The Boo Radleys - Giant Steps (1993)
mijn stem
59 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Creation
-
I Hang Suspended (3:57)
-
Upon 9th and Fairchild (4:50)
-
Wish I Was Skinny (3:37)
-
Leaves and Sand (4:25)
-
Butterfly McQueen (3:28)
-
Rodney King (Song for Lenny Bruce) (2:45)
-
Thinking of Ways (3:48)
-
Barney (... and Me) (4:42)
-
Spun Around (2:31)
-
If You Want It, Take It (2:47)
-
Best Lose the Fear (4:12)
-
Take the Time Around (4:07)
-
Lazarus (4:38)
-
One Is For (1:36)
-
Run My Way Runway (2:20)
-
I've Lost the Reason (5:17)
-
The White Noise Revisited (5:02)
0
geplaatst: 9 juni 2023, 12:01 uur
September komt deze opnieuw op vinyl uit als 2lp, mogelijk zelfs met bonus tracks. Daar waar eerdere re-releases op vinyl via MoV kwamen deze dan niet. Maar daar kijk ik dus wel naar uit ja, owee. Hun beste ooit en fenomenaal goed dan ook. Zie mn eerdere woorden ergens hierboven.
1
geplaatst: 24 november 2025, 10:20 uur
Ik las net Too kill a mockingbird en vandaar heb ik voor het eerst in 20 jaar nog eens de stap naar the Boo Radleys gezet. Boo Radley is een jongeman die in een huis woont dicht bij de protagonisten. Hij is een kluizenaar die als monster afgeschilderd wordt maar een multidimensioneel karakter is.
Als er één plaat is die haar titel met volle overtuiging waarmaakt, dan is het Giant Steps wel. De Boo Radleys kozen bewust voor een naam die Coltrane-ambitie ademt: groter denken, breder kijken, weigeren om binnen de lijntjes van één genre te kleuren. Je hoort een band die de wereld bekijkt met een soort wijde-oogverwondering: alles kan, alles mag, zolang het maar niet saai wordt. En saai wordt het nooit.
Het doet me denken aan Sandinista! van The Clash. Net als dat album is Giant Steps een collage, een ronde door de platenkast, een “waarom kiezen als je alles kunt doen?”-statement. Dub, indiepop, noise, psychedelica, orkestratie—dit album mikt op en over grenzen. En doet dit, volgens mij, beter dan Sandinista.
Het reggae-achtige “Upon 9th and Fairchild”, het jangly “Wish I Was Skinny”, de psychedelische waas van “Spun Around” en de luide uitbarstingen in “Leaves and Sand”: het voelt alsof de band telkens een andere spiegel vasthoudt en vraagt: herken je ons nu nog? Meestal wel, maar net niet helemaal. En dat vind deze nu eens echt charmant.
De Beatles zijn zeker aanwezig. Niet de bravere Beatles waar Oasis zijn bron van maakte. Nee, dit is de White Album-geest: grillig, speels, experimenteel, soms zelfs licht chaotisch. Luister naar “The White Noise Revisited”, waar de Boo’s een soort moderne kampvuur-hymne bouwen die qua sfeer zo in de buurt komt van de late Beatles dat je bijna verwacht dat iemand “na-na-naaa” inzet. Hoewel de tekst anders is:
Kill yourself at work
For what seems nothing at all
Then you go home and you cry
And you feel so very small
So you listen to the Beatles (yeah, yeah, yeah, yeah)
And relax and close your eyes
And you feel it running through you
Feel the hate well up inside
“Lazarus” is voor mij het nummer dat alles wat deze plaat uniek maakt samenbrengt. Een dubby, stuiterende intro, een opbouw die langzaam ontvlamt, dat refrein opeens. Hier hoor je een band die zich ergens in een land tussen britpop en shoegaze bevindt.
Dit is een kleurrijke, warme, soms vreemde, maar echt leuke plaat. Ook de productie klinkt echt nog modern.
Als er één plaat is die haar titel met volle overtuiging waarmaakt, dan is het Giant Steps wel. De Boo Radleys kozen bewust voor een naam die Coltrane-ambitie ademt: groter denken, breder kijken, weigeren om binnen de lijntjes van één genre te kleuren. Je hoort een band die de wereld bekijkt met een soort wijde-oogverwondering: alles kan, alles mag, zolang het maar niet saai wordt. En saai wordt het nooit.
Het doet me denken aan Sandinista! van The Clash. Net als dat album is Giant Steps een collage, een ronde door de platenkast, een “waarom kiezen als je alles kunt doen?”-statement. Dub, indiepop, noise, psychedelica, orkestratie—dit album mikt op en over grenzen. En doet dit, volgens mij, beter dan Sandinista.
Het reggae-achtige “Upon 9th and Fairchild”, het jangly “Wish I Was Skinny”, de psychedelische waas van “Spun Around” en de luide uitbarstingen in “Leaves and Sand”: het voelt alsof de band telkens een andere spiegel vasthoudt en vraagt: herken je ons nu nog? Meestal wel, maar net niet helemaal. En dat vind deze nu eens echt charmant.
De Beatles zijn zeker aanwezig. Niet de bravere Beatles waar Oasis zijn bron van maakte. Nee, dit is de White Album-geest: grillig, speels, experimenteel, soms zelfs licht chaotisch. Luister naar “The White Noise Revisited”, waar de Boo’s een soort moderne kampvuur-hymne bouwen die qua sfeer zo in de buurt komt van de late Beatles dat je bijna verwacht dat iemand “na-na-naaa” inzet. Hoewel de tekst anders is:
Kill yourself at work
For what seems nothing at all
Then you go home and you cry
And you feel so very small
So you listen to the Beatles (yeah, yeah, yeah, yeah)
And relax and close your eyes
And you feel it running through you
Feel the hate well up inside
“Lazarus” is voor mij het nummer dat alles wat deze plaat uniek maakt samenbrengt. Een dubby, stuiterende intro, een opbouw die langzaam ontvlamt, dat refrein opeens. Hier hoor je een band die zich ergens in een land tussen britpop en shoegaze bevindt.
Dit is een kleurrijke, warme, soms vreemde, maar echt leuke plaat. Ook de productie klinkt echt nog modern.
* denotes required fields.
* denotes required fields.