Acoustic Ladyland - Last Chance Disco (2005)

Ik zou m al bijna kopen voor de hoes en ik denk dat als ik deze op LP tegenkom ik er geen weerstand aan kan bieden.
Muzikaal ga ik er niet helemaal voor, al is het bepaald dynamisch en afwisselend. De punky numers (Iggy, Perfect Bitch, High Heel Blues, Thing) zijn aardig, maar alleen Iggy zou me bij onbewust beluisteren echt opvallen als iets bijzonders. De langzamere nummers (3, 6, 8, 10 , 11) zijn wel snel saai, met een sax die niet goed weet waar t heen moet. al is er vaak nog wel een verrassinkje aan het einde. Om Konz en in wat mindere mate Remember zijn de stukken waar leuk jazzy wordt gespeeld, met voor mij de drummer in de hoofdrol. Ludwig van Ramone begint veelbelovend (en met zo´n titel verwacht je ook wel wat) maar komt als experiment niet goed tot leven.

Leuk om eens gehoord te hebben, maar minder vernieuwend en verrassend als je zou willen. In de verte krijg ik wel wat associaties met de punkfunk van Rip Rig & Panic uit de begin jaren ´80, maar zo artistiek is het toch niet. De eerste twee nummers houden het even spanend, maar blijken dus de beste.