Zu & Mats Gustafsson - How to Raise an Ox (2004)

Zeer fijne plaat.... ongeveer net zoveel (free) jazz als rock, maar jammer dat er maar 2 genres in te voeren zijn.. Gustafsson voegt een boel to aan het soms wat monotone geluid dat Zu voortbrengt ..

Een bom van een album, eigenlijk gewoon een regelrechte aanslag op je oren. Lijkt mij de ideale plaat om 's morgens op te zetten als je meteen wakker wilt worden. Vrij lastig werkje maar toch zeker de moeite waard om nog op te zetten, vooral op de drums worden er weer fantastische huzarenstukjes uitgevoerd

Jacopo Battaglia mept er inderdaad stevig op door en gebruikt dikwijls zijn basdrum wat veel drukpunten geeft tussen de scheurende basgitaar van Pupillo. Wat dit toevoegt ten opzichte van Carboniferous (wat ik overigens ook een goede plaat vind) is dat de saxofoon Gustafsson er goed doorkomt waar die van Luca Tomasso Mai dat op die vorige plaat minder doet. Daar zit alles dicht opeen gepropt en komt het extreem zwaar over. Waarmee ik niet wil zeggen dat dit daarom softer is... Het is gewoon anders en gelaagder.

Het enige probleem dat ik heb met Zu is dat ze altijd in't maximum blijven spelen en dat gaat na een tijd best vervelen. Vooral omdat mijn oren dan niet meer meewillen, die willen af-en-toe eens een rustpauze (zoals Gustafsson's Fire! albums dat hebben). Bedankt voor de tip The Scientist, als je nog op zoek bent naar iets soortgelijks, kan ik je Black Engine of God aanraden. Die eerste is een samenwerking tussen Zu en gitarist Eraldo Bernocchi, scheurende machinerie. God is wat meer de oudere variant met een geflipte kantje.

Ik kon mijn aandacht er niet echt bijhouden, omdat dit album volledig vol geplamuurd lijkt te zijn. Van Gustafsson ben ik de nodige chaos gewoon, maar da vallen al 'ns stiltes of adempauzes, wat hier niet of nauwelijks het geval is.

Flinke bak herrie, dat in elk geval. Maar ik heb al betere samenwerkingen gehoord.

Met het oor op later uitgekomen projecten als The Thing, Fire! en Zu's output wat volgde, is dit misschien nog niet zo heftig? Wel heel gaaf!