Zu & Mats Gustafsson - How to Raise an Ox (2004)

Jacopo Battaglia mept er inderdaad stevig op door en gebruikt dikwijls zijn basdrum wat veel drukpunten geeft tussen de scheurende basgitaar van Pupillo. Wat dit toevoegt ten opzichte van Carboniferous (wat ik overigens ook een goede plaat vind) is dat de saxofoon Gustafsson er goed doorkomt waar die van Luca Tomasso Mai dat op die vorige plaat minder doet. Daar zit alles dicht opeen gepropt en komt het extreem zwaar over. Waarmee ik niet wil zeggen dat dit daarom softer is... Het is gewoon anders en gelaagder.

Het enige probleem dat ik heb met Zu is dat ze altijd in't maximum blijven spelen en dat gaat na een tijd best vervelen. Vooral omdat mijn oren dan niet meer meewillen, die willen af-en-toe eens een rustpauze (zoals Gustafsson's Fire! albums dat hebben). Bedankt voor de tip The Scientist, als je nog op zoek bent naar iets soortgelijks, kan ik je Black Engine of God aanraden. Die eerste is een samenwerking tussen Zu en gitarist Eraldo Bernocchi, scheurende machinerie. God is wat meer de oudere variant met een geflipte kantje.