Lindsey Buckingham - Under the Skin (2006)

Hmmm, een soloplaat van toch wel een aardig groot artiest en ik ben de zevende die zijn stem geeft. Deze is blijkbaar echt zonder enige promotie op de markt gebracht.

Muzikaal heeft het album enige raakvlakken met de Fleetwood Mac albums Tusk en Say You Will, zij het dat deze iets "eigenwijzer" is. Alle 11 nummers hebben een akoestische basis, maar hebben door de karakteristieke manier van gitaarspelen en de aparte stukken in de composities toch een geheel eigen identiteit.

Voorlopig zet ik hem na 1 keer luisteren op 3,5 ster, maar dit kan nog hoger worden

Wat zou je nu doen? Ik ben van mening dat dit werkstuk meesterlijk is. Mijn oordeel kende aanvankelijk wat twijfels door de productionele trucs op the vocalen, maar de intensiteit en openhartigheid van deze songs is zo groot dat een (nog) directere benadering genant zou kunnen worden. Nee, een groot artiest op topnivo ondanks het feit dat ie 58 is. Zeker interessant, omdat deze man zich blijft vernieuwen. 5 sterren, maar pas gegeven na minstens 25 luisterbeurten.

één van de weinige cd's die het magische engelse muziekblad ' uncut ' 5 sterren gegeven heeft verleden jaar , je moet er aan wennen , maar een klasseplaat zeker

Geweldige plaat en dat voor 3 euro bij de Media markt, op de gok meegenomen en zelfs na 1 keer luisteren vind ik het al goed en dat kan alleen maar groeien. Gitaar en zang veel meer heb je niet nodig.

Mooie plaat van Lindsey Buckingham waarin de eigenzinnigheid de boventoon voert.Hij heeft voldoende klasse om zich niet te vertillen aan commericeel gereutel,maar maakt gewoon de muziek zoals alleen hij die kan maken.Prima plaat die zeker verdiend om door een groter publiek gehoord te worden zeker in deze tijd waarin de middelmaat regeert in de hedendaagse muziek.

Daar is geen woord van gelogen!

De waarheid is ook, dat de doorgewinterde Fleetwood mac/Buckingham fan even moest wennen, want het is nogal balladachtig en heeft zeker geen (lange) gitaarsolo's.

Er wordt desalniettemin weergaloos gitaar gespeeld, het songmateriaal is ook fantastisch. Kortom, één van de meest gevierde artiesten van de jaren 70 geeft aan, dat hij ook in de jaren 00 gewoon zijn plaats binnen de rockmuziek meer dan waard is.

Waar vele anderen als oubollig, achterhaald en pensioengerechtigd kunnen doorgaan, is (de altijd min of meer neurotische) Buckingham een lichtend voorbeeld van hoe het wel kan, op bijna 60-jarige leeftijd.

Dat hij ook nog steeds ouderwets goed kan rocken bewijst de opvolger van Under the skin, Gift of screws (zie aldaar).
Voldoende aanleiding voor een eervolle vermelding.

Wat een heerlijke muziek maakt deze man. Ik had nog nooit iets van hem gehoord maar zag op deze site Gift of Screws staan, en het bleek een van die momenten waar ik gewoon wist dat ik hem moest hebben. En dat bleek weer niet tegen te vallen.

Nu over gegaan naar dit album en die vind ik ook geweldig.

Wat kan een album toch groeien, door 'm een tijdje "rust te geven" en 'm op te laten frissen. Dat het een uniek album wist ik natuurlijk al, maar na een tijd 'm weer eens goed op de koptelefoon te beluisteren, ga je ineens weer dingen horen, die je daarvoor niet waren opgevallen. Bij sommige nummers worden bij de opnames nagalm- en echo technieken gebruikt, die de nummers een heel aparte sound geven. Meesterlijk en magistraal! Cast Away Dreams, Down On The Rodeo klinken ook weer heerlijk als nieuw na een luisterpauze. I Am Waiting altijd al mijn favo. Someone's Gotta Change Your Mind wordt steeds mooier. Lindsey mag wat mij betreft weer snel de studio in met of zonder "The Mac". Dat maakt mij niet zoveel meer uit, als er maar weer gauw iets nieuws komt van dit genie.

Try for the sun vind ik weergaloos! Is m.i. te vergelijken met de uitvoering van Big love op The dance van Fleetwood Mac. Ook de cover I am waiting is erg mooi. Wat mij betreft de twee hoge uitschieters. De rest is gewoon ook erg goed.

Eindelijk toch gekocht! In 2006 heb ik deze laten liggen nadat ik 'm op een luisterpaal gehoord had, ik miste de rock die later wel op Gift Of Screws zou staan. Maar ja, die smaakt uiteraard naar meer en dit lijkt me een mooie, rustige aanvulling op dat album en Fleetwood Mac's Say You Will. Zeker omdat enkele nummers hiervan op initieel op GOS terechtgekomen zouden zijn.

Ik zal na meerdere luisterbeurten hier op terugkomen met een oordeel, voorlopig heb ik in ieder geval weer nieuw Buckingham materiaal in huis!

Mijn eerste indruk van Not Too Late is trouwens dat niet alleen de zang van de coupletten, maar ook het gitaarspel versneld is. Of geef ik 'm nu toch te weinig credits voor virtuositeit?

Je kunt hem alle credits geven voor virtuositeit! Maar ik heb geen idee of hij zijn spel opname-technisch versneld, dat wordt moeilijk aantonen en mededelingen worden er niet over gedaan. Onwaarschijnlijk snel is hij sowieso.

Under the skin is natuurlijk anders dan Gift of screws maar toch ook geweldig.

