Sparklehorse - Good Morning Spider (1998)

regenachtige zondagmiddagmuziek om bij weg te dromen. geweldig.

Zeg dat wel. Sparklehorse is een van de bijzonderste bands van het vorige decennium. Ik vind vooral Painbirds mooi, en ook Chaos of the Galaxy/Happy Man met zijn radio-effecten. Grappig is ook de verwijzing naar Velvet Underground in Maria's Little Elbows. Al met al een hartverwarmende plaat, dit meesterwerkje van Mark Linkous. Ik zou ook zeker het debuut eens beluisteren, als je die nog niet kent.

Sluit ik me volledig bij aan. 4,5 ster

Insgelijks. Erg fijn om eens weg te duiken in de muziek. Heerlijk rustige voortkabbelende nummers, om vervolgens af en toe wakker te worden geschut. Tranen in de ogen van geluk Erg mooi, erg eerlijk.

Het is herfst... ik zit weg te dromen en denk welke plaat ik zou kunnen beluisteren; ik voel me namelijk nogal down... met trage tred wandel ik naar mijn platenkast en haal uit het rijtje nog niet beluisterde cd's 'good morning spider'. Stille muziek voor mensen die even nood hebben aan stil zijn, zo werd me deze groep omschreven. Hoofdtelefoon aan, op bed liggen en op play duwen...

"Pig" begint precies zoals ik had verwacht: een hoge stem die sigur ros-gewijs wat zit te neuriën. Of neen, Pig helemaal anders dan ik had verwacht... een striemende gitaar helpt de ijle stem uit de nood. Het nr zet je helemaal op het verkeerde been: nix rustige deuntjes, nix weemoed, wel integendeel: stevige rock die frisser en snediger klinkt wat ik in tijden had gehoord. Van een mooi begin gesproken! Doch mijn weemoedige, sombere stemming wordt toch verlicht: een tekst om U tegen te zeggen grijpt me nogal tamelijk stevig in mijn klokkenspel. Pijnlijk? Jazeker, maar Sparklehorse doet het met zoveel verve dat het zo fucking goed aanvoelt... van een tekst als
I wanna try and fly
I wanna try and die
I wanna be a pig
I wanna fuck a car
...
I wanna be a stupid and shallow mutherfucker now
I wanna be a tough skinned bitch but I don't know how
I wanna be a shiny new baby with a spongy brain
I wanna be a horse fill of fire what will never reign
wordt een mens spontaan vrolijk en beter gezind. Goed begonnen, half gewonnen zo zegt het spreekwoord... de opstanding in het verschiet begin ik aan het tweede nr.
"Painbirds" is dé tegenstelling met Pig: eenvoudig zowel tekstueel als muzikaal. Eén treffende gelijkenis: beide nrs grijpen me enorm aan.
Goddamn it's so very hot
Supposed to come a rain but it's not
Oh yeah
Here come the painbirds
Zo bedriegelijk eenvoudig, maar zo pakkend... ik voel de pijnvogels kerven in mijn hart, but oh baby i like it! Tergend traag gitaartje, tergend traag gezongen en als ik me niet vergis een prachtige mondharmonica en aan 3'30" de belletjes die zorgen voor een hele mooie outro op naar
"Saint Mary", dat zo mogelijk nog wat meer gas terugneemt. Ff op adem komen, even bekomen van wat mijn verwarde geest al allemaal heeft moeten slikken, kijk ik naar buiten en het weer lijkt plots zoveel beter.
When does sky turn into space
And air into wind?
Dat is een vraag die ik me die dag zou kunnen gesteld hebben... Kunnen die mannen mijn gemoed doorgronden of ben ik zo voorspelbaar? Of is het nog x anders, iets dat deze muziek tijdloos maakt en voor iedereen als een kus van je lief op een pijnlijke wonde is?
Het titelnr is instrumentaal. Tja, idd, zelfs zonder vocalen lukt het deze groep om bijzonder krachtdadig over te komen. Een minuut blijft het nr. aanzwellen, gas terugnemen om dan naadloos over te lopen in "Sick of Goodbyes", mijn favoriet van het album.
If I could just keep my stupid mind together
Then my thoughts would cross the land for you to see
No one sees you on a vampire planet
No one sees you like I do
...
I'm so sick
Of goodbyes, goodbyes
I'm so sick
Of goodbyes, goodbyes
Goodbyes
Dit behoeft geen commentaar denk ik... wat een tekst, wat een muziek, die tegelijkertijd slaat en zalft.
"Box of Stars (part one)" is weer zo'n instrumentaal nr, dat nu nog meer dan het vorige nr de functie heeft een brug te zijn voor het volgende nr, "Sunshine".
I lay down on the grass
And let the insects do their thing
She covered me with wings and
Held my head and said 'poor thing'
Fuck hé zeg... weeral van dat... ik voel me hoe langer hoe weker, hoe langer hoe koud gepakter (in je hoofd voelen kijken door een onbekende is nogal vreemd) maar hoe langer hoe meer getroost ook (je laten troosten door een goeie ouwe vriend, die je nog nooit hebt ontmoet maar waarvan je altijd al wist dat hij er al was is zo mogelijk nog vreemder, maar zooooo aangenaam tegelijk).
"Chaos of the galaxy/happy man" is een beetje een vreemde eend in de bijt, begint rustig en krijgt dan bijzondere leuke radio-effecten, om middenin te ontploffen en de tweede knaller (in de zin van luid gaan en blijven gaan (u weet wat ik bedoel ) van de plaat af te leveren. All I want is to be a happy man
"Hey, Joe" : Don't make that sad song
Any sadder than it already is. Het wordt voorspelbaar, maar alweer: herkenning, verontrusting, geborgenheid!
"Come on in": in het verlengde van hey Joe, rustig, alsof de muziek je als een baby in slaap wiegt. Bizar. Héél bizar.
"Maria's little elbows":
Loneliness
Loneliness
Loneliness
Oh
Came kicking at my door
Akoestisch, straight to my heart, en zo'n geweldige titel
"Cruel Sun" begint anders dan de rest, agressiever. En dat gaat zo verder de rest van het nr., bijna uptempo
zowaar
"All night home" doet me denken aan het Wilde Westen, daar zit de tekst er zeker voor iets tussen... hoe langer hoe meer voel ik me.. hmm.. kan ik de wereld opnieuw aan? Zou het?
"Ghost of his smile": een komisch elektrisch toontje, en dan:
I can't forget the ghost
Of his smile
En ik begin er zowaar eentje op mijn gezicht te krijgen
"Hundreds of sparrows" begint met een prominente drum, een mysterieuse tekst, en krijgt dan een leuk pianootje bij zich om het nr. nagenoeg perfect te laten pieken, hoewel er eigenlijk geen "geluidspiek" of zo te bekennen is, een gevoelspiek van mijnentwege dan maar?
"Box of stars (part two)" is opnieuw dromerig, past wel in het totaalconcept van het album, maar een beetje overbodig vind ik
Dan de afsluiter, "Junebug": bijna een etherisch nummer... voor je het weet heeft de cd je naar ongekende hoogten getild, om je nu weer zachtjes op de grond te zetten, je nog eens over je hoofd te aaien en "succes, tot binnenkort" in je oor te fluisteren.

