Tinariwen - Elwan (2017)

Wat een wonderschone hoes! Ik heb vast wat voor kunnen beluisteren en dat is zeer de moeite waard. Lijkt op het eerste gehoor verder te gaan waar Emmaar gebleven was.

Tijdelijke stream:

Stream Tinariwen's New Album, 'Elwan' : NPR

Lekker album weer.

Niks nieuws, maar wel weer erg goed.

Zoals ik het begreep zijn de teksten niet zo vrolijk en behoorlijk melancholisch, het gaat onder andere over de oorlog in Mali. De titel betekend trouwens De Olifanten.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Tinariwen - Elwan - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Toen de in een Libisch rebellenkamp geformeerde band Tinariwen ruim 15 jaar geleden voor het eerst opdook in West-Europa met het buitengewoon fascinerende The Radio Tisdas Sessions, klonk de als “woestijnrock” omschreven muziek van de uit leden van de Toeareg band stam bestaande band vooral bijzonder exotisch.

We zijn inmiddels een aantal prachtige platen verder en ik ben inmiddels wel gewend aan de muziek van de band, al blijft het natuurlijk zo dat Tinariwen voor mijn westerse oren deels opereert in een ander muzikaal universum.

De Toearegs zijn al eeuwen een nomadenstam, maar Tinariwen leek een paar jaar geleden een vaste uitvalsbasis te hebben gevonden in Mali, de bakermat van de Afrikaanse blues.

Door oprukkend Islamitisch extremisme in Mali en een hieruit resulterend verbod op de popmuziek van de duivel, leidt de band inmiddels al weer een aantal jaren een zwervend bestaan. Het fraaie en indringende Emmaar moest hierdoor een paar jaar geleden worden opgenomen in de Amerikaanse woestijn in plaats van de Afrikaanse woestijn, waar de wortels van de Toearegs liggen, en ook opvolger Elwan werd deels ver van eigen huis en haard opgenomen, wat heeft gezorgd voor wat extra melancholie in de muziek van de band.

Voor Elwan week Tinariwen uit naar Frankrijk, Marokko en de Verenigde Staten, waar wederom een aantal bekende gastmuzikanten aanschoven. Het opnemen van een plaat buiten de oorspronkelijke thuisbasis van de muziek van Tinariwen en gastbijdragen van onder andere Kurt Vile, Mark Lanegan en Matt Sweeney hebben overigens niet overdreven veel invloed gehad op het geluid van Tinariwen. Elwan ligt, net als voorganger Emmaar, in het verlengde van de platen waarmee Tinariwen ooit de oversteek vanuit Afrika waagde.

Ook op Elwan staat het geweldige, vooral door Mali blues beïnvloede gitaarspel centraal, waardoor het wederom smullen is voor liefhebbers van bluesy Afrikaans gitaarwerk. Dit gitaarspel wordt omringd door invloeden uit de 60s psychedelica en krijgt een uniek geluid door de invloeden uit de traditionele muziek van de Toearegs.

Deze invloeden, die bestaan uit repeterende patronen, een heerlijk laag tempo en zang zoals je die in de westerse muziek niet hoort, geven de muziek van Tinariwen ook op Elwar weer een indringend, bezwerend en soms bijna hypnotiserend karakter.

Elwar laat misschien niet veel nieuws horen, maar als je iets hebt met de muziek van Tinariwen, sleurt ook deze nieuwe plaat je weer makkelijk mee naar het bijzondere muzikale universum van de band.

Het is een universum waarin de ritmes zich trager voortslepen dan gebruikelijk en waarin herhaling een krachtig wapen blijkt. Het is ook een universum vol complexe gitaarakkoorden, die je meer dan eens op het verkeerde been zetten en je langzaam maar zeer zeker de wereld van Tinariwen in slepen.

Wanneer je niet bekend bent met de muziek van Tinariwen voelt het waarschijnlijk even oncomfortabel, maar iedereen die ook de vorige platen van de band heeft omarmd, verruilt de overvolle trein in het al even volle Nederland al weer snel voor de ruimte van de woestijn en de langzame tred van een kameel.

Ten tijde van The Radio Tisdas Sessions vond ik de muziek van Tinariwen vooral bijzonder en anders, maar inmiddels hoor ik wonderschone muziek vol bijzondere krachten. Op Elwan valt niet alleen heel veel te genieten, maar je bent ook even ergens anders. Bijzondere ervaring wederom. Erwin Zijleman

Ten tijde van The Radio Tisdas Sessions was ik vooral flabbergasted. Had die sound nog nooit gehoord en was werkelijk betoverd door de prachtige klanken van dat album. Die warme en bezwerende sound vond en vind ik heerlijk klinken en is later door vele bands gekopieerd, met wisselend succes. Dit album van Tinariwen is vooral weer heel mooi, al vind ik de bijdrage van bijvoorbeeld Mark Lanegan niet echt iets toevoegen. Lanegan kan bij mij eigenlijk niks fout doen maar vind dat Tinariwen vooral zijn eigen sound moet behouden, in eigen taal. Het Engels doet bij mij afbreuk aan het gevoel dat ik heb bij het luisteren naar deze muziek. Kan er nooit iets van verstaan maar vind dat helemaal niet erg. De zang werkt op deze manier veel meer als een instrument en dat werkt voor mij heel goed.

