Lee Aaron - Metal Queen (1984)

Nog altijd vind ik Metal Queen een fijn album om aan te zetten. Veel nostalgische gevoelens maken zich meester van mij wanneer het refrein van het openende titelnummer door mijn getormenteerde luidsprekers schalt. Als een heraut van voorbije jaren die de boodschap van de hymnes van toen nog eens onder mijn neus komt wrijven. Metal Queen neemt in haar kielzog enkele emotioneel geladen krakers zoals Lady Of The Darkest Night en de ballade Got To Be The One net zo gemakkelijk mee als het venijnige Deceiver en het wat al te jolige We Will Be Rockin'.

Lee Aaron leerde ik pas kennen toen Whatcha Do To My Body wel eens voorbijkwam op MTV. Dat nodigde nog niet echt uit tot nadere bestudering van de artistieke vaardigheden van deze dame. Daarvoor zat ik toen te diep in de hellekrochten van de metal. Metal Queen kwam later tot me en sprak me meer aan terwijl we ook hier veelvuldig geconfronteerd worden met de hairneigingen. De hese stem die de vlotte bruggetjes en refreintjes aan elkaar knoopt, maken dat dat geen enkel probleem hoeft te zijn. Uiteindelijk is het hairspul uit de jaren 80 en begin jaren 90 voor mij een soort guilty pleasure geworden. Dat wil zeggen dat ik me er niet guilty over voel, maar meer omdat anderen vinden dat er geen artistieke waarde in dat soort muziek zit. Het zal wel.

Enfin, met Metal Queen duikt Lee Aaron in wat heavy metal in de jaren 80 was: soms pittig, soms emotioneel en soms luchtig. Voorzien van een goede stem die de toffe songs naar een goed einde brengt. Wat willen we nog meer?