menu

The Magic Numbers - Those the Brokes (2006)

mijn stem
3,37 (99)
99 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Heavenly

  1. This Is a Song (6:56)
  2. You Never Had It (6:37)
  3. Take a Chance (4:00)
  4. Carl's Song (5:29)
  5. Boy (3:32)
  6. Undecided (2:57)
  7. Slow Down (The Way It Goes) (4:40)
  8. Most of the Time (5:09)
  9. Take Me Or Leave Me (5:21)
  10. Let Somebody In (3:33)
  11. Runnin' Out (5:01)
  12. All I See (4:10)
  13. Goodnight (6:57)
totale tijdsduur: 1:04:22
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
3,5
De lovende kritieken bij het verschijnen van het debuut waren niet van de lucht.
Heel spannend dus of het met de altijd moeilijke tweede cd weer zo zal zijn of dat de band genadeloos afgeserveerd gaat worden.
Ik ken nog geen enkel nummer van dit album, dus het zal mij benieuwen waar ze mee gaan komen.

3,0
Take a Chance is een heerlijke single iig, en de hoes bevalt me ook wel. Vraag me alleen af of hun muziek wel goed uit de verf komt in de winter. Maargoed we wachten af

avatar van HiLL
Is de vorige cd wat voor jou dan obsessed?

3,0
Die ken ik al, uiteraard

avatar van HiLL
obsessed schreef:
Die ken ik al, uiteraard

Ja ok, maar had niet verwacht dat je deze band wat zou vinden.

avatar van aERodynamIC
3,5
Opener This is a Song laat gelijk al horen dat The Magic Numbers terug zijn en eigenlijk nauwelijks weggeweest. Het is een up-tempo nummer dat lekker wegrockt op de manier zoals we het van ze gewend zijn.
You Never Had It heeft een iets rauwer randje, let wel: iets, want het blijft wederom een echte pop-rock song zoals The Magic Numbers die goed kunnen schrijven.
De gitaren geven het een gruizig randje.
Take a Chance is ook up-tempo pop/rock. Het lijkt er op of de dames en heren de vaart er in willen houden. Helemaal niet erg, want het levert een prima nummer op.
Carl's Song heeft een vrolijke, zonnige uitstraling die me een beetje aan Belle & Sebastian doet denken en bevat een leuke tempo-wisselingen. Het dreint iets minder door, zoals sommige nummers op de voorganger wel eens deden.
Boy is wederom zo'n Belle & Sebastian-achtig nummer waar de vrolijkheid vanaf spat.
Het ziet er naar uit dat de Magic Numbers hebben gekozen voor een koerswijziging in de vorm van meer up-tempo vrolijkheid t.o.v. het debuut.
Op Undecided nemen ze gas terug en krijgen we prachtige samenzang te horen. Maar dit is dan wel zo'n nummer die net als sommige op het vorige album een beetje weg dreigt te vallen. Een beetje een grijze muis dus. Maar wel een mooie grijze muis dan
Slow Down (The Way It Goes) is ook een rustig nummer. Het valt op door het mooie gitaarspel wat er doorheen verweven is.
Bij Most of the Time begin ik een deja-vu gevoel te krijgen. Een uitstekend nummer, maar ik heb er nu al meer gehoord. M.a.w. het begint een beetje eentonig te worden en ik verlies mijn aandacht een beetje.
Take Me Or Leave Me is een lieflijk nummer waar strijkers een grote rol krijgen. Het mag dan wel weer een rustig nummer zijn, maar door de andere aanpak ben ik wel weer bij de les na voorgaande nummers.
Helaas verslapt de aandacht weer een beetje bij Let Somebody In. Ik kan in herhaling gaan vallen, maar het is een prima song, alleen valt het me niet meer zo op. Het begint (oei nu komt het) een beetje saai te worden.
Maar gelukkig begint Running Out weer wat sneller. Na de inkak-momenten fijn te horen.
Maar helaas, het was van korte duur want All I See is weer een tergend langzaam nummer die me verder weinig doet.
Gelukkig maken ze het goed met Goodnight wat ik een ijzersterk nummer vind. Mooi in alle eenvoud.

T.o.v. het debuut maakt de band weinig progressie. Op zich niet zo heel erg, want ze zijn erg goed in het maken van mooie liedjes. Alleen begin ik me af te vragen of één album in mijn collectie dan niet genoeg is.
Toch is er die twijfel, want het mag hier en daar dan meer van hetzelfde zijn (met soms, en helaas dus te weinig, een 'nieuwe' aanpak), het blijft allemaal wel verdomde lekker.

