Lee Morgan - Tom Cat (1980)

Lekker plaat, met sterke nummers, vooral het heel pakkende titelnummer en Exotique, met een grootse sfeer. Ik vind alleen de McCoy Tyner compositie wat minder - maar dat mag eigenlijk geen naam hebben.

Goeie plaat, met veel schwung. Het titelnummer gaat met de hoogste punten lopen, maar ook 'Exotique' en de afsluiter lopen bijzonder lekker.

Deze plaat swingt van begin tot eind, alleen op het sfeervolle Twilight Mist wordt even wat gas teruggenomen. 5 ijzersterke composities, geen zwak moment te bekennen, volle 5 sterren derhalve meer dan verdiend en de belofte om nog veel meer Lee Morgan in huis te gaan halen.

"Promises are like crying babies in a theater, they should be carried out at once." (Norman Vincent Peale)

Je weet dus wat te doen

Bestelling bij Dodax is in de maak, staat 2x Lee Morgan bij, en de enter knop voor de bevestiging is niet meer ver weg.

Opgenomen in 1964, maar niet eerder uitgebracht dan in 1980.

Heerlijk album. Niet ontoegankelijke jazz, dus zou een breder publiek moeten kunnen aanspreken.

Heerlijk plaatje, en inderdaad ook toegankelijk genoeg voor de minder doorgewinterde jazzluisteraar.

Wat ik raar vind is dat de laatste track volgens sommige releases "Riggarmortes" heet, in plaats van (het ook hier gebezigde) "Rigormortis". Gaat het hier om een woordspeling ofzo?

Lee Morgan - Tom Cat (2012, CD) | Discogs
Lee Morgan - Tom Cat (1980, Vinyl) | Discogs

Japanse woordspelling dan toch. Ook op mijn versie is het gewoon Rigormortis.

Als je wat googled op albumhoezen vind je beide varianten terug

Ook Europees dan.
Lee Morgan - Tom Cat (2006, CD) | Discogs

Okee, da's vreemd, da's namelijk de versie die ik zelf in de kast heb staan... Wat te snel gereageerd blijkbaar, ik ga het straks echt even checken.

Heej Tony, heb je nog meer Morgan geluisterd? En? En? En?

Dank voor de belangstelling, deef.. Voel geen druk, want, yep, de teller staat inmiddels op 22. Zo'n beetje alles vanaf DelightfuLee in huis of minimaal beluisterd. Er zitten vele parels tussen, maar geen enkel album heeft mij tot nu toe meer overtuigd dan deze, of het moet de Live at Hermosa Beach 3CD set zijn, maar dat is eigenlijk geen eerlijk vergelijk, want dat is buitenaards goede live set. Tom Cat is nog steeds Top Ten voor mij. Alleen het intro van dit album al. Beter begin van een jazz album heb ik nog niet gehoord. Black Saint van Billy Harper, okee, die komt in de buurt.

Ahaa! Dan ga ik deze toch eens checken binnenkort. De hoes vind ik werkelijk honds lelijk haha maar dat is natuurlijk geen goede indicatie.

Ik ben zelf vooral bekend met the Rumproller en the Sidewinder. Mooi spul ook!

Momenteel draait er op Netflix een docu: I called him Morgan. Maar die moet ik zelf ook nog eens aanzwengelen

Dat interesseert mij werkelijk geen biet. Ik waardeer n mooie hoes, maar als ie dat niet is, I don't care.


Sidewinder is prima, ietstje aan de te blije kant, Rumproller heb ik niet eens, vind ik een van z'n minste albums eerlijk gezegd, mis het vleugje zout op die plaat. Echte toppers zijn voor mij, naast Tom Cat uiteraard, Cornbread, Last Session (met Billy Harper...), Search for the New Land, Procrastinator, Gigolo en Sonic Boom.

In de Netflix docu vooral veel aandacht voor het verhaal van de antagonist, de vrouw die 'm vermoordde... Luguber verhaal natuurlijk en typisch geval van wat als...

