Slaid Cleaves - Broke Down (2000)

Prachtige plaat, luistert heerlijk weg en roept precies de juiste sfeer op bij de aardig melodramatische teksten.

Ik sluit me aan bij alle bovenstaande berichten, maar ik heb wel een paar kanttekeningen. Zo staan wat mij betreft de twee prijsnummers helemaal vooraan, en met uitzondering van Lydia haalt de rest van de plaat dat niveau eigenlijk niet meer, met Horseshoe Lounge en Key chain zelfs als uitgesproken matige tracks, dus is dit album als geheel toch een beetje wisselvallig. En het tweede punt, muziekhater hierboven heeft het al over de "aardig melodramatische teksten", maar dat is een bezwaar wat ik ook wel een beetje tegen de zang heb. Cleaves heeft een mooie warme, licht hese en bijna gebronsde stem waarmee hij een hoop kan uitdrukken, maar zoals hij bijvoorbeeld op Cold and lonely helemaal in het begin "I'm still on the farm" zingt, dat is bijna teveel van het goede, dat klinkt haast als een parodie, net als op het toch al zo dramatische Breakfast in Hell (inclusief het "Hoo! Hah!" van de werklui). Juist de wat onderkoelde zang op One good year en Lydia geven die nummers een zekere onontkoombaarheid die in mijn optiek beter werkt dan het nadrukkelijk-navrante van Cold and lonely en This morning I am born again. Gek genoeg werkt Cleaves' fraaie stem soms dus tégen hem wat mij betreft. Maar goed, deze twee bezwaren kunnen niet verhullen dat dit album toch veel mooie nummers met altijd smaakvolle arrangementen bevat, en de tekstuele invalshoek van aandacht voor de geboren verliezer is altijd welkom.

ondanks dat de inmiddels 59-jarige (Richard) Slaid Cleaves al een kleine 35 jaar actief in de muziek is en reeds een respectabel aantal albums maakte, werd dit pas het 2e album dat ik van hem aanschafte. de opvolger van dit album "Wishbones" was mijn eerste kennismaking met zijn muziek en dat was mij prima bevallen. Slaid Cleaves werd geboren in Washington D.C., maar groeide op in de staat Maine, gelegen aan de Noordoost kust van de States. tegenwoordig woont hij met zijn vrouw Karen in Wimberley, Texas.

"Broke Down" is tot op heden zijn bekendste en meest verkochte album. het titelnummer was in 2000 1 van de meest gedraaide nummers op de Americana zenders in de U.S. en werd in 2001 benoemd tot "Song of the Year" bij de Austin Music Awards. dit nummer schreef hij samen met zijn jeugdvriend Rod Picott, evenals het nummer "Bring It On", waarbij ik de kale, ruwere versie van Rod Picott op zijn album "Wood, Steel, Dust and Dreams" prefereer. de muziek van Slaid Cleaves klinkt sowieso een stuk gepolijster en meer mainstream dan die van zijn collega singer/songwriter Rod Picott.

Slaid Cleaves die over een prettige, warme, weemoedige stem beschikt, wordt door verscheidene muziek critici als songwriter gerangschikt in de categorie van wijlen Guy Clark en wijlen John Prine, maar persoonlijk gaat mij dat iets te ver. feit is wel, dat hij een begenadigd songwriter is en bovengemiddeld goede songs kan schrijven, zo ook op dit album met imponerende tracks als "One Good Year"(co-written Steve Brooks), "Horseshoe Lounge" (co-written Karen Poston), "Breakfast in Hell" en "Key Chain". naast deze originals overtuigen ook de heerlijke melodie van het Karen Poston nummer "Lydia" met een fraaie pedal steel partij en de prachtige meerstemmige zang op "I Feel the Blues Moving In", een nummer van bluegrass muzikant Del McCoury. wat betreft Karen Poston speelde hij mee op het nummer "Flowered Dresses" van haar album "Real Bad". zij kreeg in 2020 de diagnose kanker, waarop Slaid Cleaves namens/voor haar een "crowd funding" organiseerde die het voor haar behandeling benodigde doelbedrag van 20.000 USD opbracht.

er staan hooguit 2 "mindere" tracks op dit album, te weten het melodieus zwakke "Cold and Lonely" en het ietwat melige "This Morning I Am Born Again" (tekst Woody Guthrie, muziek Slaid).

Slaid Cleaves deed vroeger meermalen het kleinere Nederlandse clubcircuit aan en verzorgde zelfs "in-store" optredens bij gerenommeerde platenzaken, maar ik vermoed dat dit met zijn groter geworden succes in de States niet meer zal gebeuren. als ik het goed begrijp, bezocht hij NL het laatst in 2013 voor optredens.

Album werd geproduceerd door Gurf Morlix
Recorded at Rootball, Austin, Texas
except track 10) recorded by Cool Beans

de muzikanten op dit album:

Ivan Brown: acoustic bass, upright bass, background vocal
Slaid Cleaves: vocal, acoustic guitar
Mark Cousins: drums
Darcie Deauville: background vocal
Ian McLagan: Hammond organ
Gurf Morlix: acoustic lead guitar, electric guitar, bass, acoustic lap steel guitar, high strung guitar, mandolin, Magnus organ. octafone, claves, bongos, tambourine, six string bass, long bolt, background vocal
Chris Searles: drums, tambourine
Charles Arthur: lap steel guitar, electric guitar
Laura Nadeau: vocal
Janek Siegele: vocal, lead acoustic guitar