Jean-Michel Jarre - Oxygene 3 (2016)

Hoppa!!!! Compleet onverwachts komt zo vlak voor het einde van het jaar Jean Michel Jarre met (alweer) een nieuw album.
Na het i.m.o. wat tegenvallende tweede deel van het Electronica-project The Heart of Noise, grijpt Jarre terug naar waar het voor hem allemaal écht begon: zijn grote doorbraak met Oxygene.

Oxygene 3 is het derde deel in de Oxygene-reeks en volgt zo'n 19 jaar na Oxygene 7-13 en precies 40 jaar alweer na het origineel. Want het origineel verscheen op 2 december 1976.
Jarre heeft specifiek gekozen om Oxygene 3 ook op 2 december te laten verschijnen.
Ook de omstandigheden waarin Oxygene 3 is opgenomen, lijken op die van het eerste album, namelijk dat Jarre er ongeveer 6 weken over gedaan heeft om het album op te nemen.
Meer hierover valt te lezen op de website van Jarre.

Het is werkelijk ongelooflijk hoe productief Jarre opeens is. Dat Oxygene 3 zo spontaan en snel volgt op Electronica 2 is al verrassend op zich.
Hopelijk wordt dit derde deel een verbetering t.o.v. het persoonlijk ietwat tegenvallende Oxygene 7-13.
Tevens moet Jarre wel oppassen dat hij niet teveel dit concept blijft uitmelken, anders krijgen we de situatie dat Jarre net zo onlosmakelijk verbonden wordt met Oxygene als bijvoorbeeld Mike Oldfield met al die Tubular Bells-albums. Alhoewel dat waarschijnlijk nu wel te laat zal zijn .

Neemt niet weg dat ik toch wel vrij nieuwsgierig ben naar deze derde Oxygene.

De man is inderdaad erg productief, de twee vorige albums, alhoewel niet slecht, stelden toch wel wat teleur gezien alle gastacts die meededen. Deze gaat zeker ook wel een luisterbeurt krijgen.

"Oxygene, Pt. 17" laat alvast horen wat deze derde Oxygene in petto heeft. Een erg fijne compositie die verfrissend, maar tegelijkertijd zeer herkenbaar klinkt. Maar bovenal klinkt het als 100% Jarre!!!

Jean-Michel Jarre - Oxygène {Part 17} - YouTube

Op zich wel lekker maar weinig verrassend. Het klinkt wel erg digitaal als zijnde even achter de computer in elkaar geflanst en dat vind ik jammer.

Tja...anno 2016 leven we natuurlijk wel in een heel ander tijdperk dan pakweg 40 jaar terug. Dus dat het enerzijds behoorlijk digitaal klinkt, dat is zeker waar.
Feit blijft wel, dat ik in ieder geval dit nummer erg bevlogen en lekker vind klinken. Ik krijg er dat typische Jarre-gevoel bij en dat is al heel wat.

Dat snap ik terdege, maar nu hoor ik geen enkel verschil met werk wat anno nu door de huidige generatie wordt uitgebracht. Dat analoge (het Jarre plug in and play ) maakt voor mij vaak juist het verschil.

Iedereen met een cursusje pro tools kan dit maken, ik mis een beetje het onderscheidende. Nogmaals het zeker niet slecht maar voor mij niet zo bijzonder

Vind deze wel geslaagd mooi resultaat geworden mooi vervolg op de oxgyene's zat wel een herkenbaar / vergelijkbaar stukje in van de eerste oxygene.,

Oxygene 3 verraste mij; een vroeg sinterklaascadeautje zullen we maar zeggen! Om maar met de deur in huis te vallen, dit is het beste album van JMJ sinds Zoolook. Een prachtig, emotioneel werkstukje.

