evalueren bij een biertje, wat jij?!

Ja dat viel; zeker op, het was ook een top uitvoering. in het laatste deel van het concert werd het dansende publiek helemaal goed bediend.

Lijkt mij een leuke en goed plan! Een live evaluatie. Ik keek nog of je een goede plaats had, maar kon je niet vinden tussen al die tribunes

Ik probeer morgen een verslag te schrijven.

Ik geloof niet dat er bij de release van deze 'Gratuitous Sax & Senseless Violins' er iemand was - zelfs niet de meest die-hard Sparks fan - die nog geloofde in het toekomstige succes van de band. Hun laatste écht goede album, 'Angst in my Pants', was maarliefst 12 (!!!) jaar oud. En na hun vorige flop, 'Interior Design', was er zowaar 5 jaar radiostilte rond de band. En vervolgens kwam de band met single 'National Crime Awareness Week': een verschrikkelijk stukje kitsch dat nog exact hetzelfde klinkt als het voorbije handvol albums, en wat mij betreft een kanshebber is voor de titel van allerslechtste Sparks song.

Dusja, het zag er niet rooskleurig uit.

Maar gelukkig bleek dit album op alle vlakken één grote reset. De band die 'Sparks' in de late jaren '80 was geworden wordt hier vakkundig gefileerd, gedeconstrueerd en terecht in de vuilbak gedeponeerd. De broers Mael vinden zichzelf hier volledig opnieuw uit (voor toch wel de vierde of vijfde keer al), en slagen er deze keer gelukkig in om die typerende Sparks-charme terug in hun muziek te injecteren.

Waar Sparks in de '80s nog tot in het diepste dal op trends meesurfte, kiezen ze hier een nieuwe trend en surfen ze er probleemloos weer uit. Deze keer hebben ze heel goed geluisterd naar de piano-gedreven eurodance die de jaren '90 uiteindelijk zou definiëren, genre Dr. Alban en 2 Unlimited. Niet de meest stabiele basis om echt een solide album op te bouwen zou je denken, maar Sparks slaagt er zoals vanouds in om met de juiste melodieën en onderwerpen het lege, commerciële karakter toch grotendeels te ontwijken.

Pak nu de opperklassieker 'When do I Get to Sing "My Way"'. De combinatie van ingetogen synths, aangrijpende zang en weemoedige melodielijn zorgen voor een puur stukje magie dat elke keer opnieuw eventjes zijn moment overstijgt. Dat het een 'Pet Shop Boys' kloon is maakt daarin absoluut geen verschil, en ben je al lang vergeten wanneer '(When I Kiss You) I Hear Charlie Parker Playing' (pfoe, lange titels zeg) je een hyperenergetische schop richting de dansvloer geeft. Afsluiter 'Let's Go Surfing' balanceert op zijn beurt de melancholie en stootkracht van die twee nummers weer perfect. En met 'I Thought I Told you to Wait in the Car' en 'Now That I Own the BBC' komt de Sparks-humor ook weer langzaam achter het gordijn kijken, al heeft het nog niet de scherpte van weleer. En gelukkig is de tracklist net gevarieerd genoeg, met 'The Ghost of Liberace' en het 'Massive Attack'-achtige 'Hear No Evil, See No Evil, Speak No Evil' (maar écht lange titels zeg), waar ze net ver genoeg van de eurotrash-stijl stappen dat het allemaal niet té eendimensioneel wordt.

Want als ik één probleem moet aanduiden op dit album, is het toch wel een klein beetje die eendimensionaliteit. Want eerlijk is eerlijk: soms zitten er naar Sparks-normen wel behoorlijk weinig ideeën in de muziek. In 'Tsui Hark' is dat natuurlijk het duidelijkst - een semi-instrumental van 4m30s die na 3m00 al zonder brandstof is gevallen - maar eigenlijk valt dat van veel nummers wel te zeggen. 'Frankly, Scarlett, I Don't Give a Damn' heeft eigenlijk nog een extra progressie nodig om niet saai te worden. En hoe fantastisch ik het nummer ook vind, en het is misschien heiligschennis... maar 6 keer dat refrein in 'When Do I Get To Sing "My Way"' is toch echt tegen het randje.

Dat zorgt er helaas voor dat ik in deze 'Gratuitous Sax & Senseless Violins' een klein beetje de diepgang mist die 'Sparks' albums op hun best zo eindeloos luisterbaar maken. Een heel goed album, tien stappen vooruit op wat ze met 'Interior Design' aan het doen waren, maar eentje die mij iets sneller gaat vervelen dan de meesterwerken in hun oeuvre.

+ 'When do I Get to Sing "My Way"', (When I Kiss You) I Hear Charlie Parker Playing', 'Let's Go Surfing'
- 'Tsui Hark'