Steve Lacy & Mal Waldron - At the Bimhuis 1982 (2006)

Steve Lacy, het is een naam die mij, sedert ik zijn vrij recente album ‘Work’ gehoord had, als een nachtmerrie in de oren klonk. Onterecht, zo blijkt nu, want de man is niet bepaald een jazz-icoon die zijn titel gestolen heeft. Zijn hese toon klinkt indringend, zelfs benauwdend, in de benepen Bimhuis-setting. Waldron zet daar een monumentale pianomuur tegenover waar de noten tussen dwarrelen. Een festijn voor het oor, mits de luisteraar zelf een bepaalde tegemoetkoming wil doen.

Immers, echt gemakkelijk heb ik het hier niet mee: Lacy tast zorgvuldig zijn saxofoon af, zonder een duidelijk vooropgezet plan waar zijn improvisatie naartoe moet. Bij Waldron heb ik echter juist het tegenovergestelde gevoel: bij hem komt elke noot perfect waar die moet komen, en hij gaat zich nimmer te buiten aan getoeter naast de kwestie. Is de indruk van dit optreden dan contradictoir? Nee, toch niet, want ook op dit niveau levert dat spanningsveld tussen twee tegengestelde polen een homogeen niemandsland op waar echt alles mogelijk is – zonder dat de musici misbruik maken van de vrijheid die ze zelf creeëren. Een spannend gegeven dus, los van de fundamentele tegenstrijdigheid.

Primair draait het hier overigens duidelijk om de ontroering; niet om de noten zelf, maar om wat die teweeg brengen. De moeilijke bezetting leent zich (volgens mij) gemakkelijk tot een plaat waar de dialoog het hoogste goed is, en waar alles in het teken staat van een rechtstreekse communicatie tussen A en B (zie bijvoorbeeld hier). Steve Lacy en Mal Waldron zijn echter onafhankelijk veranderlijken die tot een verschillend stelsel behoren, waardoor een gegeven als “dialoog” bij voorbaat overstegen wordt. Maar wat is ‘Live at the Bimhuis 1982’ dan wel, anders dan een innige ontmoeting? Ik blijf u het antwoord schuldig... tot we het album wat beter kennen. En voorlopig kunnen we nog op ons dooie gemakje genieten.

Met de recensies hiervoor verwachtte ik iets monumentaals, maar ik doe niet mee met de lofbetuigingen. Samenspel is goed, maar ik word niet geraakt; de geprezen pianomuur vind ik eerder houterig dan mooi; inprovisaties van de sax raken me ook niet bijzonder.

Een uitzondering moet ik misschien maken voor de ingetogen stukken ´reflections´ en in mindere mate ook ´round midnight´; waar de sfeer wel prettig is. Ik verbeeld mij een einde van de avond, meeste mensen al naar huis, barkrukken worden opgeruimd en de laatste nummertjes worden nog gespeeld voor het overgebleven publiek.

Een mooi en leuk album. Zoals meerdere hierboven al zeiden, het samen spel van de heren is prachtig. Beide kunnen prima soleren, en geen van de 2 klinkt overheersend of probeert er met de eer van door te gaan. Het valt mij de laatste tijd op, dat ik veel piano jazz, niet echt kan appreciëren. En dat terwijl het mijn favoriete jazz instrument is. Maar als de piano (na mijn idee) verkeerd bespeeld wordt, ontstaat er een easy-listing en neigt het gauw naar achtergrondmuziek. Ook dacht nadat ik bij de volgende albums: Charles Lloyd - Rabo de Nube (2008) en Ana Fort – A long Story (2007) concludeerde dat “rustige” jazz misschien dan niet mijn ding is. Maar blijkt mijn vooroordeel hier toch even sterk ongegrond.

Deze plaat bewijst dat ook “rustige” piano erg mooi kan zijn. Maldorn speelt geen overtuigende freejazz piano, maar weet zich er van te behouden dat er een zwevend deuntje gespeeld wordt. Hierdoor is het spel prima uitdagend, de melodieën hebben een donker en melancholisch karakter. Lacy heeft een krachtig spel, wat mij zeker aanspreekt. Hij weet zich prima aan te sluiten met de thema’s die Maldron aan haalt en dit lijkt echt visa versa te gaan. De rustige nummers, zijn meeslepend en voelen erg emotioneel somber aan. Een leuk jazzalbum dit en ik zal hem zeker vaker op zetten.

4* en bedankt voor de leuke tip.