Klopt. Een fragment van "Oxygene Pt. 6" duikt op een gegeven moment op in het overigens daverende slotstuk. Alleen begrijp ik niet zo goed waarom het erin zit. Het klinkt alsof het er maar een beetje tussenin geplakt is en voegt daardoor niets toe naar mijn gevoel. Het had beter weggelaten kunnen worden.

Leuk om eens een keer te horen... misschien dat het bij een tweede of een derde luisterbeurt meer los maakt. Afsluiter valt iets meer op en het openingsnummer maar meer feest der herkenning.

Zouden zomaar 'the lost tapes' van de Oxygene 1 en 2 kunnen zijn. Maakt me niet uit. Iets triggert mij in het album waardoor ik weer terugdenk aan mijn eerste kennismaking in de jaren 70 met Jean Michel Jarre. Klinkt gewoon ouderwets lekker. Heb erg veel van zijn albums uit de jaren 90 en 00 niet meer geluisterd, maar dit is lekkere old school electronic.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen dat de nieuwste van Jarre gewoon een verrassend goed album is geworden. En toevallig heet ie Oxygene 3, een zeer bevredigende afsluiter van een trilogie die zeer goed en opvallend van start ging met Oxygene uit 1976 (niet alleen een klassieker, maar ook één van de best verkochte elektronische muziek-albums aller tijden) en opgevolgd door het i.m.o. wat tegenvallende Oxygene 7-13 (tegenwoordig ook wel Oxygene 2 geheten) uit 1997.
En nu, na 40 jaar, is er Oxygene 3. Een album die aan de ene kant hypermodern klinkt en daardoor met beide benen in 2016 staat. Aan de andere kant is de sfeer van de vorige 2 albums, maar ook de retro-sounds van weleer op een zeer overtuigende manier aanwezig.
Het album bestaat, net zoals de 2 voorgaande, eigenlijk uit één lang muziekstuk, opgesplitst in, in dit geval, 7 delen.

Er wordt overtuigend geopend met "Oxygene, Pt. 14 ", een nummer die op de één of andere manier heerlijk herkenbaar klinkt. In ieder geval klinkt het onmiskenbaar als Jarre die hier doet waar ie goed in is!

"Oxygene, Pt. 15" zoekt voor even wat meer minimalistische en ontoegankelijke paden op. Al met al klinkt het wat zoekend. Maar tegelijkertijd heel overtuigend en functioneel.

Het is op "Oxygene, Pt. 16" dat Jarre pas echt het onderste uit de kan haalt en de registers opentrekt met een stuwende, vlotte sectie die mijn oren continue gespitst houden.

Als antwoord op "Oxygene, Pt. 4" en "Oxygene, Pt. 8" mag een soortgelijke track ook op dit album niet ontbreken. En dat gebeurd dan ook niet middels het geweldige "Oxygene, Pt. 17".

"Oxygene, Pt. 18" laat het gehele album even flink tot bedaren komen middels een korte, maar zeer mooie, haast wat droevig klinkende sectie waarmee Jarre op een vredige, ietwat melancholische manier, achterom lijkt te kijken naar een rijk verleden.

Totdat het vuur weer aangewakkerd wordt met het sublieme "Oxygene, Pt. 19", een spannende, energieke compositie wat o zo herkenbaar, maar tegelijkertijd ook zo overtuigend klinkt. Wat mij betreft mijn persoonlijke favoriet van het album.

Afgesloten wordt met "Oxygene, Pt. 20", die daverend begint met orgel-akkoorden, om daarna wat zoekend af te zakken naar een sectie die een sample laat horen uit "Oxygene, Pt. 6" (wat hij i.m.o. niet had hoeven doen), om vervolgens prachtig te eindigen met een majestueus en omvangrijk slot.

