Lee Morgan - Delightfulee (1967)

Lekker en goed album van Lee weer, maar niet essentieel, daar is het allemaal net wat te lichtvoetig voor. En openen met een cover van Yesterday van de Beatles, ik denk meteen dat ik in een lift sta in de Bijenkorf. Dat zure begin maakt ie niet meer ongedaan op de veel betere rest van dit album.

Op de versie die ik inmiddels in bezit heb, staan naast bovengenoemde nummers ook 4 big band opnames onder leiding van Oliver Nelson, met o.a. nieuwe big band versies van Zambia en The Delightful Deggie. Morgan is groot geworden in de big band van Dizzy Gillespie en hier hoor je waarom. Hij speelt zo krachtig en swingend, geen subtiliteiten, gewoon keihard blazen op dat ding. Geweldig! De begeleiding is ook al niet misselijk op dit album. Joe Henderson, Wayne Shorter, McCoy Tyner, Billy Higgins, Bob Cranshaw, Philly Joe Jones, ze komen allemaal in verschillende bezettingen voorbij. En zie, Yesterdag hebben ze op mijn versie helemaal achteraan gezet, ik kan de CD dus afzetten als dat laatste nummer begint. Top!

Tony, welke versie heb jij in hemelsnaam die met Yesterday begint? En welke versie heb jij die met Yesterday eindigt?

Alle versies die ik tegenkom bij discogs (steekproefsgewijs) hebben dezelfde volgorde:
Lee Morgan - Delightfulee | Releases | Discogs

Eh, als ik eerlijk ben denk ik dat dat de Spotify speellijst van dit album moet zijn geweest, want inderdaad, geen enkele versie lijkt met Yesterday te beginnen. Sorry als je heel hard hebt lopen zoeken...

Ik heb deze overigens.

Ik denk dat ik deze laat voor wat het is, na het horen van de Spotify-versie. Yesterday is wel een smet op de plaat, en dat hele big-band gebeuren komt ook niet lekker uit de verf. Maar ook Morgan heeft recht op wat mindere platen.

Waar andere (vaak wat meer avontuurlijke) platen van Morgan uit deze periode lang op de plank bleven liggen, werd deze wel betrekkelijk kort na het opnemen uitgebracht. Je kunt je voorstellen dat dit een plaat was die Blue Note graag zag van hun stertrompettist, en dat het juist daarom nu niet vaak wordt genoemd als één van de meesterwerken.

De eerste twee en laatste twee tracks zijn mijn of meer een reünie van de band van The Sidewinder, alleen met McCoy Tyner in plaats van Barry Harris op piano. Met 'Ca-Lee-So' is er een passende opener met latijnse swing. Met deze spelers is het allesbehalve een straf om naar te luisteren, maar als ik eerlijk ben blijft alleen het wat meer stekelige 'Nite Flite' echt bij me hangen.

De twee middelste nummers (en de vier bonustracks op de cd) zijn big band-arrangementen door de befaamde Oliver Nelson, met o.a. Wayne Shorter op sax en 'Philly' Joe Jones op drums. Ook dit luistert lekker aangenaam weg, al is het coveren van 'Yesterday' achteraf gezien wel de moeder der open deuren. Al met al misschien wel vier sterren waard, zou het niet een beetje verzuipen tussen de topplaten van Morgan uit dit deel van zijn loopbaan.

Inderdaad Sandokan-veld: het zoals jij zegt 'meer stekelige' Nite Flite is wel een erg fijn nummer zeg!