Lee Morgan - The Gigolo (1968)

Toch wonderlijk hoe Lee Morgan populair klinkende thema’s toch zoveel kwaliteit mee kan geven. Wat een topplaat!

Met: Lee Morgan (trumpet), Wayne Shorter (tenor saxophone), Harold Mabern (piano), Bob Cranshaw (bass), Billy Higgins (drums)

Ik durf toch wel vrij stellig te beweren dat Lee Morgan geen slechte platen heeft gemaakt. Wel veel platen die 'gewoon goed' zijn. Maar ook wel heel erg veel die dat niveau toch echt ontstijgen. Wat dat betreft leverde hij toch wel heel consequent hoge kwaliteit af in grote hoeveelheden. Lee is geliefd hier op Mume en dat is niet onterecht. Want ondanks het feit dat hij tot de beste trompettisten gerekend mag worden en dat hij behoorlijk innovatief en toonaangevend was is zijn werk zelden moeilijk of ontoegankelijk. Met name in de fase van deze plaat (halverwege de jaren '60) knalde hij de ene na de andere soulvolle hardbop plaat eruit zonder dat de muziek ook maar een minuut saai of voorspelbaar klinkt.

Ook deze plaat zit boordevol soul, blues en gospel. Heerlijke catchy composities die de hele dag in je hoofd blijven rondzingen met goed doordachte arrangementen. En zoals altijd verzamelde Lee een killerband om zich heen. Daarvoor hoefde hij alleen maar even in de Blue Note vijver te vissen. Relatief jonge hondjes hier maar allen toonaangevend op hun instrument. Hoewel Shorter niet echt tot mijn favoriete tenorristen behoort weet hij me even vaak aangenaam de verassen. Op deze plaat past zijn sound perfect. Mabern stond hier aan het begin van zijn carrière. Een heerlijke pianist die stevig is beïnvloed door McCoy Tyner. Hier is die invloed nog iets verder weg. Higgins maakt de platen van Lee Morgan tot wat ze zijn. Zijn sound op drums staat voor mij synoniem aan dit soort bop platen van Morgan.

Één van de vele aanraders uit Morgan's repertoire. Niet de bestem, maar zeker één van de betere. Probeer eens stil te zitten.

Lekkere plaat weer van Lee Morgan, opgenomen in het begin van de zomer van 1965, maar pas uitgebracht in 1968. Het zijn - buiten Shorter - niet de bekendste namen die meespelen, maar ze doen wel hun ding. Het pianospel van Harold Mabern klinkt tamelijk sprankelend, en het duo Cranshaw/Higgins zorgt voor de nodige textuur.

Ondertussen weten Shorter en vooral Morgan zelf zich te onderscheiden, met de lange titeltrack als orgelpunt. Wat een energie, wat een finesse, wat een mood ook! Ik kan er, met de ogen gesloten en licht meedeinend, echt in opgaan.

Albums als The Sidewinder, Search for the New Land en Tom Cat sla ik nog wat hoger aan, maar dit is gewoon een erg fijne plaat!

4 sterren

Bij die jazzplaten moet je altijd goed opletten, hoe het historisch in het plaatje past. Opgenomen in 1965 maar verschenen in 1968, past deze plaat dus tussen Rumproller en Cornbread. Alledrie opgenomen in 1965, in verschillende line-ups, waarvan deze de enige is met Wayne Shorter.

Een geweldige ritmesectie (Higgins/Cranshaw) en een pianist die ik nog niet kende (Maber), of zijn naam vergeten ben (wat ook kan).

Het kwintet zet een waanzinnige set neer, met songs van Morgan, één song van Shorter en een standard van Gillespie (maar dan wel een ander dan de bekende Gillespie).

Wederom een waanzinnige plaat, die echt helemaal in orde is en het zijn echt dit soort platen, waarbij ik mij afvraag waarom Lee Morgan niet veel bekender is.

Lee Morgan is echt wel een van de bekendste, zo niet de bekendste jazz artiest van het Blue Note label. En vergeet daarbij niet, jazz is en blijft niche muziek, niet music for the masses, he? Hoeveel jazz platen staan er in de Top 2000, om maar eens een aankomend muziekevent te noemen?

De hele top2000 daar ken ik maar twee of drie liedjes van (niet helemaal waar), maar ik ken toch vaak een heleboel totaal niet. Hetzelfde heb ik met de top 100 van deze website zelf.

Maar los daarvan, wordt Lee Morgan niet vaak genoemd in de boekjes. De penguin jazz guide en Rolling Stone jazz guide noemen hem wel gelukkig, maar niet uitgebreid.

Toen ik (nog) niet bezig was met jazz, wist ik in elk geval niet wie Lee Morgan was, maar wel wie Miles Davis, Erik Truffaz en Freddie Hubbard waren. Ik was zelf ook erg into Ian Carr, maar dat komt omdat ik Canterbury-freak ben. Hoedanook, een bekende in jazz-kringen, maar daarbuiten hoef je (denk ik) niet met Lee Morgan aan te komen.

