Pretty Things - Freeway Madness (1972)

van Blues en Rock nu naar CSN & Y achtige muziek, niet hun beste maar toch de moete waard

Ze groeiden langzaam uit hun parachute maar nog steeds genoeg te genieten

Een laag gemiddelde, veroorzaakt door een persoon die n.b. is begonnen met een waardering van 5 maar heeft gewijzigd naar 0,5.

Terwijl het toch een heel aardig album is. Weliswaar niet meer zo beklijvend als de voorgaande albums S.F.Sorrow en Parachute, en geheel anders dan hun nog steeds overdonderende debuut (een Engelse rhythm and blues-plaat), maar nog steeds de moeite waard door een paar aardige songs, de lekker hese zang van Phil May en de mooie koortjes. Ik mis echter toch iets, en dat is niet slechts het spel van Dick Taylor (lead guitar), die al op Parachute het veld had geruimd, maar een zekere charme. Maar dat is natuurlijk grotendeels subjectief, dat besef ik heel goed. De tijd van Don't Bring Me Down en Rosalyn was inmiddels al lang voorbij. The Pretty Things zijn hier een heel andere groep; alleen Phil May is nog over van de oorspronkelijke bezetting.
Na dit album zou het iets minder goede Silk Torpedo volgen en vervolgens nog een aantal albums van wisselende kwaliteit, die ik (als "fan" van het eerste uur) nog wel in de kast heb staan maar zelden meer beluister.

Het begint goed met het opbeurende Love Is Good, maar daarna zakt het meteen terug in middelmatigheid. De stijl is me te toegankelijk en de country invloeden doen weinig goeds. Het is niet zo slecht als het gemiddelde doet vermoeden. Af en toe komen de heren met een riedeltje of een sfeer op de proppen die ik wel kan waarderen, maar grootse schrijfkunsten blijven uit. Het is een album dat terecht wel wat vergeten lijkt te zijn. The Pretty Things proberen wat commercieler te zijn, maar ik kan me niet voorstellen dat dit goed uitgepakt heeft.

Tussenstand:
1. Get The Picture
2. Emotions
3. S.F. Sorrow
4. The Pretty Things
5. Parachute
6. Freeway Madness

Ik vind Freeway Madness dan weer een stuk leuker dan waarschijnlijk geacht wordt. De country-invloeden bevallen me eigenlijk prima, het geheel is toch iets vlotter gespeeld dan op Parachute het geval was en enkele songs vind ik oprecht erg goed. Het klinkt wat Amerikaanser en daarmee commercieler, maar alsnog hoor ik beduidend meer dynamiek en energie op dit album dan op het gros van de voorgangers. Mooi gitaarwerk ook op Allnight Sailor. Onion Soup doet me zelfs een beetje aan Blue Oyster Cult denken. Nog steeds niet helemaal mijn ding, maar zeker niet vervelend.

Tussenstand:
1. S.F. Sorrow
2. Freeway Madness
3. Parachute
4. Emotions
5. Get The Picture
6. The Pretty Things