Lee Morgan - The Rumproller (1965)

Lee Morgan begint meer en meer een favoriete jazz-artiest te worden voor mij. The Rumproller sluit helemaal aan bij al mijn andere positieve ervaringen.

Zeer aangename composities, fijne solo's en niet te zwaar allemaal.

Ik vind die Lee Morgan-lp's echt heel moeilijk om aan te komen. En als je ze tegenkomt kosten ze gelijk heel veel. Dat is best jammer, want ik vind Lee echt waanzinnig. Nu heb ik alleen Sidewinder op vinyl, maar eigenlijk al zijn mid-sixties werk zou ik erg graag gewoon van lp willen draaien, in plaats van streamen. Maar ja, het is wat het is, dan maar.

Dat valt toch wel mee? Ik heb er in korte tijd best wel wat aangeschaft. Nu zijn de vinyl prijzen op dit moment inderdaad hoog, maar ik zie ze nog steeds overal staan. Deze kun je bijvoorbeeld online voor 23 euro kopen.

Tenzij je naar de originele versies op zoek bent en ja die zijn niet te betalen, maar dan kan je jazz eigenlijk wel vergeten. Origineel en goedkoop gaan dan niet samen.

Ik bedoelde de originelen, maar reissues vind ik prima (geen DOL of andere bootlegs) Maar heb deze nu inderdaad toevallig inderdaad voor 22 bij JPC gevonden. Maar zoek voor de gein eens naar Tom Cat op lp.

Tom Cat staat nog steeds op m'n lijstje, en inderdaad niet te vinden voor een leuke prijs. DOL en andere zooi wil ik ook niet, heb er nog eentje in mijn kast staan en dat was echt een ongeluk (de verkoopsite had een andere afbeelding gepost).

Originelen zijn niet te doen helaas. Er zijn grenzen aan wat ik er voor over heb, dus dan moeten recente reissues het maar doen.

Ik hoop meestal dat één of ander label twee platen op 1 dubbelaar hebben gegooid ergens in de jaren '70. Zo heb ik ook een heleboel Yusef Lateef in huis gehaald, voor niet duur.

Oei, het label klopt niet. Hoe komt het dat er EMI bij staat? Heb een wijzigingsverzoek ingediend.

Nu ik deze op lp heb, valt nog meer op hoe goed deze is. Een perfecte balans van kalm en virtuoos, en de sound is weergaloos.

Hmmm, maar weer eens beluisteren dan deze, want dit is zo ongeveer het enige album van Morgan uit de 60's dat ik niet in bezit heb...

Vanwege de geforceerde totstandkoming ervan, omdat Blue Note zsm een opvolger van mega jazz hit The Sidewinder wilde uitbrengen om lekker te kunnen cashen, wat uiteraard ten koste ging van de artistieke component en er tevens toe heeft geleid dat meesterwerken als Tom Cat en Cornbread, die voor de ongeoefende jazz oortjes te zwaar bevonden werden door de platenbazen, onuitgebracht op de plank terecht kwamen om pas jaren later het levenslicht te zien.

Vandaar. Maar nogmaals, tijd voor een herkansing, wil wel weten wat Mssr Renard hoort wat ik niet hoorde...

Dat is de langste zin die ik vandaag heb gelezen.
Voor mij is Search for New Land zijn meesterwerk, maar deze Sidewinder #2 met heerlijke, midtempo bluesshuffles, wat bossa, arabische invloeden en een ballad ter ere van Billy Holiday is toch echt meer dan een geforceerde plaat.

Met: Lee Morgan (trompet); Joe Henderson (tenorsax); Ronnie Mathews (piano); Victor Sproles (bas); Billy Higgins (drums)

Zondagmorgen met Lee Morgan, deel 4: De plaat van Lee Morgan die zo overduidelijk was bedoeld om het succes van The Sidewinder te herhalen, dat er vaak over wordt geschreven met een sarcastische ondertoon. Nu is het zeker zo dat ik de opnames uit 1964 die hierdoor op de plank bleven liggen (later uitgebracht als Search For The New Land (1964) en Tom Cat (1980) beide wel superieur vind aan deze.

