Lee Morgan - The Rumproller (1965)
mijn stem
32 stemmen
6
geplaatst: 17 april 2022, 11:38 uur
Met: Lee Morgan (trompet); Joe Henderson (tenorsax); Ronnie Mathews (piano); Victor Sproles (bas); Billy Higgins (drums)
Zondagmorgen met Lee Morgan, deel 4: De plaat van Lee Morgan die zo overduidelijk was bedoeld om het succes van The Sidewinder te herhalen, dat er vaak over wordt geschreven met een sarcastische ondertoon. Nu is het zeker zo dat ik de opnames uit 1964 die hierdoor op de plank bleven liggen (later uitgebracht als Search For The New Land (1964) en Tom Cat (1980) beide wel superieur vind aan deze.
Dat het titelnummer van The Rumproller een compositie is van iconoclast Andrew Hill, geeft misschien aan dat het toch wel genuanceerder ligt dan de grote boze platenmaatschappij die de creatieve vrijheid van de artiest afknijpt. Kennelijk was Blue Note destijds ook echt bijna failliet, wat de wens voor een tweede The Sidewinder in ieder geval wat begrijpelijker maakt.
Belangrijker is dat The Rumproller eigenlijk een prima album is geworden. Op de eerste twee tracks brandt het heilige vuur misschien een standje lager dan op de vorige platen, en is echt avontuur ver te zoeken, maar het swingt toch allemaal verdomd lekker weg.
De redenen om deze plaat vaker te draaien staan dit keer juist op de b-kant: op 'Eclipso' voelt iedereen zich duidelijk als een vis in het water (met name Henderson), Wayne Shorters 'Edda' biedt wat meer ruimte voor het bollen van de creatieve spieren zonder de schuddende latijnse bilspieren uit het oog te verliezen (die domineren op deze plaat), en de plaat eindigt heerlijk melancholisch met een eerbetoon aan Billie Holiday (met zowaar Morgan met demper op zijn trompet).
Niet de beste plaat van Lee Morgan, maar ben toch zeker bij dat ik deze niet heb overgeslagen in mijn speurtocht door zijn discografie.
Zondagmorgen met Lee Morgan, deel 4: De plaat van Lee Morgan die zo overduidelijk was bedoeld om het succes van The Sidewinder te herhalen, dat er vaak over wordt geschreven met een sarcastische ondertoon. Nu is het zeker zo dat ik de opnames uit 1964 die hierdoor op de plank bleven liggen (later uitgebracht als Search For The New Land (1964) en Tom Cat (1980) beide wel superieur vind aan deze.
Dat het titelnummer van The Rumproller een compositie is van iconoclast Andrew Hill, geeft misschien aan dat het toch wel genuanceerder ligt dan de grote boze platenmaatschappij die de creatieve vrijheid van de artiest afknijpt. Kennelijk was Blue Note destijds ook echt bijna failliet, wat de wens voor een tweede The Sidewinder in ieder geval wat begrijpelijker maakt.
Belangrijker is dat The Rumproller eigenlijk een prima album is geworden. Op de eerste twee tracks brandt het heilige vuur misschien een standje lager dan op de vorige platen, en is echt avontuur ver te zoeken, maar het swingt toch allemaal verdomd lekker weg.
De redenen om deze plaat vaker te draaien staan dit keer juist op de b-kant: op 'Eclipso' voelt iedereen zich duidelijk als een vis in het water (met name Henderson), Wayne Shorters 'Edda' biedt wat meer ruimte voor het bollen van de creatieve spieren zonder de schuddende latijnse bilspieren uit het oog te verliezen (die domineren op deze plaat), en de plaat eindigt heerlijk melancholisch met een eerbetoon aan Billie Holiday (met zowaar Morgan met demper op zijn trompet).
Niet de beste plaat van Lee Morgan, maar ben toch zeker bij dat ik deze niet heb overgeslagen in mijn speurtocht door zijn discografie.
2
geplaatst: 8 mei 2022, 19:07 uur
Sterke plaat alweer van Lee Morgan, slecht of zelfs matig werk heb ik hem nog niet horen afleveren (ken lang niet alles natuurlijk). Al kan het ook weer niet tippen aan zijn beste platen, zoals Search for the New Land en Tom Cat (zit ik op dezelfde golflengte als Sander hierboven).
De titelsong en Desert Moonlight zijn goed, zonder meer. Morgan en Henderson leveren een solide combinatie op, en worden prima bijgestaan door Matthews, Sproles en Higgins. Eclipso is een eigen compositie, en die klinkt heerlijk feestelijk; een soort verwonderlijke spielerei van hoog niveau. Wayne Shorter's Edda werkt vervolgens ook al behoorlijk aanstekelijk, degenen die van nature geneigd zijn over te gaan tot een exotische dans, zullen zich hier maar moeilijk kunnen inhouden. Fijn dat Henderson genoeg ruimte krijgt om zijn ding te doen, want hij is natuurlijk een uitstekend solist op de tenor sax.
The Lady is een erg mooie, ontroerende ode aan Billie Holiday, zoals hierboven wordt gezegd. De componist van het nummer is ene Rudy Stevenson, van wie ik nog nooit had gehoord. Hij heeft zelf niet echt een solo-carrière kunnen uitbouwen, maar heeft wel op een aantal platen meegespeeld, waaronder het geprezen Pastel Blues van die andere grande dame, Nina Simone, als gitaar- en fluitspeler. Maar goed, dit nummer dan. Lee Morgan neemt nadrukkelijk de leiding en weet de luisteraar grandioos in de mood te brengen. Ronnie Matthews zorgt voor subtiele pianobegeleiding, en neemt nu en dan wat prominenter plaats op de voorgrond. En zo komt het mooiste ons nog tegemoet aan het einde van de plaat, wat ik altijd heerlijk vind om af te sluiten. Morgan weet zowel een lach als een traan op mijn gezicht te toveren met deze track.
4 sterren
De titelsong en Desert Moonlight zijn goed, zonder meer. Morgan en Henderson leveren een solide combinatie op, en worden prima bijgestaan door Matthews, Sproles en Higgins. Eclipso is een eigen compositie, en die klinkt heerlijk feestelijk; een soort verwonderlijke spielerei van hoog niveau. Wayne Shorter's Edda werkt vervolgens ook al behoorlijk aanstekelijk, degenen die van nature geneigd zijn over te gaan tot een exotische dans, zullen zich hier maar moeilijk kunnen inhouden. Fijn dat Henderson genoeg ruimte krijgt om zijn ding te doen, want hij is natuurlijk een uitstekend solist op de tenor sax.
The Lady is een erg mooie, ontroerende ode aan Billie Holiday, zoals hierboven wordt gezegd. De componist van het nummer is ene Rudy Stevenson, van wie ik nog nooit had gehoord. Hij heeft zelf niet echt een solo-carrière kunnen uitbouwen, maar heeft wel op een aantal platen meegespeeld, waaronder het geprezen Pastel Blues van die andere grande dame, Nina Simone, als gitaar- en fluitspeler. Maar goed, dit nummer dan. Lee Morgan neemt nadrukkelijk de leiding en weet de luisteraar grandioos in de mood te brengen. Ronnie Matthews zorgt voor subtiele pianobegeleiding, en neemt nu en dan wat prominenter plaats op de voorgrond. En zo komt het mooiste ons nog tegemoet aan het einde van de plaat, wat ik altijd heerlijk vind om af te sluiten. Morgan weet zowel een lach als een traan op mijn gezicht te toveren met deze track.
4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.