Herfst? Jazeker het is herfst... maar ik zit buiten op het terras te genieten van een nazomerzonnetje, de laatste vliegende beestjes, en voel dat ik de wereld aankan. Wat een plaat! Ruime 4,5*, wss ooit wel de volle 5

voor mij al heel lang een 5, prachtige post, mathias!

In de roos, Mathias. Het inspireert me om zelf ook onderhand eens een stukje te gaan schrijven over dit wonderlijke album. Wie weet komt het er ooit nog eens van.

Inderdaad erg mooi bericht, heerlijk als men alle nummers beschrijft, geeft mij de kans om ze allemaal eens te beluisteren en te kijken hoe ik er nou over voel. Wat blijft dit toch een adembenemd mooi album!!

Mooi stuk inderdaad, Good Morning spider verdient het.
Er is zoveel bijzonders aan het album te ontdekken. De beste van zijn 3 reguliere albums.
Bovendien hoog tijd dat ie weer eens met wat nieuws komt. Zou in 2006 gaan gebeuren, aldus Linkous' echtgenote. Dit album blijft boven alle jaren verheven. Een 4,5

Dat piepje ergens aan het begin van 'All night home' --> Magistraal.

Helemaal mee eens. Ik ben wel benieuwd naar een vierde album. Wat mij betreft was It's A Wonderful Life een stuk minder dan deze en Vivadixietc, dus ik hoop dat Linkous zich weer herpakt.

wat een ongelooflijk mooie plaat is dit toch, dit is een pollepel die in je ziel roert als je hart soep is

echt ongelooflijk hoe gevoelig en stil ik hier van word,

"I opened my eyes.. and watched.. the sunshine"

"Hey Joe, come on Joe, don't make that sad song, any sadder than it allready is.."

"There's a heaven and.. there's a star for you.."

damn

en dan dat schietgebedje in "Come On In"

*rilril*

"Bring me some luck, little Junebug"

verdriet..

die drum op "Hundreds of Sparrows" is zo bevrijdend mooi dat ik zelf een drum zou willen

maar ik schaf ooit een drum aan dat wel

heb al een:

-electrische gitaar
-tamboerijn
-klassieke gitaar
- (nu nog) een drum

muziek is hemels

Doet mij eigenlijk bitter weinig, deze cd. Is voor de rest wel goed, maar ik voel niet de dingen die ik voelde bij It's A Wonderful Life. Dat is duidelijk de betere van de twee, vind ik. In geen enkel opzicht te vergelijken, trouwens. En de radioeffecten vind ik behoorlijk enerverend.

