Lee Morgan - The Gigolo (1968)

Heerlijke plaat weer! Lee Morgan is een van de artiesten van wie ik het werk in chronologische volgorde aan het ontdekken ben (waarom, kun je je afvragen, maar het houdt me van de straat), en ik heb vaker horen beweren dat zijn latere werk het beste is. Ik ben denk ik nu toch wel in die fase aangekomen.

Het tempo zit er lekker in (geen ballads dit keer) en Morgan en Shorter blazen de longen uit hun lijf. Wat een energie! Ook deze plaat bleef even op de plank liggen (opgenomen in 1965, release in 1968), wat misschien begrijpelijker is als je je bedenkt dat Lee Morgan datzelfde jaar genoeg materiaal opnam voor vier LP's. Laat anderen ook eens aan de beurt, Lee!

Een speciale vermelding is toch wel echt nodig voor de ritmesectie, die perfect op elkaar ingespeeld de woeste bodem legt voor de virtuositeit van de blazers. Vanaf de eerste basnoten van Bob Cranshaw op 'Yes I Can, No You Can't' zit je al heerlijk in de groove, en ruim 37 minuten verslapt de aandacht geen moment. De kwaliteiten van Billy Higgins en Bob Cranshaw waren me al bekend, maar de voor mij minder bekende Harold Mabern is ook echt een beest op de piano. Blijkbaar duikt hij later in het oeuvre van Morgan ook nog op. Dat is iets om naar uit te kijken!