Cressida - Asylum (1971)

Heerlijke folkrcok met psychedelische en porg invloeden.

Hoe vaker je dit hoort, hoe beter het wordt.

Echt een aanbeveling aan iedereen, jong en oud.

Muziek klinkt als een perfecte mix van (vroege) King Crimson, Moody Blues en Deep Purple.

De songs zijn gevuld met orgel, gitaar, mellotron en Justin Hayward achtige vocalen.

De afsluiter Let Them Come... is een progressief meesterwerk.

Echt erg mooi, deze plaat.

Met name het 12 minuten durende slotstuk.

Deze plaat is met orkest opgenomen, wat de plaat enorm veel kleur geeft.
Een andere gitarist (John Culley) dan op het debuut (John Heyworth).

De band speelt een vroege vorm van progressieve rock, dus met een psychedelische inslag, jazzy drums en veel orgel.

Je doet Heyworth te kort door hem enkel gitarist te noemen. Hij heeft namelijk op het debuutalbum de meeste nummers geschreven en dan ook nog eens de mooiste nummers m.i. en op dit album heeft hij het mooiste nummer geschreven, het slotstuk kwam nog van zijn pen.

Een iets andere insteek dan op het debuutalbum, met in plaats van louter korte tot middellange nummers (3 à 5 minuten) nu ook twee zeer korte nummers (eigenlijk meer schetsen die niet echt de moeite waard zijn) en twee lange "volbloed" progressieve (of –zoals we toen zeiden– symfonische) nummers. En van die twee is Munich van een ongekende schoonheid, met in het eerste gedeelte een prachtige melancholische zangmelodie met ingetogen orkestbegeleiding, daarna een ijzersterk instrumentaal stuk gevolgd door een terugkeer naar de melancholie en een spectaculair slot, echt een fantastisch nummer. Ook dat andere lange nummer Let them come when they will begint geweldig, maar de bezwering à la David Eugene Edwards die Angus Cullen in het lange tussenstuk probeert op te roepen gaat hem niet bijzonder goed af, hoewel het slot van het nummer (met die wandelende bas) wel weer van hoog niveau is.
        Naast die twee nummers (die toch de belangrijkste blikvangers van dit album vormen) wil ik toch ook het dromerige Summer weekend of a lifetime noemen, met z'n zomerse sfeer die me doet denken aan de vroege Pink Floyd ten tijde van Julia dream en Remember a day. Omdat ook de twee andere middellange nummers Asylum en Lisa van hoog niveau zijn zou ik kunnen twijfelen tussen 4 en 4½ ster, maar een nummer als Munich kom ik toch wel zó weinig tegen dat het de weegschaal voor het album als geheel naar de positieve kant doet doorslaan. Ook los van die waardering in sterren is dit echter een prachtig album; spijtig dat deze band nooit verder is gekomen dat de twee platen die we nu hebben. (Met wederom dank aan Aproxis.)