Lee Morgan - Delightfulee (1967)

Waar andere (vaak wat meer avontuurlijke) platen van Morgan uit deze periode lang op de plank bleven liggen, werd deze wel betrekkelijk kort na het opnemen uitgebracht. Je kunt je voorstellen dat dit een plaat was die Blue Note graag zag van hun stertrompettist, en dat het juist daarom nu niet vaak wordt genoemd als één van de meesterwerken.

De eerste twee en laatste twee tracks zijn mijn of meer een reünie van de band van The Sidewinder, alleen met McCoy Tyner in plaats van Barry Harris op piano. Met 'Ca-Lee-So' is er een passende opener met latijnse swing. Met deze spelers is het allesbehalve een straf om naar te luisteren, maar als ik eerlijk ben blijft alleen het wat meer stekelige 'Nite Flite' echt bij me hangen.

De twee middelste nummers (en de vier bonustracks op de cd) zijn big band-arrangementen door de befaamde Oliver Nelson, met o.a. Wayne Shorter op sax en 'Philly' Joe Jones op drums. Ook dit luistert lekker aangenaam weg, al is het coveren van 'Yesterday' achteraf gezien wel de moeder der open deuren. Al met al misschien wel vier sterren waard, zou het niet een beetje verzuipen tussen de topplaten van Morgan uit dit deel van zijn loopbaan.