Dat het titelnummer van The Rumproller een compositie is van iconoclast Andrew Hill, geeft misschien aan dat het toch wel genuanceerder ligt dan de grote boze platenmaatschappij die de creatieve vrijheid van de artiest afknijpt. Kennelijk was Blue Note destijds ook echt bijna failliet, wat de wens voor een tweede The Sidewinder in ieder geval wat begrijpelijker maakt.

Belangrijker is dat The Rumproller eigenlijk een prima album is geworden. Op de eerste twee tracks brandt het heilige vuur misschien een standje lager dan op de vorige platen, en is echt avontuur ver te zoeken, maar het swingt toch allemaal verdomd lekker weg.

De redenen om deze plaat vaker te draaien staan dit keer juist op de b-kant: op 'Eclipso' voelt iedereen zich duidelijk als een vis in het water (met name Henderson), Wayne Shorters 'Edda' biedt wat meer ruimte voor het bollen van de creatieve spieren zonder de schuddende latijnse bilspieren uit het oog te verliezen (die domineren op deze plaat), en de plaat eindigt heerlijk melancholisch met een eerbetoon aan Billie Holiday (met zowaar Morgan met demper op zijn trompet).

Niet de beste plaat van Lee Morgan, maar ben toch zeker bij dat ik deze niet heb overgeslagen in mijn speurtocht door zijn discografie.

Sterke plaat alweer van Lee Morgan, slecht of zelfs matig werk heb ik hem nog niet horen afleveren (ken lang niet alles natuurlijk). Al kan het ook weer niet tippen aan zijn beste platen, zoals Search for the New Land en Tom Cat (zit ik op dezelfde golflengte als Sander hierboven).

De titelsong en Desert Moonlight zijn goed, zonder meer. Morgan en Henderson leveren een solide combinatie op, en worden prima bijgestaan door Matthews, Sproles en Higgins. Eclipso is een eigen compositie, en die klinkt heerlijk feestelijk; een soort verwonderlijke spielerei van hoog niveau. Wayne Shorter's Edda werkt vervolgens ook al behoorlijk aanstekelijk, degenen die van nature geneigd zijn over te gaan tot een exotische dans, zullen zich hier maar moeilijk kunnen inhouden. Fijn dat Henderson genoeg ruimte krijgt om zijn ding te doen, want hij is natuurlijk een uitstekend solist op de tenor sax.

The Lady is een erg mooie, ontroerende ode aan Billie Holiday, zoals hierboven wordt gezegd. De componist van het nummer is ene Rudy Stevenson, van wie ik nog nooit had gehoord. Hij heeft zelf niet echt een solo-carrière kunnen uitbouwen, maar heeft wel op een aantal platen meegespeeld, waaronder het geprezen Pastel Blues van die andere grande dame, Nina Simone, als gitaar- en fluitspeler. Maar goed, dit nummer dan. Lee Morgan neemt nadrukkelijk de leiding en weet de luisteraar grandioos in de mood te brengen. Ronnie Matthews zorgt voor subtiele pianobegeleiding, en neemt nu en dan wat prominenter plaats op de voorgrond. En zo komt het mooiste ons nog tegemoet aan het einde van de plaat, wat ik altijd heerlijk vind om af te sluiten. Morgan weet zowel een lach als een traan op mijn gezicht te toveren met deze track.

4 sterren

Eigenlijk vind ik vooral kant 2 en dan vooral Edda van Shorter echt heel erg goed. Kant 1 vind ik toch wat flauw en dan vooral de opener.

Ik vind juist kant 1 echt geweldig, zowel de opener/titelsong als Desert Moonlight. Kant 2 is goed. Gemiddeld 4,25*