Beth Gibbons & Rustin Man - Out of Season (2002)

Beetje onevenwichtig, maar een absolute must voor Portishead-fans. Stom dat ik dit album niet eerder ben gaan luisteren, hij is gelijk besteld!

Het is misschien een beetje ver gezocht maar op deze plaat vind ik de stem van Beth Gibbons veel op die van (la grande dame ) Ella Fitzgerald lijken. Maar idd, het klinkt allemaal wat rommelig met een paar uitschieters als Show en Spider Monkey daargelaten.

Op den duur vind ik hem toch wat gaan vervelen, kan ik niet zeggen van Portishead. Hoe dan ook zeker een aanrader voor Portishead liefhebbers.

Openingstrack is wel erg sterk. Alles wat erop volgt hoeft voor mij niet zo.
En zoals het in de Nieuwe Revu ooit verwoord werd: "Scheermesjes in de aanslag, één vallend blad is voldoende."; ergo, Gibbons in topvorm.

Prachtig. Ultieme herfst plaat (heerlijk hoe melancholische muziek beter tot z'n recht komt in de herfst).
De opbouw van het nummer 'Funny time a year' is zoooo mooi.

Een prettig, melanchole cd. Alhoewel er een dalende lijn in het niveau van de nummers, idd. Het eerste nummers geeft een enorme kick, ik zou wel de speakers IN willen kruipen..

Ik kan romance wel waarderen

Ik heb 'm al jaren.
Had hem gekocht voor "mysteries", maar de rest mag er ook zeker zijn!
Hou je van de soort sfeer die hier geschept word, is het een tractatie!

ja, ik heb hem ook gekocht in 2002 en vond hem goed maar het was geen portishead dus lichtelijk wat beteuterd , jaren later heb ik hem nu herontdekt en vind hem veel beter dan portishead , kan hem alleen maar aanraden , muziek voor in de kroeg in de heel vroege uurtjes , sterke cd

Ik ga hier zo ook maar eens aan beginnen... ben benieuwd hoeveel ik ervan herken.. want mijn moeder is groot fan van deze plaat (Portishead kent ze alleen van naam)..

Hele fijne sfeer, maar zoals zovaak ben ik de stem van Beth - of niet zo zeer haar stem, maar haar manier van zingen - voor het eind van de plaat wel al beu.

Het is weer herfst dus komt dit album weer op de proppen...heerlijk!!
Vooral ' Resolve' is schitterend.

Fantastische plaat.
Drake is een van de mooiste nummers ooit op vinyl geperst (voor de audiofielen, de vinylversie klink fabelachtig).
Herfst maar ook gewoon in de zomer kan deze plaat.
IJle zang hoor ik vaak, maar ik vind het ook warm klinken.
Anders dan Third maar als ze je al met elkaar kan vergelijken dan is het dat beide platen prachtig zijn, een zeer mooie rol van Rustin Man van talk talk die ook 3 (de laatste) platen hebben gemaakt.

Beth blijft Beth of het nou met Portishead is of met Rustin Man, ik blijf die smacht in haar stem adoreren.
En ja, qua album in totaal, misschien geen meesterwerk, er zijn toch een aantal heerlijk intieme momenten met mevrouw Gibbons te beleven. Ik wil wel met 'r trouwen hoor...

Wat een prachtige plaat! Inderdaad onmiskenbaar Beth, waar ze op deze plaat soms wat richting Portishead neigt (Funny Time of Year) maar voornamelijk bestaat het uit heerlijke hartstochtige nummertjes met achtergrondkoortjes, typische orgeltjes en af en toe wat strijkers (Mysteries, Romance etc.) gevuld met Beth's ietswat kwestbare stemgeluid.
Van het wat jazzige Drake begint het spontaan zachtjes te regenen, prachtig nummer.
Stem volgt nog, kijken hoelang ik hier nog van kan genieten...

Tijdens het beluisteren van het nummer 'Funny time of year' bekruipt mij een laat, kil herfst-gevoel, diep in mijn ziel. (En meteen daarna draai ik het nog een keer!)

Onderschatte plaat. Wat op het eerste gehoor heel "simpele" liedjes lijken, nummers waarvan je je afvraagt of ze écht nog niet eerder waren geschreven, is mettertijd voor mij uitgegroeid tot de plaat die richtinggevend had moeten zijn na het weergaloze Dummy. Terwijl Portishead almaar verder wegzonk in een harteloze cyborgmuziek - Machine Gun had zo op de soundtrack van de Terminator-films kunnen staan - kiest Gibbons hier voor soberheid en warmte. Ik hoor op deze cd alleen maar knappe songs. Alleen de tot song gepromoveerde outro van (10) is wat minder.

asoluut niet. Zelfs in Machine Gun hoor je de kwetsbaarheid

Hartverscheurend mooie plaat dit. Daar kunnen Adele en Norah Jones een puntje aan zuigen.

inderdaad een hartverscheurend mooie plaat. eindelijk ook op vinyl gevonden dankzij het zeer fijne "music on vinyl" label (link)

Mooi album dat naar een hoger plan wordt getild door de fenomenale stem van Gibbons. Mysteries is van ongekende schoonheid. Het laatste nummer, Rustin Man, snap ik niet helemaal. Een beetje vaag nummer en een miskleun wat mij betreft. Verder staan er alleen maar goede nummers op met spaarzame instrumentatie die een mooie herfst-sfeer bij me oproepen.

holy crapppp wat een stem wat een album. i am blown away!

Mysteries is toch wel het hoogtepunt van deze plaat, die vooral wordt neergezet door de prachtige stem van Beth Gibbons. Toch kan deze cd nergens in de schaduw staan van haar werk met Portishead, daar is deze plaat te weinig spannend voor.

en dan de duiveluitrdijving in funny time of year

Jaren 70 James Bond achtig sfeertje.
Goed in elkaar gezet, maar minder dan Portishead.

Ik vind dit toch meer muziek 'uit het hart', daar waar Portishead mij soms technisch 'te bedacht' is.

YouTube - Portishead - Roads

Technisch te bedacht????

Wauw, wat een stem. Een must ook voor Portishead-liefhebbers.

De regen klettert hier tegen de ramen. En het is aan de kouwe kant. Fijn om dan naar deze 'herfstige' Beth te luisteren...sfeerplaatje.

Heb je de re-release van Bark Psychosis - Hex al aangeschaft? Past ook goed