Anyway, het is wel weer genieten geblazen met deze woestijnnomaden...

Ik bespeur nog meer verfijning en subtiliteit, zoals het mooie nummer Nizzagh Ljbal. Mooie crossover in (desert) blues en westerse rock. Hoes is wonderschoon. Erg blij met dit album.

Volgens mij staan ze op een roltrap

Hele mooie en bezwerende muziek.

*smelt*

Intrigerend sowieso

Ik hoor gek genoeg ook verre verwantschap met stoner. Wss door de woestijn

It's that groove...

Zo, wat is dit een lekkere plaat geworden zeg. Al drie dagen vaste kost op mijn spotify. Ook tof dat Mark Lanegan en Kurt Vile bijdrages aan dit album hebben geleverd.

Het hypnotiserende ritme van de geweldige bas en gitaren zorgen dat ik daar ook aan snel aan dacht.

De Sahara-bluesrockers blijven aangename, hypnotiserende en trance-opwekkende muziek maken, maar het blijft altijd wel een beetje gelijkvormig en weinig verrassend. Maar de eerste slechte plaat moeten ze nog maken.

Toch gestemd, blijf 'm vaak draaien en ja Cor, aangenaam zeker en de overeenkomst met trance zie (hoor) ik ook nog wel, maar hypnotiserend vind ik het niet. Daarvoor hoor ik toch teveel variatie en verschillende tempo's bij de nummers.

In het kader van de huidige sentimenten mbt tot moslims is dit een mooi tegengeluid (zijn Touaregs wel islamitisch, alleen mannen dragen een sluier, vrouwen niet). Willen we meer of minder Tiraniwen? Meer! meer!

Mijn eerste kennismaking met deze Toearegs en dat bevalt uitstekend.
Elwan komt binnen als een soort van hallucinerende,Afrikaanse woestijn Rock/Blues met prachtige samenzang.Daarnaast zijn de naar mijn gehoor verschillende Lead zangers stuk voor stuk van grote klasse.Heel de sound van Tinariwen is gewoon bezwerend mooi al begrijp ik uit diverse berichten dat de westerse invloeden de laatste jaren wel wat groter zijn geworden.
Als dat echter resulteert in het briljante met Mark Lanegan opgenomen nummer Nànnuflày vind ik dat niet zo'n probleem.
Andere hoogtepunten zijn voor mij Sastanàqqàm,Ténéré Tàqqàl en Imidiwàn N-Àkall-In maar eigenlijk haalt het album een constant hoog niveau.
Deze plaat voelt echt als vakantie en ik ga hem de komende tijd met veel plezier grijs draaien.

Het concert in Doornroosje was echt prachtig.

Bezwerend is inderdaad het juiste woord. Heerlijk als muziek waarvan je geen woord verstaat je zo bij de strot kan grijpen. Misschien wel de beste release van 2017 tot nu toe!

Heeft iemand hen live gezien? Aanrader? Ik zie namelijk dat ze eind november in Paradiso staan. Heb dit album nu een aantal keer beluisterd en vind het erg mooi. Bezwerend is inderdaad de beste omschrijving, heerlijke percussie en gitaren.

Een aantal gebruikers (wat een vreselijk woord eigenlijk, alsof geen identiteit wordt toegekend) die ik goed weet te waarderen (vecht onderling maar uit om wie het gaat) schatten dit album hoog in. Reden genoeg om me over te geven aan de genade van de woestijn.

Nou, die woestijn biedt wel enige mooie uitzichten (onderschat nooit het potentieel van een zandduin) maar doet me al te vaak verlangen naar een oase die wat anders te bieden heeft. Ik mis met andere woorden een zekere diepgang. Het bezwerende karakter van Elwan kan geen zandstorm ontwikkelen die me blind maakt voor de tekortkomingen die hier de kop opsteken.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind dit een meer dan genietbaar album. Mijn enthousiasme kent echter een ingehouden karakter. De -vermeende- authenticiteit is eerder een masker dan dat het ware gelaat onthuld wordt. En dat is perfect oké. Maar ik blijf op die manier wel op mijn honger zitten. Ik proef de woestijn helemaal niet. Ik proef een Malinees compromis jegens het Westen. Ach, neem het Tinariwen maar eens kwalijk. Waren het niet de verlichte geesten van Rammstein die destijds zeiden "we're all living in America"? Dit album ontsnapt niet aan voorgaande stelling. Al doet het niets af van het feit dat dit album je even kan meevoeren naar -schijnlijk- onbekende oorden.

Dat is het waarschijnlijk ook, al ken ik verder geen Malinese muziek om dit te bevestigen. Maar juist die blend van Malinese en westerse muziek vind ik erg genietbaar. Enige diepgang mis ik ook, het is wel veel van hetzelfde. Maar als het zo lekker smaakt, kan mij dat niet deren

Berichten verplaatst naar Tinariwen

Wereldmuziek die in het Arabisch, zo klinkt het althans, kan ik niet waarderen omdat ik niet weet waar de teksten over gaan. Kan hem ook niet beoordelen omdat ik er na twee nummers de brui aan heb gegeven. Gepriegel op een gitaar en wat meerstemmig geneuzel is niet mijn ding maar ik heb het geprobeerd.