Volgens MuM duurt Box of Stars (Part Two) 6.49 min, maar op mijn versie duurt het nr slechts 0.49 min. Zijn er meerdere versies van het album, of heeft MuM het gewoon fout?

Dit klopt inderdaad niet. Zal het gelijk even aanpassen.

was voor mij de beste plaat van 1998 , dus dat zegt genoeg , een dijk van een plaat
dikke aanrader voor iedereen die met veel gevoel muziek beluisterd

Mijn eerste kennismaking met Sparklehorse. Ik ben nu bij nummer twee van de cd aangekomen en ik voelde me direct genoodzaakt een bericht op MuMe achter te laten, dat dit, best wel mooi is. Ik lees; herfst, wegdrijven.. Precies goed dan

Een mooie ontdekking, naast mijn vorige mooie ontdekking: Bohren und der Club of Gore.

Ik ben op ontdekkingsreis

'n beetje minder als hun debuut, mar toch nog steeds geniaal. 4,5*

ligt het aan mij, of lijkt Saint Mary heel erg op Homecoming Queen kwa muziek...

goed ceedetje dat na een aantal jaren toch wat van zijn pluimen heeft verloren

ik heb een vraagje bij dit meesterwerk, nl. box of stars part 1 , hoe komt het dat ik bij dit niemendalletje van 38 sec. toch altijd moet denken aan het fantastische begin van ' expecting to fly ' van buffalo springfield , wie vindt dat ook , laat het weten !!

Nog maar weer eens zo'n plaat die al jaren stof loopt te vergaren. Er staan echt wel geweldige liedjes tussen (Pig is trouwens de Grote Favoriet) maar gedraaid wordt dit eigenlijk nooit meer in huize otherfool... nuja, vanavond dan.

3* lijkt me wel correct.

Via MuMe Sparklehorse leren kennen en na It's a Wonderful Live, nu ook deze in mijn uitgebreide verzameling. Sick of Goodbyes, Painbirds, All Night Home... schitterende nummers op een schitterend album! Verdiende 4****

Mijn eerste kennismaking met Sparklehorse was het alom bejubelde ' Vivadixiesubmarinetransmissionplot ', die mij (door mijn enorm hoge verwachtingen) toch een beetje tegenviel. Toen ik 'Good morning spider' leerde kennen werd de belofte gelukkig alsnog meer dan ingelost.

Het gevoel dat deze plaat uitstraalt is echt bijzonder. Volgens mij vergeleek iemand op Amazon het met de observaties van een soldaat die in zijn borst geraakt is, vervolgens in elkaar gezakt in de weide ligt en dan naar de blauwe lucht boven hem kijkt met alle bloemetjes en de bijtjes. Sparklehorse is wat dat betreft voor mij echt een apart fenomeen; dweperig en bij tijden enorm somber, maar roept tegelijkertijd ook een enorme levenslust bij mij op. Het is een vorm van mijn- vriendin- heeft- me- net- verlaten- en-ik - voel-regendruppels- op- mijn- hoofd- maar- kijk,- daar- zie- ik een-bloemetje-melancholiek die ontroerend en prachtig is.

Good morning spider maakt me altijd wat bewuster van de wereld om me heen, maakt me veel attenter op mijn omgeving. Ja, ik voel me even eenzaam, ja, ik ben wat somber, maar heb je die zonnestraal gezien daar?

Eigenlijk is alles al verteld over Sparklehorse, maar ik had gewoon zin om even "zweven" op de tonen van Mark Linkous. Geweldige groep, geweldige cd, mijn favo's van deze cd: Painbirds, Saint Marie, Hey Joe en last but not least het dromerige Sunshine. Maar eigenlijk zouden alle Sparklehorse-cd's verplichte kost moeten zijn voor mensen die willen "onthaasten".

Deze bevalt me niet zo, de liedjes pakken mij te weinig. Painbirds is heel goed maar is mis de samenhang die de voorgangers wel hadden. It's a wonderful life en Vivaetc. bevallen me wel goed, mede door PJ Harvey.
Wie Goodmorning Spider nog niet heeft kan hem bij mij afhalen.
Laat het maar weten.

Breng 'm dan maar naar de kringloopwinkel. Dan help je er een minder draagkrachtige muziekliefhebber mee.

Dat doe ik ook weleens tezamen met boeken en andere dingen, maar er zijn gasten die spullen weer door verkopen en dan komt het nog niet bij de liefhebber terecht.

Dit album is moeilijk te peilen. Er staan een aantal zeer mooie nummers op, maar ook een groot aantal probeerseltjes.