Lee Aaron - Metal Queen (1984)

Ik was in 1984 stiekem een beetje verliefd op deze Metal Queen.

En ook de muziek is weinig mis mee!

Prima plaat, jammer dat Lee Aaron later steeds meer de soft rock kant op ging en meer ging acteren op de Canadese televisie. Maar het zal haar worst wezen wat deze kerel uit Holland daar van vind, en terecht!

Maar Metal Queen is een plaat die toch maar mooi tot mijn favorieten platen uit die periode behoort, samen met Metal Health en Balls to the Walls.

Er staan enkele goede nummers op maar ook nummers waar je niet goed van wordt bv shake it up...

Op haar debuutalbum had je nog gastbijdrages van de gitaristen Rik Emmett en Rick Santers. Op dit album is geen spoor van hen te bekennen, voornaamste songschrijvers blijken Mevrouw Aaron zelf met de hulp van beide gitaristen in haar groep. Ze doet het meer dan aardig met enige kanttekeningen bij de standaard drumpatronen en naar het einde toe vind ik het verwateren. Beide gitaristen vind ik wel goed bezig, ze kunnen best stevig uit de hoek komen. Ik vind haar ook beter zingen op deze plaat, die op mijn zoeklijst vinyl vliegt, nu nog de juiste platenbeurs vinden.

wie niet ?

Nog altijd vind ik Metal Queen een fijn album om aan te zetten. Veel nostalgische gevoelens maken zich meester van mij wanneer het refrein van het openende titelnummer door mijn getormenteerde luidsprekers schalt. Als een heraut van voorbije jaren die de boodschap van de hymnes van toen nog eens onder mijn neus komt wrijven. Metal Queen neemt in haar kielzog enkele emotioneel geladen krakers zoals Lady Of The Darkest Night en de ballade Got To Be The One net zo gemakkelijk mee als het venijnige Deceiver en het wat al te jolige We Will Be Rockin'.

Lee Aaron leerde ik pas kennen toen Whatcha Do To My Body wel eens voorbijkwam op MTV. Dat nodigde nog niet echt uit tot nadere bestudering van de artistieke vaardigheden van deze dame. Daarvoor zat ik toen te diep in de hellekrochten van de metal. Metal Queen kwam later tot me en sprak me meer aan terwijl we ook hier veelvuldig geconfronteerd worden met de hairneigingen. De hese stem die de vlotte bruggetjes en refreintjes aan elkaar knoopt, maken dat dat geen enkel probleem hoeft te zijn. Uiteindelijk is het hairspul uit de jaren 80 en begin jaren 90 voor mij een soort guilty pleasure geworden. Dat wil zeggen dat ik me er niet guilty over voel, maar meer omdat anderen vinden dat er geen artistieke waarde in dat soort muziek zit. Het zal wel.

Enfin, met Metal Queen duikt Lee Aaron in wat heavy metal in de jaren 80 was: soms pittig, soms emotioneel en soms luchtig. Voorzien van een goede stem die de toffe songs naar een goed einde brengt. Wat willen we nog meer?

Als tiener kregen we van onze ouders met Sinterklaas genoeg geld om drie lp's te kopen. Metal Queen was daar in 1984 een van. Zeker geen miskoop. Maar de twee andere waren toch nog iets beter; Defenders of the Faith en The Warning.