avatar van Kaaasgaaf
Ik deel je mening hélemaal aERodynamIC; deze plaat is hoe dan ook heel aangenaam, maar de vraag of hij ook echt goed is (zoals het debuut écht goed is), is inderdaad een zeer lastige vraag. Er staan een aantal erg goede nummers op, dat staat buiten kijf, maar ook een paar nummers waar dan als song wel weinig op valt af te dingen (want aangenaam blijft het) behalve de vraag hoe noodzakelijk ze zijn.
Dit is dan ook wel een erg lange plaat. De eerste plaat was dan ook wel erg lang (net iets minder lang dan deze geloof ik), maar daar zou ik echt geen enkel nummer van willen missen en bovendien was daar een hele hoop variatie tussen de nummers, die plaat is zo opgebouwd dat de verveling geen moment toeslaat en je de tijd vergeet.
Deze plaat echter is naar mijn idee helemaal niet goed opgebouwd. De rockende nummers staan aan het begin verzameld, dan komen er een hele hoop rustige en vaak erg soulvolle liedjes en vlak voor het eind horen we weer een wat meer up-tempo liedje. Dat liedje (Running Out) vind ik overigens echt de minste song van deze plaat, het gaat echt geen enkele kant op naar mijn smaak.

Deze plaat had dus denk ik beter gewerkt als er een paar nummers helemaal geschrapt waren (en bijvoorbeeld bewaard als b-kant of voor een e.p.) en als er meer een opbouw was van luider liedje-softer liedje etc.

Toch blijft het allemaal van een heel hoog niveau en ik denk dat deze band in de toekomst nog wel met een album zal komen dat minstens zo perfect is als het debuut.
Tot die tijd zal deze schijf van aangename saaiheid - met enkele momenten van sprankelende genialteit - goed dienst kunnen doen in huize Kaaasgaaf als achtergrondmuziek bij het lezen van een goed boek of wat staren uit een raam en dat is in het geheel geen belediging, want alleen zeer fijne en goede muziek mag die rol vervullen. Maar als muziek écht geniaal is, kan ik geen aandacht meer opbrengen voor al mijn onbeduidende bezigheden. Dan moet ik luisteren naar elke noot met heel mijn hart en ziel en dat zal bij deze plaat echt niet gaan gebeuren denk ik, terwijl ik dat bij die eerste plaat nog steeds heb elke keer als ik hem opzet. Deze band heeft de lat voor zichzelf gewoon heel erg hoog gelegd.

Natuurlijk kan het ook zijn dat deze plaat nog heel erg moet groeien alvorens zich echt te openbaren (heb hem nog maar een paar keer beluisterd) en ik hem met deze beschrijving evengoed tekort heb gedaan. Als dat zo is zal ik mij hier ogenblikkelijk tijdens het bijkomen van die openbaring rectificeren, tot die tijd (die waarschijnlijk nooit komen zal) lees ik met heel veel liefde goede boeken en staar ik uit vele ramen. Ik hou van het leven.

tondeman
Mijn interesse is toch wel weer gewekt omdat ik die nieuwe single echt prachtig vind. Ik vind het debuut album trouwens een beetje vleesch noch visch maar in principe wel goed luisterbaar.

avatar van west
4,0
Voor mij is het absoluut geen vraag of dit album ook echt goed is, net als zijn voorganger. Dit is echt (weer) een klasse produkt. Opvallend zijn een flink aantal prachtige pop/rock songs, de mooie zangpartijen en - dat is anders in vergelijk met het debuut - de soms verrassende wendingen. En voor mij is het simpel, als je een enkel nummer 'te lang' vindt: forward (so it goes...)
De nummers 1-6 vormen een ijzersterke start van het album, daartussen ook de singles. Alleen daar al voor: 4,5*

The Magic Numbers treden trouwens op 11 januari 2007 op in Paradiso: ik ben er zeker bij, niet te missen!

avatar van LittleBox
3,5
Ik begin voorzichtig met een 3,5*. De nummers liggen erg lekker in het gehoor maar er is er nog geen een die er echt bovenuit springt. Ik sluit niet uit dat mijn stem nog wat wordt verhoogd naarmate ik het album vaker heb beluisterd.

avatar van Wizzy
2,5
Minder goed dan hun debuutalbum, maar toch zo nu en dan heerlijk om naar te luisteren... Live heb ik ze 2x gezien op Lowlands.. Het kan hard gaan om eerst op het kleinste podia daar te spelen om vervolgens het jaar der op in de op een na grootste tent te spelen.. (het eerste optreden was vond ik ook beter vanaf de charlietribune)

4,0
Heerlijk concert donderdag in paradiso. Uitverkocht en dat gaf de magics veel energie. Dit album vindt ik goed. Er staan weer een aantal echte lekkere liedjes op. Live profiteert de band nog iets meer van de samenzang (het kim deal effect is er hoor!) en wat vetter geluid.

Pieter Paal
Net zulke gave muziek als Camera Obscura.
Wederom een goed album, maar lijkt toch erg veel op de voorganger.
Ik ben benieuwd of het volgende album nog wat vernieuwing brengt.

EVANSHEWSON
IK heb het eerste, waarvan ik vaak erg geniet.

Maar is dit hier geen doorslagje ?

Dààrom heb ik er geen tweede van gekocht.

