Bill Evans - Alone (1970)

Wat jammer dat hier nog geen berichten staan, maar goed aan mij de eer dan maar om de spits af te bijten

Een tijdje geleden leerde ik Bill Evans voor het eerst als solist kennen via "The Solo Sessions, Vol.1" (waarvoor nogmaals dank Zachary). Nu zocht ik hierna tevergeefs naar wat gelijkaardige muziek, maar ik vrees dat de solo-albums van deze man vrij schaars zijn, des te meer een reden om ze dan toch extra te koesteren denk ik zo.

Jammer dat sommige herinneringen zo vervaagd raken - ik lees zonet in een van mijn oudere berichten dat ik "TSS, Vol.1" destijds zelfs meerdere keren per dag oplegde omdat ik het zó goed vond. Nu moet ik eerlijk bekennen dat dat erg weinig voorkomt, Mingus slaagde er ooit een keer in om me 5 keer op dezelfde dag naar "The Black Saint and the SInner Lady" gekluisterd te houden. Hetzelfde gevoel krijg ik zo met dit album, ooit beweerde ik dat Bill Evans solo zowat hét mooiste is dat ik gehoord heb in mijn leven, ik moet bekennen dat ik nog steeds niks "mooiers" gevonden heb (al is schoonheid bij vlagen relatief denk ik).

Wat maakt deze muziek dan zo onaards mooi? Moeilijk om uit te leggen voor me, evenals waarom ik "Taxi Driver" zo'n prachtige film vind en "Wanderer über dem Nebelmeer" gewoon oogstrelend, het zijn van die kleine zaken die ik hiermee link, alsof Bill Evans ergens hetzelfde brengt in muziekvorm.

Nu mogen er nog zoveel pianisten komen en gaan, vergeleken worden met elkaar, ik vind het moeilijk om iemand naast Evans te plaatsen. Ik zou Bud Powell durven noemen omdat hij ook vaker zo'n erg emotionele stukken bracht, maar Evans lijkt me hierin de onovertroffen meester. Dat dit waarschijnlijk voor zo'n 99,999% van de wereldbevolking maar standaard-muziek (of zelfs slechte) is kan ik misschien nog begrijpen, maar ik hoor er iets in (niet dat ik beter luister).

Ik kan me ergens nog een regenachtige dag herinneren waarin ik nog vrij vroeg op de dag besloot om dit nog eens te beluisteren: zelden heb ik zo'n fijne momenten gehad met een bepaald album. Wat verveeld, alleen, op zoek naar iets om de dag wat boeiender te maken zat ik dit te luisteren, dan besef je alweer dat je toch iets gemist hebt in al die tijd, het waren die "Solo stukken" van Evans - Evenals deze avond zorgt deze pianist weer voor een toppunt in een toch vrij rotdag, het zijn zo ergens kleine zaken als dit die het leven bijzonder de moeite kunnen maken (toch?).

Nu besef ik tegelijkertijd maar al te goed dat ik geen al te "happy muziek" is, sterker nog: Evans brengt hier erg emotionele stukken gebonden aan toch iets diepzinnigere thema's. Maar die manier van brengen doet het hem, die eerlijkheid en puurheid in de stukken: "The Two Lonely People (The Man And The Woman)" als voorbeeld, een nummer dat ik nu weer net hoor en die noten bezorgen me net weer een goed gevoel.

Wat me wel opviel aan dit album bij de eerste luisterbeurt tegenover de opnames van "The Solo Sessions" was dat dit nóg wat intiemer en persoonlijker klinkt. Waar Evans in 1961 snel-snel-snel opnames maakte om snel wat geld te verdienen lijkt hij zich hier nét wat meer bezig te houden met de persoonlijke expressie. Bij "The Solo Sessions" die Zachary eens beschreef als "een zoektocht naar dié perfecte noot" (waar ik mee akkoord ga) lijkt hier die zoektocht ver zoek: minder noten, meer melodie en simpelheid.

Bill Evans schept hier bij me het gevoel een eenzame pianist te zijn, "just he and his piano" - stukken brengend om zich uit te drukken in allerlei emoties en manieren: ach, die eenzaamheid - het klinkt gewoon alsof Travis Bickle op die ene regenachtige dag op een klavier aan het stuur bij zijn taxi lijkt te spelen (jullie hoeven me trouwens niet te vertellen dat dit onzin is hoor, ik zit de laatste tijd gewoon erg veel met "Taxi Driver" in mijn hoofd), erg mooi

Nu nog eens proberen om hier een "cijfer" voor te geven, moeilijk, ik weet alleen dat ik dit album met alle plezier ga luisteren voor de rest van mijn leven (althans dat hoop ik ten zeerste, een voeling verliezen met dit soort muziek lijkt me gewoon heel erg). Dit is nog steeds een van de mooiste muziek-soorten die ik ken, alleen moeilijk om dit dan "als album" te beoordelen.

Ik houd het bij het feit dat ik Bill Evans gewoon heel graag hoor -

Bill speelt alleen voor mij, de held!

Mijn favoriete album van Bill Evans. Die ik enkel afspeel in de winter als het 's avonds donker is en het wachten is op de lente... Hoe later op de avond hoe beter hij smaakt. Heerlijke bijpassende hoes ook.

Toch ook fijn luisteren overdag bij een kop koffie als er een pak sneeuw ligt en de vlokken naar beneden blijven dwarrelen.

Eigenlijk staat dit album op 2 voor mij. (Destijds moet ik het fout genoteerd hebben) You must believe in spring is mijn favoriete Bill Evans album en mijn zelf jazz-album. Maar dit blijft natuurlijk ook een juweeltje...