Bozzio Levin Stevens - Black Light Syndrome (1997)

Geweldige cd dit! (kan bijna ook niet anders met Bozzio en Levin )
Let vooral niet op de ontzettend lelijke cover, dat zou zonde zijn. Vooral de openingtrack springt er echt uit, mooi hoe het overgaat van die prachtige climax naar een outro met spaanse gitaren.

4.5*

Bozzio Levin Stevens is een combinatie van 3 goeie muzikanten, waarvan 1 zelfs de absolute topper is op zijn vakgebied. Daarmee bedoel ik natuurlijk Tony Levin. Nu kan de beste man bij mij weinig fout doen, dus een pluspunt al. Wie is er dan nog? Terry Bozzio. Bekend van UK & Frank Zappa. Persoonlijk kende ik hem van Frank Zappa, maar het is dus geweten dat hij een goeie drummer is. Steve Stevens daarentegen was een blinde vlek voor mij. Maar hij is een bijzonder leuk gitaarspeler.

Nu is mijn manier van kennismaken met dit album redelijk bizar geweest. Ik kreeg van een goeie vriend van mij een kopietje hiervan met de vraag om gewoon te luisteren & te beoordelen. Ik mocht niet weten wie het waren of welk genre het was. Achteraf bekeken misschien maar goed ook, want nu zou ik erop kijken als een soort Liquid Tension Experiment waar ik niet al te positief (meer) tegenover sta. Maar kom, ik luisterde dus & het beviel me wel, hoewel ik het niet meteen geweldig vond en ik het zeker niet al te vaak zou opzetten. Achteraf hoorde ik dus dat het om Bozzio Levin Stevens ging. Fijn dacht ik een plaat met Tony Levin.

Nu, een tijdje later, nu ik deze plaat speciaal voor deze review nog eens luister, valt me vooral op dat ze niet zo bijzonder is eigenlijk. Het vakmanschap van een Levin of een Bozzio staat natuurlijk boven alle twijfels. (ook Stevens trekt z'n streng daarin) Maar toch, het pakt me niet meer zoals die eerste keer het deed.

Nu maakte ik al eerder de vergelijking met LTE. Daarmee verschilt Bozzio Levin Stevens gelukkig wel. En dat vooral in het feit dat hier niet de virtuositeit boven alles staat. Uiteraard zijn de 3 hier ook virtuoos, maar zij laten het niet zo merken als LTE dat wel doet. Daarom zal ik deze band altijd hoger aanschrijven.

Wat mij ook nu opvalt is dat het eigenlijk een vrij rustig album is, in tegenstelling tot wat je misschien zou kunnen verwachten. Enkel het laatste nummer, Control, begint iets 'harder' dan de rest. Op zich een leuk album om eens te luisteren, maar niet al te bijzonder eigenlijk. Bewijs daarvan is ook dat ik zeer veel moeite heb om hier een favoriete track uit te halen. Een album waar ik niet al te vaak naar zal grijpen, maar wanneer ik het zal vastpakken & opzetten, zal het me ook niet meer teleurstellen. Je weet na 1 nummer meteen wat je eraan hebt. Niet echt een aanrader, maar wel een degelijk album.

Prima plaat echt. Zeker geen alledaagse muziek. Het is meer een uit de hand gelopen jam sessie. Lekker rauw en uiteraard prima muzikanten. Die zich nergens iets van aantrekken. Meer in de trant van zo we gaan eens kijken waar het schip strand. Het zal ook wel niet echt verkocht hebben maar who cares. En je zult hem inderdaad niet iedere dag draaien. Maar voor mij 4 sterren waard. De 2e is al ietsjes gladder zover je van glad kunt spreken bij deze heren.

Ik had deze ooit... Ik had toentertijd nog nooit gehoord van Stevens... Later kwam ik erachter dat hij sessiewerk deed voor ondermeer Billy Idol en Michael Jackson...

Deze plaat schijnt zonder noot op papier, te zijn ingespeeld... Ik vind hem saai, voorspelbaar en nergens sprankelend... Dan zet ik toch liever King Crimson of UK op....

Is en blijft een heerlijke, lekkere uit de losse pols gespeelde plaat. Vandaag weer eens flink hard uit mijn boxen laten rollen. Niks mis mee !!

Geniale muziek van een geniaal driemanschap. Eigenlijk maar 2 woorden voor nodig: Bril Jant