Misschien binnen een paar maanden als je het sterk afgeprijsd kunt vinden ??

avatar van otherfool
2,5
Dit plaatje begint weer op een erg fijne manier, vrolijke nummers als This Is a Song en Take a Chance zorgen weer voor dat blije Magic Numbers gevoel. Helaas kakt de plaat halverwege dan behoorlijk in met het lange duo Undecided en Slow Down waardoor de frisheid behoorlijk wegvalt. Nee, de poppy up-tempo songs behoren duidelijk tot mijn favoriet, en daarvan staan er te weinig op Those The Brokes.

2,5*.

avatar van Madjack71
Apart toch hoe albums die flink afgeprijsd zijn, zoals deze Magic Numbers voor €2,50! Ook wat van de uitstraling meekrijgen van diezelfde afprijzing.
Kende deze band niet, maar de kredietcrisis noopt tot een zoektocht van goed(e)koopjes. Maar de uitstraling van de hoes is in orde en er is ook nog zoiets als het fingerspitzengefuhl.
Daarbij als er muzikanten met baarden erbij zijn, dan is het zekers hedendaags...getuige Fleet Foxes, Bon Iver, Ray LaMontagne. Zoals in het liedje van Fungus...Kaap'ren Vaaren....Die hebben baarden, die hebben baarden.

Dit klinkt als aangename pop met, softe rock en folk invloeden. Snufje flower power en vooral veel zonneschijn. De typische zang van Romeo, wordt mooi gekoppeld aan de lieflijke declamaties van Angela. Want alleen Romeo kan de kar niet trekken een heel album lang.

De 1ste helft van het album klinkt aangenaam met aardige liedjes. Maar niet zodanig dat ik er eens goed voor wil gaan zitten. Leuk voor op te zetten, om daarna het huis te kuisen, dochtertje fruithapje te geven en andere activiteiten aan de oppervlakte....zoals deze muziek eigenlijk ook wel klinkt. Of voor in de avond met een wijntje gemoedelijk met elkaar op de bank. Nee, er hoeft daar niets mis mee te zijn.

De 2de helft begint zowel letterlijk als figuurlijk met een Slow Down. Rustig maar met een subtiel transparant gitaartje.
Dat gitaartje komt ook terug in Most of the time, het geluid ervan doet me denken aan Under the Bridge van RHCP. Klink wel goed, maar ook wel een beetje saai.
Take me or leave me is dan het derde rustige nummer van om en nabij de 5 minuten. Als je dat doet na een relatief lang tempo begin, om daarna met een dik kwartier met rust te komen. Moet je er wel voor waken, dat het niet gaat kabbelen en de luisteraar blijft boeien. Met Most of the Time, verloor ik mijn aandacht, maar dit is dan wel weer mooi gedaan met die strijkers en Angel(a).

Over het geheel is dit best wel een genietbaar album, maar een paar nummers maken dat ik af en toe in een tweespalt terechtkom. Zoals bijv. met Let somebody in. Af en toe maken ze geraniumpop. Leuk voor bij het venster, maar er gebeurt verder niets.
Liever een compacter album dat geheel de tijdsduur kan boeien.

Niet onaardig voor af en toe.

avatar van midnight boom
2,5
Het luisterd iets te makkelijk weg.

avatar van Cor
3,0
Cor
Deze is nog een slagje minder dan het debuutalbum. Dat vond ik een fijne, maar niet erg bijzondere plaat, waarover ik de ophef niet zo goed begreep. 'Those The Brokes' is hier en daar gewoon echt saai. Vooral het middenstuk, zeg maar de nummers 5 t/m 10, kakt echt een beetje in. Ik vind de overstap naar meer soulgeorienteerde muziek ook niet een geweldige keuze van het viertal. Die moeten het toch vooral hebben van uptempo, meerstemmige gitaarliedjes. Was destijds in mijn beleving al een tegenvallertje en is dat nog steeds. Nu maar eens die nieuwe plaat een kans geven.

avatar van deric raven
Niet bekend met hun debuut, maar deze lag er voor 3 Euro.
Prima album, vooral als je onbevoorrecht bent en zonder verwachtingen.

avatar van Ronald5150
3,0
”Those the Brokes” bevat mooie melodieuze liedjes. Althans op de tweede helft van het album. De eerste helft vind ik een stuk minder. Niet omdat het slechte liedjes zijn; integendeel, want The Magic Numbers zijn vaklui. Maar ik vind de eerste liedjes qua arrangement niet altijd even mooi, en ook vind ik de vrouwelijke zanglijnen soms best irritant. Net als ik er de brui aan wil geven, volgt het ene mooie liedje de andere op met mijn persoonlijke favoriet ”All I See” als hoogtepunt. Het album als geheel waardeer ik als een voldoende, maar op basis van de tweede helft van ”Those the Brokes”. Daarom overheerst er bij mij toch het gevoel dat er meer had ingezeten.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:49 uur

geplaatst: vandaag om 23:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.