The Chords - So Far Away (1980)
mijn stem
6 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Polydor
-
Maybe Tomorrow (3:13)
-
Happy Families (3:56)
-
Breaks My Heart (3:37)
-
Tumbling Down (3:20)
-
Hold on I'm Coming (2:19)
-
I'm Not Sure (3:26)
-
Something's Missing (3:24)
-
It's No Use (3:03)
-
What Are We Gonna Do Now? (2:57)
-
She Said, She Said (2:24)
-
Dream Dolls (2:32)
-
So Far Away (4:47)
-
Now It's Gone * (3:07)
-
Don't Look Back * (2:38)
-
Now It's Gone [Extended Version] * (3:53)
-
Things We Said * (3:49)
-
I Don't Wanna Know * (2:53)
-
Hey Girl * (2:16)
-
This Is What They Want * (2:45)
-
British Way of Life * (3:33)
-
Way It's Got to Be * (2:40)
-
In My Street * (3:38)
-
I'll Keep on Holding On * (3:30)
toon 11 bonustracks
totale tijdsduur:
38:58
(1:13:40)
1
geplaatst: 12 juni 2025, 23:42 uur
... of anders geformuleerd: het beste album dat The Jam nooit maakte. Ik geef het een negen.
Waren de Londenaren van The Chords inderdaad sterk onder invloed van The Jam? Dit was mod: new wave rock in de geest van The Who in hun jaren '60. Onmiddellijk wordt duidelijk dat de heren konden spelen en bovendien sterke liedjes schreven. Daarbij lijkt het of drummer Brett Ascott acht armen heeft en de energie van een roedel jonge wolven. Niet normaal!
Andere kwaliteiten en verschillen: de stem van slaggitarist Bill Hassett is wat ronder en lichter dan die van Paul Weller bij The Jam, maar net zo krachtig. Zeer geschikt voor de wervelende liedjes. The Chords zijn daarbij een kwartet, met leadgitarist Chris Pope en bassist Martin Mason. De laatste twee zingen bovendien pakkende koortjes, waarmee de modrock soms naar powerpop neigt.
De groep scoorde in het VK vanaf september 1979 zijn eerste hitje met Now It's Gone (bescheiden #63), in oktober 1980 was daar hun vijfde en laatste hit met In My Street (#50). Drie van hun hits staan niet op dit album, maar Maybe Tomorrow en Something's Missing wel, ieder een plaatkant openend. Het complete hitsingleoverzicht staat hier, terwijl dit So Far Away in mei 1980 #30 haalde.
Veel variatie maar steeds uptempo en stevig. Wie daarvan houdt, krijgt keuzestress als hij een favoriet moet kiezen. Mij lukt het niet!
Het Byrdsachtige getokkel in het intro van Happy Families bijvoorbeeld, waarna een pakkende melodie volgt. In What Are We Gonna Do Now? speelt Pope een lickje waarvan het geluid lijkt op dat van The Status Quo in 1968. De piano die hier en daar opduikt is van gastmuzikant Mick Talbot, later met Paul Weller oprichter van The Style Council.
So Far Away verscheen in het VK in bescheiden oplage met een gratis bonussingle. De Duitse persing gaf de plaat een andere hoes. In 1999 kreeg het een uitgebreide cd-heruitgave. De groep heeft daarbij een interessant verhaal, te lezen bij A fan site on mod punk. Zo viel de groep al in 1981 uit elkaar, om in 2010 terug te keren.
Allerliefste MuMe-bazen, mag ik voor één keer twaalf favorieten aanwijzen? In afwachting van uw ongetwijfeld positieve antwoord de vermelding dat mijn reis door het land van new wave kwam van oktober 1980, The Black Album van The Damned. Ik keer terug naar die maand: op naar het debuut van Killing Joke.
Waren de Londenaren van The Chords inderdaad sterk onder invloed van The Jam? Dit was mod: new wave rock in de geest van The Who in hun jaren '60. Onmiddellijk wordt duidelijk dat de heren konden spelen en bovendien sterke liedjes schreven. Daarbij lijkt het of drummer Brett Ascott acht armen heeft en de energie van een roedel jonge wolven. Niet normaal!
Andere kwaliteiten en verschillen: de stem van slaggitarist Bill Hassett is wat ronder en lichter dan die van Paul Weller bij The Jam, maar net zo krachtig. Zeer geschikt voor de wervelende liedjes. The Chords zijn daarbij een kwartet, met leadgitarist Chris Pope en bassist Martin Mason. De laatste twee zingen bovendien pakkende koortjes, waarmee de modrock soms naar powerpop neigt.
De groep scoorde in het VK vanaf september 1979 zijn eerste hitje met Now It's Gone (bescheiden #63), in oktober 1980 was daar hun vijfde en laatste hit met In My Street (#50). Drie van hun hits staan niet op dit album, maar Maybe Tomorrow en Something's Missing wel, ieder een plaatkant openend. Het complete hitsingleoverzicht staat hier, terwijl dit So Far Away in mei 1980 #30 haalde.
Veel variatie maar steeds uptempo en stevig. Wie daarvan houdt, krijgt keuzestress als hij een favoriet moet kiezen. Mij lukt het niet!
Het Byrdsachtige getokkel in het intro van Happy Families bijvoorbeeld, waarna een pakkende melodie volgt. In What Are We Gonna Do Now? speelt Pope een lickje waarvan het geluid lijkt op dat van The Status Quo in 1968. De piano die hier en daar opduikt is van gastmuzikant Mick Talbot, later met Paul Weller oprichter van The Style Council.
So Far Away verscheen in het VK in bescheiden oplage met een gratis bonussingle. De Duitse persing gaf de plaat een andere hoes. In 1999 kreeg het een uitgebreide cd-heruitgave. De groep heeft daarbij een interessant verhaal, te lezen bij A fan site on mod punk. Zo viel de groep al in 1981 uit elkaar, om in 2010 terug te keren.
Allerliefste MuMe-bazen, mag ik voor één keer twaalf favorieten aanwijzen? In afwachting van uw ongetwijfeld positieve antwoord de vermelding dat mijn reis door het land van new wave kwam van oktober 1980, The Black Album van The Damned. Ik keer terug naar die maand: op naar het debuut van Killing Joke.
* denotes required fields.
* denotes required fields.