The Prayer Boat - Oceanic Feeling (1990)

Deze na heel veel jaar weer eens in de speler. Het debuut Oceanic Feeling van The Prayer Boat verscheen in 1991 en werd voorafgegaan door jaren van optreden in kleine clubs en bars in Ierland, waardoor The Prayer Boat een toegewijde, bescheiden cult‑aanhang opbouwde voordat ze deze plaat uitbrachten. De titel Oceanic Feeling verwijst naar een het gevoel van grenzeloosheid en verbondenheid — een toepasselijke metafoor voor de emotionele lading en de weidsheid van veel nummers op het album. De muziek balanceert tussen folk, melancholische singer‑songwriter‑pop en subtielere rockelementen, met veel aandacht voor dynamiek en emotie. De stem van Emmett Tinley moet je wel liggen, ook ik moet er nu weer even aan wennen, en ik herinner mij ook dat ik destijds toen ik het album kocht eerst ook dacht dat het een zangeres was. Tsja...

Tracks zoals Oceanic Feeling, Love and Possession en Hunger for the Beautiful laten zien hoe de band een fijne balans weet te vinden tussen ingetogenheid en spanning, waardoor het geheel nooit eentonig wordt. In vergelijking met het latere Polichinelle voelt dit debuut veel gevarieerder en levendiger; het heeft een natuurlijke flow die je als luisteraar meeneemt door verschillende sferen en emoties. Hoewel Oceanic Feeling bij de release weinig mainstream-recensies kreeg, wordt het door fans vaak geprezen om de emotionele diepgang en de zorgvuldige opbouw. Tinley’s songwriting is fragiel maar meeslepend, en de dynamiek en variatie maken dit album sterker en memorabeler dan zijn opvolger.

Oceanic Feeling is een rijk, ingetogen debuut dat meer inspiratie, variatie en emotionele kracht biedt dan opvolger Polichinelle. Het is een album dat langzaam groeit, blijft boeien en duidelijk laat zien waarom The Prayer Boat destijds zo’n veelbelovende start had. Ook hier geldt weer dat er met een wat betere productie meer in had gezeten, het album klinkt wat vlakjes. Maar goed, het is een prima debuut van een band die zeker potentie had.