Sam Cooke - Sam Cooke (1958)

Wat een fijn nummertje is You Send Me toch .

Album nummer 2 met wereldhit You Send Me en nog meer moois. Sam Cooke is een fijnbesnaarde soulzanger met belachelijk veel soul in zijn live. Top-cd.

Een beter album dan de voorganger Encore. Dat komt voornamelijk doordat de repertoire op dit album beter bij de stem past van Sam. Ik blijf wel mijn twijfels houden bij een track als Danny Boy, maar vooruit.
Natuurlijk mag hier You Send Me niet overgeslagen worden, wat een heerlijk nummer van weemoed en verlangen.

Dit was toch zijn eerst album?

Ach jah het is een nummer dat veel gecoverd werd in die tijd. En het is maar hoe je het interpreteert. Als het nummer door mannen werd ingezongen, dan zag men het vaak als een vader die zong over zijn zoon in de oorlog.

Inderdaad Cooke's debuutalbum, voorafgegaan door zijn Amerikaanse #1-pop-hit You send me (hoewel hij zelf Summertime, de B-kant daarvan, als A-kant en hit had gedacht), en op die zelfgeschreven hit na allemaal covers van bestaande nummers.

Het prachtige You Send Me wordt vaak genoemd als hét eerste soulnummer. Op dit debuutalbum (later dit jaar kwam ook nog Encore uit) laat Sam al zien hoe loepzuiver, flexibel en intrigerend zijn stem is. Niet voor niks is Cooke één van de grote voorbeelden van latere toppers als Marvin Gaye en Al Green die ook in het begin van hun carrière een E achter de achternaam plakten in navolging van Cooke.

1. You Send Me – Één van zijn allermooiste nummers. Zo beheerst gezongen, zo’n romantische sfeer, zo prachtig. Cooke ten top.
2. The Lonesome Road – Lekker swing gitaartje op de achtergrond en de kraakheldere stem van Sam.
3. Tammy – Prachtig gezongen, rustig nummer.
4. Ol’ Man River – De lichte rock ’n roll doet hier zijn intrede. Dansen kan en mag op dit nummer.
5. Moonlight in Vermont – Dit is zoals oude muziek klinkt. Sam is heer meer crooner dan soulzanger.
6. Canadian Sunset – Beetje hetzelfde gegeven als de vorige song. Meewiegen is geoorloofd.
7. Summertime – Zijn versie van dit erg veel gecoverde nummer
8. Around the World – Cooke gaat rustig verder op de romantische tour alhier.
9. Ain’t Misbehavin’ – Klein beetje swing hier en daar doet het ook goed met stem van Sam.
10. The Bells of St. Mary’s – Gevoelig en romantisch, daar waar Cooke zich goed bij voelt.
11. So Long – En daar is de romantiek weer.
12. Danny Boy – Veel gezongen song uit deze tijd. Sam doet er het zijne mee.
13. That Lucky Old Sun – Afsluiten zoals we Sam vooral dit album gehoord hebben. Rustig, gedegen en beheerst.

(bron: Opus de Soul)

Sam Cooke was niet alleen een voorbeeld voor Marvin Gaye en Al Green, ook in heel veel basic gezinnen was zijn stem/muziek enorm populair. Zoals ook in huize Stewart waar een piepjonge Rod werd grootgebracht met soul in de puurste vorm. Ergens in zijn bovenkamer begon een lichtje te branden om vervolgens nooit meer te doven.

You Send Me, The Lonesome Road en Tammy zijn de parels van dit heerlijke album. Wat een onvoorstelbaar mooi stemgeluid en fraaie muzikale omlijsting.

Ain't That Good News vind ik Sam Cooke's beste album, maar daarna komt deze wat mij betreft. You Send Me is waarschijnlijk het bekendste nummer van dit album en dat is dan ook een heerlijk nummer. Zijn cover van Summertime vind ik ook knap gedaan, want hij heeft er echt een eigen draai aan gegeven. Top album!

Het zijn wel vaker die kleine momenten, die onverwachte "tussendoortjes" die achteraf gezien het leukst blijken te zijn; zo ook met dit eenvoudige album (op zich zelf al een tussendoortje). De absolute parel hierop is die renditie van 'Ain't Misbehavin''. Een nummer dat in het oeuvre van Cooke waarschijnlijk eens opgenomen moest worden als opvuller, een kleine klassieker die leuk is om eens gecoverd te hebben, maar wat brengt Cooke die ontzettend schattige/leuke/'cute' tekst aanstekelijk goed! Jawel, zelfs Fats Waller of Cole Porter weten die onvoorwaardelijke woorden niet zó over te brengen: "your kiss is all worth waiting for", het zal wel

Dardan : een citaat uit Peter Guralnicks Dream boogie – the triumph of Sam Cooke. Bij het opnemen van zijn debuutelpee, Cooke "focused on standards like Ol' man river, Danny boy, Moonlight in Vermont, Ain't misbehavin' en That lucky old sun, songs to which he had always been drawn but which had the added advantage, Bumps pointed out, of demonstrating his versatility, expanding his appeal, and helping to further the scenario that the William Morris agent had painted for them so persuasively." (namelijk om een cross-over naar het witte publiek te maken; Bumps = Cooke's producer Bumps Blackwell, William Morris = het talentenbureau waar Cooke net had getekend.) Dus misschien een tussendoortje, maar tevens een bewuste stap op een strategisch uitgestippelde weg, en toch ook één van de liedjes "to which he had always been drawn".