Winger - IV (2006)

Heb deze besteld bij mijn cd boer
Ben erg benieuwd geef het album alvast 3,5 *
Zoveel vertrouwen heb ik in deze artiest
Ondergewaardeerd !!!!!

Een goede comeback plaat, had hem echt minder verwacht.
Kip is vocaal niet meer wat hij was maar hij weet zich goed te redden. Ik kan geen enkel slecht nummer op deze plaat vinden.

De plaat gaat een beetje voort waar Pull is gestopt.
Ook vind ik er veel van Kip Winger soloplaten in terug.

4/5

Een goede cd!
Beter dan verwacht, maar net niet zo goed als het onderschatte meesterwerk 'Pull'. Hopen dat er een vervolg op gaat komen.

Aangenaam verrast. Kende Winger alleen van het shirt van die droeftoeter uit Beavis and Butthead. Daarnaast speelt de gitarist in de laatste incarnatie van Whitesnake. Dit en het feit dat deze voor slecht 4 eetjes in de bakken lag deed mij besluiten om mij toch maar eens aan Winger te wagen. Lekker album, hoor. Vet gitaargeluid, goeie zanger, prima songmateriaal. 3,5 vooralsnog.

Winger had altijd last van de beeldvorming. Het zijn uiterst getalenteerde muzikanten die goede nummers kunnen schrijven. Dit is een aardige comeback maar Karma uit 2009 vind ik nog veel beter.

Ik zal daar eens naar op zoek gaan. Ben benieuwd.

Het onterecht verguisde Winger, slachtoffer van Beavis & Butthead en grunge, ging als een nachtkaars uit na het album Pull uit 1993. Persoonlijk vind ik die plaat nog steeds de beste van de band. Dertien jaar later probeerde men het nogmaals, met dit zeker niet onverdienstelijke album. Het geluid ligt vrij dicht bij dat van Pull. Stevige licht commerciële rocksongs dus met veel gevoel voor melodie en lekker zwaar gitaarwerk, met hier en daar een verplichte ballad. Overwegend sterke songs; vooral de twee afsluitende tracks, Generica en Can't Take It Back, zijn prima.

Enkel "Blue Suede Shoes" had er wat mij betreft niet op hoeven staan. Verder is dit een sterk comeback album van Winger. Wederom een wat volwassener (hard) rock geluid dan de eerste twee platen. Er is duidelijk een progressie te horen bij Winger door de jaren heen. Wat mij betreft dan ook een band die ten onrechte verguisd werd. Zonde, want de mannen verdienen beter.

Volwassen en experimentele rockplaat, die zo lekker wegluistert, dat ie gewoon lekker op repeat staat.

Op deze plaat is er extra veel aandacht voor het vocale talent van Kip en het drumspel van Rod.

Ergens zou je deze plaat wel in de categorie progrock kunnen zetten. Hier en daar heb ik Queensryche-flashbacks, maar dan beter en steviger.

Een lekkere rockplaat maar kan wat mij betreft niet tippen aan Karma en Better Days Comin'. Deze platen zijn uitgebalanceerder, hebben een warmere productie en vind ik net wat inventiever in elkaar steken.
IV kun je echter een redelijke opvolger noemen van Pull (uit 93') alsof de tijd heeft stil gestaan. Mooi ook dat de mannen in 2006 met deze worp kwamen alsof alle muzikale stromingen aan de band voorbij gingen en Kip geen concessies deed aan datgene waar hij het meest van houdt. Echte uitschieters telt de plaat niet, het album scoort echter wel een dikke voldoende, de mannen hebben teveel talent om er een echte slechte schijf uit te poepen. Wel vermeldenswaardig; het kamerbrede Can't Take It Back en het sfeervolle en tevens zware Disappear. De plaat vormt een mooie aanvulling op het oeuvre van de heren. Aan de hoes had men echter wel wat meer aandacht mogen besteden....

Na een lange split van 13 jaar op plaatgebied waarbij de heren zeker niet stil hebben gezeten en Kip een hoop persoonlijk leed te verwerken kreeg, komt men met IV. De voorlaatste van de band was serieus en had wat meer 'body' in vergelijking met de eerste twee worpen van de heren. IV borduurt voort op Pull maar kent ook rijkere arrangementen. Dat maakt de sound wat voller. Men heeft trouwens niet direct gekozen voor de makkelijkste weg, de meeste nummers geven niet direct hun geheimen plaats. In mijn ogen zowel een pluspunt als een minpunt, een song als Four Leaf Clover kent een prog achtige structuur en steekt fraai in elkaar maar is niet direct een earpleaser. Het wat nerveuze ritme van de song vereist wat uithoudingsvermogen. In het gevarieerde Right Up Ahead komen de sterke punten van de band goed naar voren, variatie alom, een dikke groove, fijne gitaarsolo's en goed geplaatste overgangen. Het heerlijke Can't Take It Back sluit de plaat prima af en vormt wat mij betreft de beste titel van de plaat. Kortom, IV sluit qua structuur en gevoel meer aan bij Karma en Better Days Comin maar overtuigd mij niet over de hele linie.
Slecht is het echter allerminst, verwacht echter geen nummers als Seventeen of Can't Get Enuff, dat stadium is de band gepasseerd en dat is ook niet onlogisch.

Tussenstand:

1. In the Heart of the Young
2. Pull
3. Winger
4. IV

De eerste jaren van Winger vind ik het minst interessant. De songs zijn wel okay hier en daar maar ik prefereer qua productie de platen vanaf IV.

Hier maakt Winger eigenlijk allang geen hairmetal meer, maar meer een soort progressive rock met wat metal-invloeden. Kip is misschien wel één van de beste hardrock-zangers die ik kan opnoemen. Het dubbele gitaarspel is subliem. Een andere troef is waanzinnig drumwerk van Rod Morgenstern die een achtergrond heeft in de jazzrock-fusion.

Als concept hebt ik niet zoveel met de odes aan Amerikaanse soldaten, maar ik luister bijna nooit naar teksten, ook al zingt Kip zo duidelijk en krachtig dat je ook weer niet kan ontkomen aan het luisteren naar de tekst, zoals in M16.

Los van de licht-progressieve invloeden is dit ook vooral een ontzettend catchy plaat, waarvan enkele vocalhooks en gitaarlicks nog wel even in je hoofd blijven hangen.