En voordat je er erg in hebt, zit het er alweer op. Een album die al flink wat rondjes in de CD-speler heeft gemaakt.
Iets intrigeert me ontzettend aan deze derde Oxygene. Het album doet iets met me, wat niet het geval was op voorganger Oxygene 7-13. Op dat album mis ik de magie van de eersteling; iets wat ik wel weer beleef op Oxygene 3. En wat dat precies is, is gewoon iets persoonlijks denk ik...
Feit is wel, dat Jarre bewijst nog steeds wel een traditioneel en goed album af te kunnen leveren en i.m.o. is dit dan ook zijn beste album sinds Chronologie uit 1993.
Daarnaast heeft Jarre blijkbaar voldoende inspiratie om binnen anderhalf jaar tijd zijn derde album af te leveren. En om dan zo goed voor de dag te komen na het Electronica-project (waarvan ik het eerste album overigens ook redelijk hoog heb zitten), is een prestatie op zich.

Na een moeizame periode van mindere albums, is Jarre de laatste jaren wat mij betreft weer helemaal terug.
Of Oxygene 3 zijn zwanenzang is, is nog niet bekend (Jarre wordt er met zijn 68 jaar ook niet jonger op), maar dat hij het nog altijd kan, bewijst hij toch maar weer eens.
Wat mij betreft mag hij dan ook best nog een aantal jaartjes doorgaan. Wellicht zien we in 2018 wel een vervolg op Equinoxe... ?
We zullen zien...

Een nieuwe Oxygene; die zag ik niet aankomen. Bij artiesten als Jarre is het dan altijd even afwachten of ze op latere (maar respectabele) leeftijd nog iets wezenlijks kunnen toevoegen aan hun oeuvre. Gezien het gemiddelde hier lijkt dat wel het geval te zijn en inderdaad: de eerste luisterbeurt beviel gisteravond wel. Herkenbare sound maar toch fris genoeg anno 2016.

Als liefhebber waren mijn verwachtingen hoog gespannen. Zeker na de 2 Electronica-albums die ik toch wat minder vind. Maar Oxygene 3 heeft zelfs mijn verwachtingen nog overtroffen. Ik heb het album dubbel aangeschaft, op cd en op vinyl. Zodat ik de trilogie op zowel cd als lp heb. Het was mij iets teveel van het goede om de speciale box aan te schaffen met alle Oxygene albums.

Prettig Jarre album geheel in de oude traditie. Verwacht geen modern gedoe, maar laat je daarentegen dompelen in een sfeer de gelijk staat aan de versie die in 1876 het levenslicht zag. Jarre laat hier prima horen dat die nog in staat is prettig in het gehoor liggende elektroniche muziek te kunnen maken.

Nou vooruit dan maar...wat was ie z'n tijd ver vooruit

Ik had er helaas iets meer van verwacht. Van Oxygene 3. Dat komt natuurlijk ook doordat ik Oxygene al vanaf de begintijd (1976) ken, en daar al meteen weg van was. Dus de verwachting was hooggespannen toen dit album werd aangekondigd. Het is eigenlijk te vergelijken met Mike Oldfield's Ommadawn. Toen zijn vervolg hierop uit kwam (Return to Ommadawn) viel me dat ook wat tegen. Helaas. Niet dat het slecht is, helemaal niet. Maar...toch meer een poging om op commerciele wijze door te borduren op zijn succes van destijds. Ook als je naar Oxygene 3 luistert en het in deze tijd plaatst (wat logisch is, want het kwam vorig jaar uit), dan is het echt niet meer zo bijzonder.

Ja dus! Hoe is het mogelijk !

Jean Michel Jarre - Equinoxe Infinity (2018)

Of je hebt een telefoontje gehad van Jarre, of anderzijds je bent behept met een helderziende gave!

Zojuist een allereerste luisterbeurt afgerond en dat zal mogelijk de laatste blijven. Ik vond de vorige Oxygène meer indruk op me maken met name 7pt1 en 9pt3. Zoals Vigil het al eerder aangaf, dat overheersende gevoel had ik ook continu, dat andere artiesten die geen Jarre heten dit eveneens zouden kunnen.