Maakt het wat uit? Nee geen zak, want of een artiest bekend is of niet, ik voel en beleef hoe ik het zelf wil. En zelfs een bekende plaat als Kind of Blue vind ik erg goed.

Denk dat de meeste jazz nono's Dave Brubeck (of in ieder geval Take Five), Louis Armstrong, Billie Holiday, Duke Ellington, Ella Fitzgerald en Glenn Miller ook nog wel kennen. Charlie Parker en Thelonious Monk wordt al lastiger.... Om maar eens een paar namen te noemen.

Vandaag mijn lp weer eens gedraaid na al deze berichtjes hier. Ik zei het bij een ander album al: Lee Morgan is wel tot mijn favoriete jazz-artiesten gaan behoren.

The Gigolo is gewoon een ijzersterk album.

Heerlijke plaat weer! Lee Morgan is een van de artiesten van wie ik het werk in chronologische volgorde aan het ontdekken ben (waarom, kun je je afvragen, maar het houdt me van de straat), en ik heb vaker horen beweren dat zijn latere werk het beste is. Ik ben denk ik nu toch wel in die fase aangekomen.

Het tempo zit er lekker in (geen ballads dit keer) en Morgan en Shorter blazen de longen uit hun lijf. Wat een energie! Ook deze plaat bleef even op de plank liggen (opgenomen in 1965, release in 1968), wat misschien begrijpelijker is als je je bedenkt dat Lee Morgan datzelfde jaar genoeg materiaal opnam voor vier LP's. Laat anderen ook eens aan de beurt, Lee!

Een speciale vermelding is toch wel echt nodig voor de ritmesectie, die perfect op elkaar ingespeeld de woeste bodem legt voor de virtuositeit van de blazers. Vanaf de eerste basnoten van Bob Cranshaw op 'Yes I Can, No You Can't' zit je al heerlijk in de groove, en ruim 37 minuten verslapt de aandacht geen moment. De kwaliteiten van Billy Higgins en Bob Cranshaw waren me al bekend, maar de voor mij minder bekende Harold Mabern is ook echt een beest op de piano. Blijkbaar duikt hij later in het oeuvre van Morgan ook nog op. Dat is iets om naar uit te kijken!

Een Lee Morgan-album tot favoriet kronen voelt aan alsof je op een warme zomerdag maar één lekkere cocktail mag uitkiezen terwijl alles op de kaart heerlijk klinkt. Maar waarom dan toch deze? Wel simpel gesteld; er zijn maar een handvol momenten binnen mijn jazzervaring waarbij ik keer op keer denk: "Ja NU komt het!!!" - Bij dit album heb ik het dan over hoe Morgan zijn solo inzet op 'Yes I Can, No You Can't' - Als een snelheidsduivel die roekeloos die te scherpe bocht neemt maar wonder boven wonder geen brokken maakt: wat is dat een prachtig en energiek getoeter!

'Trapped' en 'Speedball' zijn twee leuke kortere intermezzo's - zonder dat ik ze in diskrediet wil brengen. Op het titelnummer speelt Wayne Shorter een van zijn beste solo's (die ik ken); fe-no-me-naal! Het slotnummer is een van de weinige momenten waarop ik even overtuigd ben door Morgans trage en warme spel als door zijn energieke fratsen. Dit album moet het naar mijn mening minder hebben van de echt catchy tunes: zoals hierboven gesteld klinken alle thema's populair (of eenvoudig) maar niet baanbrekend, daarentegen zit de ritmesectie er vanaf de eerste noot perfect op zit en wordt heel dit album van een geweldige vibe voorzien terwijl de solisten zoals vermeld zich van hun beste kant laten horen... Jawel, Morgan heeft veel schitterende opnames gemaakt, maar bij The Gigolo zit het allemaal net wat beter in elkaar.

Potverdikkie.. En ik maar een maar jaar op Seach for new Land blijven hangen wat betreft Lee. De afgelopen weken heb ik veel jazz gedraaid. Terug gekeerd bij oude, soms vage, bekenden en ook wat werk voor het eerst gehoord. Ik ben niet de makkelijkste; het is vaak of te nerveus/ chaotisch of juist te voorspelbaar, maar dit album is een voltreffer. Warm (You go to my head), gevarieerd, nergens saai, oubollig of voorspelbaar, melodieus zonder overdreven pretentieus vrij gepiel, speels (de opener), vurig (Trapped), swingend (Speedball) en ik kan doorgaan met mijn pogingen goede jazz te verwoorden maar ik kan niet schrijven zoals Morgan speelt.

Herkenbaar hoor: Morgan is een grote favoriet geworden in de loop der tijden (schreef ik al eerder). Kan ook niet goed uitleggen waar dat nu precies in zit.