The Raincoats - Odyshape (1981)

Dit draai ik nog eens, 't Was alweer een tijdje geleden.
Verbaas me er weder over dat dit tótaal anders klinkt dan hun gelijknamig album uit '79. Oke je kunt hier en daar misschien een aanzet horen maar toch.
Minder structuur, meer experiment.
Je zou ook kunnen stellen dat ze hier wat 'volwassener' klinken maar dat klinkt altijd zo raar.
Harmonie, melodie, kakafonie.
Luister eens naar Family Treet en dan Red Shoes, wat een verschil en toch past dit gewoon allemaal op deze Odyshape.

Meer intrigerend dan 'The Raincoats', minder échte songs maar zeker gewoon even goed, jawel!

weet nog dat begin jaren 90 was deze album (weer) uitgebracht op CD omdat in een interview had Kurt Cobain verteld dat The Raincoats zijn favourite band waren en deze zijn favourite album! Was dan ook onder de aandacht met muziek liefhebbers ... zelf vond ik het ok maar niet geweldig, maar ook niet slecht. een so so album van een so so bandje - meer dan 6+ uit 10 kan ik het niet geven

Vooral de eerste nummers zijn het waard om dit album nog eens van tijd tot tijd te beluisteren. Naar het einde toe 'kabbelt het wat weg'..maar het begin..eerste 4 tot 5 nummers zijn echt geweldig.
Indertijd de groep live gezien; maakte toen veel indruk. Heel lang niet meer naar de muziek geluisterd..ook omdat ik de muziek (op zolder) op lp's heb staan..maar na een speurtocht op internet toch weer het een en ander gevonden en gaan luisteren.

Voortkabbelen kan ook een kwaliteit zijn vind ik. Een nummer als Dancing in My Head kabbelt behoorlijk voort maar je wordt er daardoor ingezogen. Mysterieus nummer en wat mij betreft het hoogtepunt van deze plaat.

Ooit live zien optreden in Amsterdam, "niet weet waar, niet weet wanneer" (Een mooi moment om Vera Lynn te citeren). Weet alleen nog dat ik voor het concert ergens iets ging eten en dat er verder aan een tafeltje wat meisjes zaten.
En toen ze later het podium opkwamen dacht ik, Goh waar heb ik die toch eerder gezien?

Odyshape blijft een leuke plaat!

Een stap voorwaarts wil ik het niet noemen, want het debuut was een zálige plaat. Maar dat het merkwaardig anders klinkt is zeker een feit. Op gevoel zou ik zeggen dat er flink wat regenjassen aan de kapstok gegaan zijn en dat dit een werkje is van enkelen van hen, of een "individu". Dat kan men tegenwoordig nogal makkelijk opzoeken, maar dat heb ik dus om diverse redenen niet gedaan.

MuMe vermeldt als stijlen punk/rock. Dan zou je denken dat op Odyshape van The Raincoats scheurende gitaren klinken en/of boze muziek. Nee dus.
Het vrouwentrio kwam weliswaar voort uit de Londense punkscene, maar zoals hierboven diverse anderen al noemden overheersen experiment en akoestische instrumenten. Je zou een nietsvermoedende luisteraar kunnen wijsmaken dat dit psychedelische folk uit het hippie-San Francisco van 1968 is.

De reggae-invloeden van het debuut zijn zo goed als verdwenen. Dat laatste waarschijnlijk omdat drumster Palmolive was vertrokken, waarbij Ana di Silva een tweedehands-Indiase shruti box en Afrikaanse kalimba (duimpiano) opduikelde en Gina Birch een eveneens Afrikaanse balafon. In combinatie met de viool van Vicki Aspinall ontstaat zo een Britse vorm van wereldmuziek, een amalgaam van hetgeen de dames al improviserend in elkaar knutselden.
Dit met de nodige gastmusici, waarbij een overwegend kalme en introspectieve plaat werd gecreëerd. Uitzondering is slotlied Go Away, waar woede klinkt met felle percussie. De dames zingen gedrieën, soms bijna-aarzelend, soms bezwerend. Het levert een plaat op die nergens op lijkt - bedoeld als compliment! Origineel en intuïtief. Nu snap ik ook waar de kleurige hoes naar verwijst.

Ik reis verder door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave en aanverwanten. De vorige halte was de testosteronpunk van The Exploited, de volgende stop is bij het debuut van de Thompson Twins, dat net als Odyshape begin juni 1981 verscheen.