Zijn (akoestische) gitaarspel is van zeldzame klasse, ook in vergelijking met eerder werk. Mooie nummers, een prachtige eenheid van de hele cd gemaakt.

Ja, hij kan ook goed spelen zonder langdurig electrisch te soleren!

Lindsey staat erom bekend dat hij speelt met de varieteit in snelheid van de analoge tapes die hij vaak nog gebruikt ( zeker ook op Say You will en de originele Gif Of Screws). Zo heeft hij de solo op Come "verbouwd" en is het op zich niet uit te sluiten dat hij ook op Not Too Late speelde met de snelheid. Edoch, het is ook bekend dat Lindsey de "nieuwe", niet voor GOS bedoelde, songs op dit album, (dus ook Not Too Late) voor het grootste deel opnam op een digitale unit die hij op hotelkamers benutte tijdens de lange 2003-2004 SYW-tour. En de live versies van Not Too Late zijn ook achterlijk snel gespeeld. Dus ik durf het echt niet met zekerheid te zeggen. Eerlijk gezegd denk ik dat hij er een fraxctie mee geknoeid heeft, omdat ik het gitaargeluid wat kil vind klinken. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld de razendsnelle "picking" op het nummer Time Precious Time van het album hierna, dat iets warmer klinkt en dus volgens mij NIET versneld is ( nou ja, denk ik dan he?). Leuk om te vergelijken. Maar hoe dan ook, het is allemaal virtuoos.

Goede solo plaat van Lindsey .
Luistert lekker weg zelfs de Stones cover I`m Waiting wat op Aftermath te vinden is .
Mooiste nummer vind ik Cast Away Dreams.
4 sterren jawel .

uiterst merkwaardige plaat, hissy vocalen, veel effecten om de lo-fi-opnamen te verhullen? steriel doch geniaal gitaarspel, en droge ritmes. lijkt een combinatie die niet werkt, maar er komt toch iets heel persoonlijks en moois uit.

Prachtig album. Verveelt nooit. Mooie teksten.

De laatste 2 nummers zijn echt uitgekauwde Amerikaanse Middle of the Road pulp. De rest en met name de 1ste 2 nummer vond ik verrassend goed. Heeft daarin een bepaalde stijl van gitaarspelen (of ander effecten) die het net een andere sfeer geven en het zo waar vernieuwend klinkt (en dat voor een ex Fleetwoodmac'er). Had de hele cd zo geweest had ik zeker een 3,5 gegeven. Maar helaas dat zat er niet in, een 3 dan maar.

Ik heb Someones gotta change your mind juist aangevinkt als één van mijn drie favorieten, jammer dat je daar niet in mee gaat.

Even wat puntjes op de "i": Lindsey Buckingham maakt sinds 1997 alweer normaal deel uit van Fleetwood mac. De ruimte voor het maken van solo-albums blijft voor de leden gewoon bestaan.

Bovendien speelt Lindsey Buckingham altijd vernieuwend, in een nimmer eindigende zoektocht naar nieuwe muzikale wegen, zoals hier op Under the skin.
Het is alleen jammer dat mensen met vooroordelen vanwege zijn lidmaatschap van Fleetwood mac dat maar moeilijk vinden te geloven of te erkennen.

Je kunt blijkbaar maar moeilijk evolueren in een muzieksoort die als "verdacht" staat aangemerkt bij hen die schijnen te weten wanneer er sprake is van vernieuwing en wanneer niet.

Je hebt voor een groot deel wel gelijk met je reactie, musician, maar The Seeker spreekt toch ook van vernieuwing. En Juniper, Cast Away Dreams en Down On Rodeo kunnen echt wel als amerikaanse MOR-pulp gehoord worden. Ik ben het er niet mee eens, maar snap wel dat iemand dat ook erin hoort. Zo bevooroordeeld klonk hij niet, wat mij betreft: en 3 sterren is geen diskwalificatie toch?

Kort, edoch recht in de roos getypeerd!

Bewuste "productionvalues" zoals de meester dat zelf altijd noemt. Niet om te verhullen, maar om het een extra waarde te geven, zijn eigen productionele stempel. Iets wat hij rekent onder zijn eigen songwriters-bouwstenen. Het blijft ook een studio-tech....

Als er al sprake is van MOR, is mij de aanvulling pulp niet geheel duidelijk. Nog afgezien van het feit dat je MOR en MOR hebt, blijft pulp een poging tot ernstige diskwalificatie van het gebodene. Terwijl als er MOR van de zijde van Lindsey Buckingham afkomstig is, het in ieder geval ver boven de gemiddelde MOR-rating zit.

Wat een prachtig album is dit toch. Zo mooi dat ik 'm toch maar eens in mijn top tien heb gezet. Reden hiervoor is toch wel de ongekende impact die ik aanvankelijk bij het onnoemelijk krachtige Someone's Gotta Change You Mind ervaarde. Met name die vocale uithalen kon ik in het begin geen genoeg van krijgen.

Die zeldzame momenten waarop een nieuwe ontdekking mij zo kon aangrijpen. Dat maakt dingen toch wel top tien waardig.

Leuke anekdote is dat ik toen nog Last.fm gebruikte en op een gegeven moment dacht nu heb ik het volgens mij wel veertig keer geluisterd.

Toen ik ging kijken bleek dit nog letterlijk zo te zijn ook.

Dat ene nummer blijft het uiteraard niet bij. Het album is een aaneenschakeling van uitermate geslaagde composities en sprankelend gitaarwerk, en met het eerder genoemde voor mij dus een hoogtepunt.

Binnen zijn oeuvre en ook binnen mijn algehele muziekbeleving.

En dan ben ik nog niet eens zo gek van Fleetwood Mac.