Acoustic Ladyland - Last Chance Disco (2005)

Waarom zijn er niet meer stemmen voor dit album. Ik geef toe dat het een beetje een vreemd plaatje is maar wel een lekkere. Snoeiharde metaalgitaren met gierende saxofoonsolo's van dezelfde mannen die ons Polar Bear brachten. Erg lekker schijfje.
Dit moet je zeker eens een kans geven als je bijvoorbeeld ook kan genieten van Shining!

Helaas het 2e JAvdW dat ik binnen 3 weken een halve ster moet geven.
Oppervlakkige prut, zo plat als een dubbeltje, visieloos een beetje een soort van punkjazz proberen te maken.
1 keer, en daarna nooit meer.... totaal niet aan mij besteed dus.

Typisch Engels A-muzikaal proberen te zijn en vooral niet ergens een randje van virtuositeit tonen/hebben.

Snoeiharde punk-ska(-jazz?), die het moet hebben van de onwaarschijnlijke hoeveelheid energie, en absoluut niet van de verfijning. Op een solide basis van beukende gitaarriffs, funky baspartijen en dito fender rhodes, legt saxofonist Wareham als een bezetene piepende improvisaties neer.
Wie - net als ik - bij het horen van de term "punk" meteen een wee gevoel in de onderbuik krijgt, herinnert zich (uit een immature fase) misschien slechte zangers en muzikanten zonder enige métier. 'Acoustic Ladyland' laat de vocals echter voor wat ze zijn (op één nummer na), en als het op instrumentale beheersing of samenspel aankomt, zie ik weinig bands deze prestatie nadoen.

Ondanks de nogal enge instrumentatie (steeds weer die gitaren, wordt een mens daar niet gek van?) weet 'Acoustic Ladyland' de nummers redelijk gevarieerd te houden, en telkens opnieuw wordt er een andere weg gevonden naar de zoveelste verschroeiende climax...wat niet wegneemt dat na een goed halfuur de hoofdpijn onverbiddelijk toeslaat.

Erg leuk, maar niet om wekelijks te draaien.

Grappige keuze voor het JAVDW. Ik heb deze alweer een aantal jaartjes in de kast staan (de meesterlijke hoesfoto trok me over de streep) en heb zelf ook al eens overwogen deze als JAVDW te posten.
Natuurlijk is het geen goede jazzplaat! Maar het is wel een lekker ragplaatje. Mijn vier sterren die ik er twee jaar geleden aan heb gegeven, zijn er teveel; even bijstellen naar een zeer krappe 3,5.

Overigens kunnen deze jongens heus wel een lekkere jazzplaat maken. Luister eens naar hun debuut (dit is het tweede album) en je hoort een totaal ander gezelschap; een akoestische jazzgroep die bijvoorbeeld creatieve covers van Jimi Hendrix brouwt. En als Polar Bear hebben ze met Held On the Tips of Fingers een retegoede plaat gemaakt.

Na Last Chance Disco volgde Skinny Grin, maar dat is echt helemaal een waardeloos album.

Ik zou m al bijna kopen voor de hoes en ik denk dat als ik deze op LP tegenkom ik er geen weerstand aan kan bieden.
Muzikaal ga ik er niet helemaal voor, al is het bepaald dynamisch en afwisselend. De punky numers (Iggy, Perfect Bitch, High Heel Blues, Thing) zijn aardig, maar alleen Iggy zou me bij onbewust beluisteren echt opvallen als iets bijzonders. De langzamere nummers (3, 6, 8, 10 , 11) zijn wel snel saai, met een sax die niet goed weet waar t heen moet. al is er vaak nog wel een verrassinkje aan het einde. Om Konz en in wat mindere mate Remember zijn de stukken waar leuk jazzy wordt gespeeld, met voor mij de drummer in de hoofdrol. Ludwig van Ramone begint veelbelovend (en met zo´n titel verwacht je ook wel wat) maar komt als experiment niet goed tot leven.

Leuk om eens gehoord te hebben, maar minder vernieuwend en verrassend als je zou willen. In de verte krijg ik wel wat associaties met de punkfunk van Rip Rig & Panic uit de begin jaren ´80, maar zo artistiek is het toch niet. De eerste twee nummers houden het even spanend, maar blijken dus de beste.

Ik vind dit album dan weer niet zo leuk; ik laat toch maar even weten dat ik het 2x geprobeerd heb.