Maar er is maar één Jarre . En vind je één luisterbeurt al voldoende om je eindoordeel klaar te hebben? Deze derde Oxygène is wel een groeiplaat. Vind ik tenminste...

Zijn sound is verbeterd.

Als Jarre-fan heb ik alle studio albums in bezit, aantal nog op vinyl van de originele persing en na Rendez Vous op cd. Was aangenaam verrast door deze plaat. Zeer genietbaar met voor mij Pt. 17 en 19 als uitschieters. Knap gemaakt en een welverdiende 4.5

Als je de moeite neemt om het hoesje van de cd te bekijken dan had je kunnen weten dat hij de oude analoge synths en sequencers heeft gebruikt om dit album te maken. Een computer komt er uiteraard aan te pas maar "even inelkaar geflanst" is echt te kort door de bocht.

Geweldig derde deel die erg knap in elkaar is gezet. Het kent soms wat ongemakken en andere keren, zoals hier al eerder is geschreven, ontzettend herkenbaar. Hoe knap is het dat je na 40 jaar(!) een soortgelijke sound kan produceren en toch anders en vernieuwend klinkt.
Inderdaad is "in elkaar geflanst" werkelijk uit de lucht gegrepen. Verdiep je eens in de persoon Jarre en je zult merken dat hij juist van elk stuk een meesterwerk wilt maken. Het is en blijft voor mij de artiest die ver boven andere "elektronische" artiesten uit blijft stijgen.

Nummer 15 is toch wel erg gaaf die naadloos opgevolgd wordt door mijns inziens de beste track van het album!

Van Jarre ken ik niets anders dan de drie Oxygenes, en om dan een plaat te vergelijken met z'n "voorgangers" van 40 en 20 jaar eerder in plaats van met een of twee platen van een páár jaar eerder is eigenlijk een beetje triviaal, maar wat me aan dit derde deel ten opzichte van de eerste twee delen opvalt is dat de muziek veel abstracter is, met bewust minder memorabele melodieën, veel verschillende synthesizers en synthesizer-"kleuren" in één en hetzelfde nummer zodat je niet precies één solo-instrument hoort, geluidsgolven die vaak op de achtergrond meezingen, veel sfeerwisselingen binnen nummers, ingetogen ritmes, ijle klankkleuren, en overkoepelend een soort afzien van heldere structuren die nummers een meteen herkenbare identiteit geven, zodat je vaak niet weet waar een nummer heen zal gaan en waar je dan als luisteraar zult uitkomen. Het resultaat is een soort fluïde muziek die ik niet gauw als achtergrondmuziek zal opzetten, noch in gezelschap noch voor mezelf, maar die tegelijkertijd desoriënteert en intrigeert. En boeit.
        Het terugkeren van het thema van Part 6 in het donkere maar prachtige Part 20 zorgt niet alleen voor een bepaalde continuïteit maar suggereert ook dat er qua milieu- en klimaatproblematiek in die 40 jaar niet veel ten goede is veranderd (een boodschap die natuurlijk nog versterkt wordt door de hoes).

Een plaat die blijft doorsudderen in mijn muziekbrein (net als Equinoxe trouwens). ½* erbij.

Een geweldige verrassing. Derde deel van de trilogie en hoewel klein van opzet en aanpak is het resultaat toch ronduit geweldig. Het album drijft meer op sfeer en stemming dan beide veel melodieuzere voorgangers, maar blijft toch de spanning vasthouden door sterke sfeermomenten en geluidseffecten zoals alleen de maestro dat kan. En toch verdomd weer zo'n typische Jarre single in de vorm van part 17. Hoe flikt ie het toch elke keer weer. All in all, een geweldig synthesizer album en een prachtige afsluiter van de meest memorabele trilogie in de geschiedenis van de eledlcteonische muziek. 5 sterren, en daar gaat mijn pet!

* electronische