The Flaming Lips - Oczy Mlody (2017)

Eens zien of de lippen nog een keertje goed kunnen vlammen...

eerste paar liedjes klinken goed, hopen op een mooi album! ik ga snel kaartjes kopen voor de show in tivoli over 3 weken

Trippy... zoals andere albums. Psychedelisch en 60s invloeden, ditmaal klinkt het wat ingetogener.

Favoriete tracks: Sunrise (Eyes of the Young), Do Glowy en We a Famly (met Miley Cyrus)
Nigdy Nie (Never No) is van de 4 singles voor mij de meest interessant.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Flaming Lips - Oczy Mlody - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De uit Oklahoma City, Oklahoma, afkomstige band The Flaming Lips leek lange tijd veroordeeld tot een bestaan als cultband, tot de band aan het eind van de jaren 90 uit het niets werd omarmd door de grote Britse muziektijdschriften (Mojo, Uncut, Q) en opeens jaarlijstjes platen of zelfs platen van het jaar afleverde.

Dat laatste lukte met The Soft Bulletin uit 1999 en met Yoshimi Battles The Pink Robots uit 2002 (allebei inderdaad prachtplaten), maar sindsdien is The Flaming Lips weer langzaam maar zeker een cultband geworden.

De afgelopen tien jaar heeft de band een aantal lastig te doorgronden conceptplaten gemaakt, maar het reguliere 7 Skies H3 uit 2014 was zo mogelijk nog zwaardere kost en voor menigeen zelfs compleet onverteerbaar.

Vergeleken met zijn voorganger, die overigens werd gevolgd door de krankzinnige plaat van Miley Cyrus waaraan de band zeer nadrukkelijk bijdroeg, is het vorige week verschenen Oczy Mlody weer een stuk toegankelijker.

Het is een plaat waarop dromerige en trippy psychedelische klanken overheersen. Liefhebbers van de frisse popliedjes die de band ook een tijd wist te maken, zullen Oczy Mlody waarschijnlijk wat te zweverig vinden, maar vergeleken met het bij vlagen loodzware 7 Skies H3 klinkt de nieuwe plaat van de band uit Oklahoma behoorlijk lichtvoetig.

Omdat de songs vooral dromerig, zweverig en trippy zijn, is Oczy Mlody geen plaat die direct bij eerste beluistering indruk maakt. In eerste instantie kabbelt het vooral bijzonder aangenaam voort, maar heb je niet het idee dat je naar een heel inspirerende plaat aan het luisteren bent.

Dat verandert wanneer je eenmaal gewend bent aan de klanken op de plaat en Oczy Mlody als één geheel gaat beluisteren. Hierna vallen steeds meer puzzelstukjes in elkaar, komt de grote schoonheid van flink wat passages aan de oppervlakte en hoor je ook steeds meer songs die veel meer doen dan aangenaam voortkabbelen.

De nieuwe plaat van The Flaming Lips wordt naarmate je hem vaker hoort steeds beeldender en laat bij aandachtige beluistering ook steeds meer bijzondere invloeden horen. Ook Oczy Mlody grijpt weer nadrukkelijk terug op de psychedelica uit de jaren 60, maar The Flaming Lips slaagt er in om aan deze invloeden uit het verleden een draai te geven die alleen maar uit het heden kan komen.

Ik heb Oczy Mlody bewust een paar keer weggelegd en iedere keer dat ik de plaat er weer bij pak vind ik hem beter en boeiender. Oczy Mlody heeft niet het magistrale van de jaarlijstjesplaten van een jaar of 15 geleden, maar sindsdien heeft de band nooit meer een plaat gemaakt die me zo weet te betoveren als Oczy Mlody en de toverkracht van de plaat groeit nog steeds. Ik had de band na de vorige plaat wel een beetje afgeschreven, maar door deze plaat laait de liefde voor deze unieke band toch weer op. Erwin Zijleman

Mooi verwoord Erwin. Deze keer niet 'hoe vaak zal ik deze eens niet op gaan zetten', maar eerder het tegenovergestelde. Deze ga ik steeds vaker opzetten. Fijn dat ze het nog kunnen, van die dromerige plaatjes maken die je hoofd wat laten ontsporen.

Mooier kan ik het echt niet zeggen

Dank je. Overigens ben ik een trouw lezer van je blog, en heb daardoor leuke platen leren kennen. Fijn dat je de krenten uit die enorme hoeveelheid pop haalt!

Eens met bovenstaande recensie, dekt precies de lading. Mooie plaat weer van de Lips!
En dat 7 SkiesH3 als vorige album wordt gezien vind ik beetje onterecht, dit was gewoon een vaag tussendoortje. The Terror was hun echte vorige plaat, en die was ook fantastisch. Sinds a Soft Bulletin hebben ze bijna alleen maar pareltjes uitgebracht. (Daarvoor trouwens ook, voor de fijnproevers dan).

Met iedere luisterbeurt vind ik dit album beter worden hoewel je er wel voor in de stemming moet zijn. Maar op de bank met een rood wijntje gaat dat prima. Ik hoor hier muziek die zweeft van Tuxedomoon tot Grandaddy, van Clint Mansell tot de Doors. Het is één grote klankpuzzel waarbij je de stukjes telkens weer anders kunt leggen maar het geheel steeds past. Ik weet nu al dat dit album hoog gaat eindigen in mijn eindejaarslijstje.

Van bij de eerste luisterbeurt helemaal overdonderd... Ik kan begrijpen dat het niet binnen ieders verwachtingen ligt, maar persoonlijk vind ik het van een zeldzame schoonheid. Dat belooft!

