The Damned - The Black Album (1980)

Het beste punk album ooit gemaakt en zeker beter gespeeld en geschreven dan Nevermind the Sexpistols. De Damned waren er al voor die legendarische band en voor the Ramones. En in tegenstelling tot de andere twee bestand ze nog steeds (of alweer). Als je iets wilt hebben uit het punktijdperk neem dan dit.

Dat zijn grote woorden Eddy. Ik zal eens op zoek gaan naar dit album maar betwijfel toch of ik deze in mijn lijstje legendarische punkplaten ga opnemen:

Sex Pistols - Never Mind the Bollocks
The Clash - The Clash
The Saints - Eternally Yours
Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotting Vegetables
Stiff Little Fingers - Inflammable Material

De eerste van The Damned vind ik goed maar toch net wat minder essentieel dan dit lijstje.

En oja The Ramones waren toch al een jaartje bezig voordat The Damned begon en zelfs de Pistols waren nog een paar weken eerder zoals ook op de site van The Damned wordt geschreven.

Merkwaardige plaat.. eigenlijk veel meer aan gewone 'rock' gelieerd dan aan punk, en af en toe nog psychedelisch ook. Doet me af en toe zelfs aan The Wall van Pink Floyd uit hetzelfde jaar denken. Tuurlijk staan er ook punkrockers op, maar eerder in de minderheid. Het openingsnummer is geweldig! Daarmee besloot ik deze maar eens helemaal te gaan beluisteren. Nu zit ik na de intens lange trip Curtain Call een beetje in dubio over de plaat. Een aantal prima nummers worden toch vrij lukraak afgewisseld met gare zooi. Hit Or Miss, is meer miss, Drinking About My Baby is me te simpel en ramonerig, en History Of The World vat ik ook even niet. Daartegenover staan de prima 13th Floor Vendetta, Lively Arts en Dr. Jeckyll & Mr. Hyde. Therapy is ook een erg gaaf nummer.. het laatste nummer is een beetje too much in contrast. Al met al een 3*. Niet een plaat die ik snel in zijn geheel nog eens opzet. Jammer.

Ook het werk van The Damned heb ik eind jaren '70, begin jaren '80 zo goed als links laten liggen, maar zo nu en dan vis ik er toch weer een pareltje tussenuit!

Juist het psychedelische (ik denk eerder aan de jaren '60 en ja... ik moet af en toe eveneens aan Pink Floyd denken) in combinatie met de sterke - en soms ook wel een beetje maffe - composities maken dat The Black Album heel fijn weg luistert.

De meest "punky" nummers sla ik dan wel over. Die zijn wat mij betreft niet zo heel boeiend.

Stel dat E-Clect-Eddy dit niet in 2006, maar in 1980 in Oor bij verschijnen had geschreven. En stel dat deze toen onzekere, puisterige puber dat had gelezen. Stel dat ik na het lezen The Black Album van The Damned vervolgens uit de dorpsfonotheek had geleend.
Dan was ik minimaal zwáár verrast en vermoedelijk enigszins teleurgesteld geweest. Bij 'punk' immers denk ik aan scheurende gitaren en snelle nummers. Op hun vierde album slaan de verdoemden echter nieuwe paden in. Verkrijgbaar als fraai verpakte dubbelaar maar ook als enkelaar, waarbij kant 3 en 4 zijn weggelaten en de hoes is versoberd.

Opener Wait for the Blackout en Lively Arts zijn weliswaar uptempo en energiek, maar punk? Dave Vanian zet zijn bariton in, niet de boosheid van voorheen. Met Silly Kid's Games klinkt een lekker Brits popliedje met hammondorgel en BeachBoyskoortje.
Drinking about My Baby begint met de piano van Captain Sensible; zoals Madness (!) dat deed en voor het eerst klinkt scheurende gitaar. Vooral grappig vanwege de titel, verder een standaard rockend liedje met rollend drumwerk van Rat Scabies plus handgeklap in het slot.
Twisted Nerve gaat met de dominante baslijnen van nieuweling Paul Gray (ex-Eddie & The Hot Rods) de kant van postpunk op, vergelijkbaar met de vroege The Cure en Joy Division. Tegelijkertijd melodieus en vrij ingetogen gezongen, trompetten komen erbij, met het rockende Hit or Miss gaat het weer de punkkant op - mét blazers.

Op kant 2 wordt het geluid verbreed. Akoestische gitaar en melancholie in het bariton-gezongen Dr. Jeckyll and Mr. Hyde, met een intro dat me aan - sorry punkpuristen! - Led Zeppelins Stairway to Heaven herinnert.
Het punkverleden keert terug met Sick of This and That dat een dikke 100 seconden doordendert, waarna The Damned zich onmiddellijk ver van die stijl verwijdert met The History of the World (Part 1). Als single werd het in het Verenigd Koninkrijk in oktober 1980 #51. Blijkens de hoes "overproduced by Hans Zimmer" : dansende piano en strakke synths, het heeft weg The Stranglers die na punk nieuwe wegen verkenden, op weg naar pop. 13th Floor Vendetta doet iets soortgelijks, inclusief akoestische gitaar en pianoassociaties met Madness. Grays basspel brengt tevens wat postpunk.
Bijna-hardrock in het intro van Therapy, waarna Gray zijn bas heerlijk laat grommen en het bijna op z'n Motörheads snel vervolgt, zij het dat Vanian weer diep zingt. Na drie minuten "loopt de boel vast" om een dikke twee minuten later met knarsende gitaar van Sensible bloedeloos te eindigen.

Kant 3 bevat slechts Curtain Call, waar op z'n psychedelisch' wordt geëxperimenteerd, inclusief sequencerende synthesizer en ruimteschipgeluiden. De verbreding van het geluid gaat "where no Damned has gone before", om de tv-serie Star Trek te parafraseren. Het wérkt.
Terug naar aarde met livekant 4. Was ik nog puber geweest dan had ik het gitaargeluid bedroevend gevonden. Veel te clean voor punk: zelfs het extra snel gespeelde New Rose redt het niet in vergelijking met de single uit '76. Van de voorganger komen we titellied Machine Gun Etiquette tegen, nu echter Second Time Around geheten. Mijn favoriet is het breed uitwaaierende gitaarslot Plan 9 Channel 7.

De dubbelaar haalde in het VK in november 1980 slechts #29 en stond daar een schamele drie weken in de albumlijst. De muziek waardeer ik echter met een 8.
In 2005 verscheen een Deluxe-editie met de nodige bonussen. Daarbij single White Rabbit, gecoverd van Jefferson Airplane, eind maart '83 #82 bij de Britten.

Mijn reis door new wave en aanverwanten vervolgt. Ik kwam van de Duitse groep The Stripes en reis terug naar mei 1980, als het debuut van het Engelse The Chords verschijnt.