Them - Now and Them (1967)

Onevenwichtig is het eerste dat in me opkomt na het beluisteren van dit album. Misschien waren ze de weg een beetje kwijt nadat frontman Van Morrison opstapte. In elk geval wisten ze nog niet een richting te vinden.
Opener en cover van John Mayall I'm Your Witch Doctor is veelbelovend, maar de volgende nummers zakken daarna naar een bedenkelijk niveau.
What's the Matter Baby (in Nederland bekend van Ellen Foley) is een beetje R & B achtig en slaat de plank volledig mis.
You're Just What I Was Looking for Today , weer een nummer uit de oude doos, is een slap aftreksel van The Everly Brothers.
Nobody Loves You When You're Down and Out is meer bekend van John Lennon en ook beter.
Dirty Old Man (At the Age of Sixteen) niet te verwarren met The Three Degrees is plotseling weer een Westcoast soundje ala Windy van The Association.


Them sleept er met moeite **1/2 uit en dat is eigenlijk alleen maar te danken aan het 10 minuten durende, psychedelisch getinte Square Room.

Vooralsnog valt de Van Morrison-loze periode me niet tegen. Er staat natuurlijk wel een compleet andere zanger achter de microfoon, maar tegelijkertijd spitst de band zich ook toe op de inmiddels populair geworden psychedelische rock. Dat doet Them ook prima, maar ook hier lijkt er iets niet helemaal te kloppen. Ik vind het geluid wat rommelig en de songs missen vaak net dat ene om echt heel goed te zijn. Them gaat lekker met de tijd mee, al kan ik me voorstellen dat er veel mensen zijn die hier afhaken. Ook qua psychrock lopen er anno '67-'68 grotere jongens rond. Toch is Square Room wel het vermelden waard en vind ik Come To Me ook erg leuk. Voorlopig blijf ik Them leuk vinden.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Now And Them
3. Them Again

Het gemis van Van op zang is toch wel heel hoorbaar. De nieuwe zanger zorgt ervoor dat het allemaal wel behoorlijk lieflijk klinkt en de sound is daarmee ineens heel erg Amerikaans/West-Coast geworden. Ik ben doorgaans best wel fan van psychedelica, maar Square Room kabbelt eigenlijk enorm en gaat nergens heen. Dirty Old Man (At The Age Of Sixteen) zorgt voor een wat ruigere opleving, maar een lied als Nobody Loves You When You're Down and Out doet me echt helemaal niets. Jammer van die gladdere sound, juist dat rauwe maakte het debuut en in mindere mate het vervolg zo fijn. Nu klinkt het gewoon als een van de vele bands uit die tijd. Nog steeds niet slecht, maar ook niet boeiend.

Tussenstand:
1. The Angry Young Them
2. Them Again
3. Them And Now