Ik vind een hoes wel belangrijk en deze is inderdaad spuuglelijk. Eind jaren ‘70 bracht Blue Note heel veel werk uit dat op de plank was blijven liggen en die werden allemaal voorzien van zo’n smakeloos frontje. De hoes moet naar mijn idee een beetje een sfeer impressie geven. Een soort teaser. Deze hoezen slaan wat dat betreft de plank volledig mis. Gelukkig kregen latere reissues een veel mooiere ‘klassieke’ Blue Note hoes.

De docu is zeker een aanrader trouwens!

Dit is een volstrekt lelijke hoes en er zijn later veel betere hoezen van deze plaat, bijvoorbeeld: https://img.discogs.com/NCyBgyNXvKzEWTUc6hyWAy5KxAQ=/fit-in/600x601/filters:strip_icc():format(jpeg):mode_rgb():quality(90)/discogs-images/R-3292949-1561269782-8015.jpeg.jpg

Ik vind dat wel jammer, want ik vind een hoes echt erg belangrijk. Als ik een lp draai bekijk ik de hoes latijd van voor en achteren. Ik lees de linernotes, de thank-you-list etc. Maar ik bekijk ook vaak gewoon de voorkant heel goed. Daarom zijn hoes en plaat bij mij altijd onlosmakelijk met elkaar verbonden. De hoes en de muziek hebben dan bij mij dezelfde emotie/sfeer; bijvoorbeeld herfstig of urban of romantisch.

Bij deze hoes stel ik mij een stadse voetgangerstunnel voor met graffiti en de muziek is veel speelser en wereldser dan dat.

Deze plaat is me dan ook wel een who's who van the hardboptijd: McCoy Tyner, Lee Morgan, Art Blakey, Bob Crenshaw, Jackie McClean en Curtis Fuller. Fantastische productie en de eeuwige vraag waarom BlueNote deze niet gewoon in 1964/65 had uitgebracht (met een betere hoes) in plaats van midden in de electro-fusion periode van de begin jaren 80. Inclusief deze hoes zou je toch nooit hardbop verwachten?

Een verborgen schat dus, en deze kan keihard op mijn lijstje 'te kopen lp's'.

Met: Lee Morgan (trompet); Jackie McLean (altsax); Curtis Fuller (trombone); McCoy Tyner (piano); Bob Cranshaw (bas); Art Blakey (drums)

Zondagmorgen met Lee Morgan, deel 3: Dit is de plaat die ik in de afgelopen maand denk ik het vaakst heb beluisterd. De tweede plaat van Morgan (na Search for the New Land) die bij Blue Note op de plank bleef liggen door het succes van The Sidewinder, omdat Blue Note wilde proberen een plaat uit te brengen die dat succes kon herhalen.

Nu kan ik me op zich wel voorstellen dat Search for the New Land net wat te subtiel en artistiek werd gevonden, maar Tom Cat zou toch een prima opvolger zijn geweest. Het is een heerlijk swingende en afwisselende hardbopplaat, die meteen lekker in het gehoor ligt. Maar dit is meer dan gewoon 'lekker': de composities wérken gewoon allemaal, met dank aan een band in topvorm. Buiten Morgan zelf, die zich scherp als een haaienvin door de plaat heen soleert, zijn McCoy Tyner (die de sfeer een structuur in het oog houdt) en een briljante, bevlogen Jackie McLean de uitblinkers.

Gezeur over platen die al dan niet op tijd een release kregen is altijd lekker makkelijk achteraf praten, maar dat dit pas in 1980 (met een inderdaad spuuglelijk hoesje) werd uitgebracht mag toch wel een groot onrecht worden genoemd. Ik vind het denk ik wel Morgans beste opname tot dusver.

Dit was inderdaad de geknipte opvolger geweest voor The Sidewinder, Sandokan-veld. Ik vind deze zelfs nog wat beter. Vooral het titelnummer is fabeltastisch!

Dit is inderdaad een fijne hard bop plaat en zou de ideale opvolger van The Sidewinder zijn geweest, ware het niet dat Blue Note de plank missloeg. Ze hebben dat nog niet goed gemaakt met een betaalbare re-issue op vinyl de afgelopen jaren. Daarom heb ik hier de CD van, die uit 1990, gevonden voor 6 euro.