Bij de eerste keer is het al goed, bij herhaling wordt het nog beter. De muziek werkt bedwelmend, waardoor de overgangen tussen de nummers steeds aan me voorbij gaan. Dat zal ook komen doordat de muziek één fraai geheel vormt. Ik vind dit een van de interessantste albums aan het begin van dit jaar, van het lage stemgemiddelde begrijp ik helemaal niets.

Niets alles wat the Flaming Lips doen is 'raak'. Ik vond bijv de sounds van Embrionic en Yoshimi fijn maar die van The terror en soft bulletin weer minder. En de laatste jaren verzandde de bands op EP's, coveralbums, samenwerkingen etc. geregeld in gefröbel, artyfarty geëxperimenteer of vreemde meligheid. De samenwerkingen met Miley Cyrus zijn ook maar half geslaagd en soms krijg je het gevoel dat Wayne Coyne in zijn midlifecrisis zit.

Maar... de Lips zijn mede hierdoor ook nooit saai en spelen het nooit op safe, je weet vooraf nooit precies wat je gaat krijgen bij een nieuwe worp. Dat alleen al is een compliment waard. En mocht de band de laatste jaren compositorisch niet altijd even interessant zijn, sonisch is men dat in ieder geval wel. Persoonlijk ligt deze nieuwe me in ieder geval wel, al zou het alleen al zijn voor dat nummer over eenhoorns. Ik hoop dat Wayne cs. nog lang verder moge gaan met mij te verbazen/irriteren of beide tegelijk

Mee eens, geweldig album!

Oczy Mlody is mijn eerste kennismaking met The Flaming Lips en bevalt me erg goed. Zoals Bert Wasbeer aangeeft vooral sonisch een erg boeiend album. Een nummer als There Should Be Unicorns vind ik geweldig en ook How?? en The Castle zijn erg sterk. Inmiddels ook Yoshimi Battles the Pink Robots in huis gehaald en die vind ik nog een stukje beter. Blij deze band ontdekt te hebben dus.

Nu al "plaat van het jaar". Helemaal grijs gedraaid, verveeld nooit. Magistraal. Electrisch, ritmisch, koperen bellen, zware bassen, ik hoor nieuwe geluiden. Yoshimi Battles the Pink Robots was al een fav. Jaren geleden op Lowlands waren ze in een kleurrijke show geweldig, ik vindt niet alles even goed, maar dit album past prima binnen mijn smaak.

Hold your horses.
Wie vandaag nog een gaat je vrij vindt kan een gezond kind ter wereld zetten vooraleer het jaar om is.

Verder niets dan lof over dit album. Er staat geen houdbaarheidsdatum op Flaming Lips.

Typisch zo’n band waar je wel even over doet om het juiste gevoel bij te krijgen. Ik heb The Flaming Lips - Yoshimi Battles the Pink Robots (2002) al jaren in de cd kast staan maar moet er echt voor in de stemming zijn. Laatst de complete discografie van de band te pakken gekregen en voorzichtig (als de stemming juist is) aan het luisteren gegaan. Dit album zet al je zintuigen op scherp en verlangt enige concentratie om tot je te laten doordringen. Ik waardeer de ‘moeilijkheidsgraad’ van deze muziek absoluut en groei er langzaam aan naar toe. Zit zeker groeipotentie in het album en het kwartje gaat zeker vallen. Bijzondere composities die schuren en mij zeker nog over de streep gaan trekken...dat voel ik gewoon. Iets soortgelijks had ik met The Mars Volta - De-loused in the Comatorium (2003). Ook zo’n bijzonder album waar ik al een tijdje naar luister, weer wegleg maar toch weer naar luister. Bijzonder.

Vandaag goedkoop gevonden op vinyl, bij de downloadtracks zitten er 2 bonustracks (op de hoes stond er 1 additional song) vanop hun Space Oddity single: Space Oddity & Jest (There Is).

Dit blijkt nog steeds een goede Flaming Lips plaat te zijn. Heerlijk zweverig en nog steeds zit Wayne Coyne op plaatsen waar mensen zoals jij (daar ga ik toch even van uit) en ik niet gauw komen. Toch is het geweldig om dit op muziek gezette equivalent van een trip te ondergaan. Nummers als How???, There Should be Unicorns, The Castle en We a Famly zijn naast soms wat "out there" ook gewoon loepzuivere popsongs. Popsongs door de Flaming Lips mangel gehaald maar steeds met een melodie die je ook kan volgen als je niks van verdovende of opwekkende middelen onder de leden hebt en teksten die je ook gerust metaforisch kan benaderen voor zover er een touw aan valt vast te knopen. Hier wordt duidelijk voor een totaalplaatje gegaan en dan is dit album toch behoorlijk coherent, geen losse verzameling van vanalles en nog wat. Soms zoals in Listening to the Frogs with Demon Eyes zijn ze me kwijt en gaan zij van het paadje af terwijl ik ze vanop een afstand gade sla terwijl ze in de struiken allerlei zaken doen waar ik geen zicht op krijg. Ook nummers zoals Galaxy I Sink en Almost Home glijden net iets te geruisloos voorbij maar zoals gezegd staan daar best wel wat songs tegenover die mij al wel het nodige genot verschaft hebben. En ja, daarin volg ik ze wel helemaal van het paadje af...

Dit is en blijft een heel goede plaat van the Flaming Lips, ze hebben er 20 jaar over gedaan om hun best materiaal uit te brengen, maar net dat wordt niet zo geapprecieerd. Trippy ambient dubby

Ik blijf dit een goede plaat vinden, moest ze niet zo verzuipen in een slechte, muddy productie kreeg ze meer.