Muddy Waters - King Bee (1981)

"King Bee" is de derde en laatste plaat van Muddy Waters in zijn comeback trilogie. Het trucje met producter/gitarist Johnny Winter lijkt een beetje te zijn uitgewerkt. Het frisse, rauwe en energieke van met name "Hard Again" mis ik hier wel een beetje. Dit neemt niet weg dat "King Bee" gewoon een prima bluesplaat is. We hebben het tenslotte wel over Muddy Waters. "King Bee" bevat een aantal meer dan prima tracks als "Forever Lonely" en "Sad Sad Day". Muddy Waters is en blijft een legende, hoewel "King Bee" niet zijn beste werk is. Dit is net als "I'm Ready" gewoon een zeer genietbare bluesplaat. Niets meer en niets minder.

Ik vind dit album zeer genietbaar!

Ik stap pas net in de blues, en Muddy bevalt me erg goed,

Dit album bevat wat ik zo lekker vindt, trage blues nummers. Zodra 't wat sneller wordt (en op rock 'n roll gaat lijken, haak ik snel af. Dit album is alles wat ik verwacht en hoop van een blues plaat.

I Feel Like Going Home, heerlijke slide guitar zeg!! En de trage beats... en de fantastische stem van Waters... zo hoort 't!

Sad Sad Day heb ik ook op Muddy Waters - The London Muddy Waters Sessions (1971) staan. Is dat een nieuwe versie op dit album?

Muddy's zwanenzang zogezegd. Zijn laatste studio album is zeer genietbaar. Zeker in de reissue met de bonustracks erop.

Wat een vette bluesplaat is het laatste album van Muddy Waters zeg. Hij is op zijn 68e nog steeds prima bij stem en ook zijn slide guitar is zeer herkenbaar. Natuurlijk wordt hij weer uitstekend begeleid, waaronder door producer Johnny Winter op gitaar. Die heeft ook voor een kristalhelder geluid gezorgd.

Kant A van de LP is goed met de sterke opener en titelsong King Bee en prima songs als Forever Lonely en
I Feel Like Going Home. Kant B van de plaat vind ik ijzersterk. Een heerlijke versie van Champagne & Reefer wordt gevolgd door het fantastische Sad Sad Day. De harmonica van Muddy is zo lekker op Deep Down in Florida #2 en de slotsong zegt genoeg: (there's) No Escape from the Blues. En zo is het!

En wat ik nog was vergeten: wat een mooie foto van Muddy met zijn familie aan de binnenkant van de fold-out hoes.

Van alle oude bluesmeesters, vind ik Muddy Waters de tofste. Zijn sound, zijn stem, zijn spel, zijn composities, alles lijkt voor mij te kloppen.

Ik had deze op Soundcloud lukraak aangeklikt omdat de hoes er oud uit zag, maar de plaat schijnt uit 1981 te zijn en ook nog eens zijn laatste plaat.

Ik lees dat de plaat is geproduceerd door grootmeester Johnny Winter, die niet tevreden was met het eindresultaat, omdat het een rushjob was.

Maar ik vind het een heerlijke plaat en als mensen nog eens eikelen over de jaren '80, dan zet ik deze op.

Probeer dan ook eens Hard Again uit 1977, eveneens met Johnny Winter als producer. Die is namelijk aanmerkelijk beter gelukt. I'm Ready van een jaar later haalt dat niveau nét niet, maar is ook een aanbevelenswaardig album met Johnny Winter..

West beweert hierboven dat Muddy harmonica speelt, maar dat heeft ie nog nooit gedaan bij mijn weten. De harmonica spelers zijn Jerry Portnoy en James Cotton. Volgens mij zijn Deep Down In Florida en Clouds In My Heart nog van de Hard Again sessies. Weer een heerlijk album van Muddy.

Heerlijk album, Mean Old Frisco is mijn favoriet op deze plaat, Pinetop Perkins begeleidt op piano, heb een zwak voor pianoblues. Betrap mezelf er vaak op dat ik spontaan piano begin te spelen achter het stuur.