Alicia Keys - Here (2016)

Ik denk niet dat we nog grote hits van Alicia Keys hoeven te verwachten, maar Blended Family, In Common en Holy War vind ik erg goed (alleen Hallelujah is wat minder). Haar vorige album was met name gericht op potentieel single-materiaal, hoewel alleen de titeltrack een hitje werd, dus ik verwacht dat dit meer een "album album" zal worden. Kijkend naar de tracktitels (The Gospel, Elaine Brown etc.) zou dit wel eens Keys' eigen A Seat at the Table of The Velvet Rope kunnen worden.

Een nieuwe van Alicia Keys en het als je afgaat op de foto's die de afgelopen maanden verschenen dan zou je denken dat ze zich wil ontdoen van alle glamour opsmuk, terug naar de roots, de African American roots wel te verstaan.

Zo klinkt de opening van het album dan ook wel, meer Gospel over een Hip Hop / R&B basis. Zelfs haar piano klinkt alsof deze soms in een kroeg staat en is ook minder prominent aanwezig. Gesproken interlude's en in Kill Your Mama slechts Alicia's stem en een aftands klinkende akoestische gitaar. Het lijkt me gewaagd muzikale koerswijziging van de piano-diva. She Don't Really Care / 1 Luv geeft een flinke knipoog naar de Soul van de vroege 70s, voorlopig het nummer wat ik het meest waardeer.

Illusion of Bliss Alicia zoekt de limieten op van haar stem maar op een goede manier met passie en dan maakt het minder uit dat niet alles er perfect uitkomt. De schoonheid van imperfectie. De rest van het album kabbelt verder in een laag tempo met een beperkte instrumentatie. Work On It klinkt poppier en het begin van een verschuiving op het album. Girl Can't Be Herself is een groovy Latin Pop nummer dat muzikaal meer aangekleed is en meteen afsteekt bij de eerst helft van het album. De rest van het album is iets minder ingetogen en heeft meer productie maar passen wel goed samen bij het eerste deel. Is mooi maar ook iets minder onderscheidend. Bij de prima afsluiter In Common schuift ze op richting Latin Grooved nummers zoals ook Sade ze soms maakt.

Op het eerste gehoor klinkt het nieuw album prima maar liefhebber van haar piano gedreven ballads zullen teleurgesteld zijn. Die piano heeft een bijrol gekregen en de hoofdrol gaat nu naar haar stem en de teksten en die zijn erg fijn. Een opschuiving naar singer-songwriter en sociaal-bewogen nummers. Een album om mee wakker te worden of de dag mee af te sluiten. Voor mij wel iets aan de lange kant.

Oei, wat een mooie plaat is dit. Ik was gedachteloos aan het luisteren terwijl ik aan het werk was. Maar toen kwam Kill your Mama. Waardoor ik een tijdje wezenloos voor me uit zat te kijken, gevolgd door She don't really care en ik voelde die vreemde mengeling van blij en verdrietig. Gegrepen omdat je iets heel erg moois hoor. Ik stop nu met schrijven. Ik ga verder luisteren. Tot later.

Het meest volwassen album van Alicia tot nog toe.!

Niet slecht, maar het is wel wederom een stapje terug. Zo langzamerhand geloof ik haar ook niet meer zo, het ligt er te dik op. De vorige keer moest ze opeens aan de pop, met bijbehorend fris kapseltje. Nu is ze plotseling rauw en verschijnt ze overal met een enorme afro en zonder make-up.

Zo klinkt de plaat ook, alsof ze duidelijk haar plan heeft getrokken, maar het niet in de vingers heeft. De ingrediënten zijn er, maar het leidt niet tot sterke, zelfverzekerde nummers. Ze voegt weinig tot niets toe in dit hoekje, haar kracht ligt elders.

Desalniettemin knap dat ze zich probeert te vernieuwen.

Goed album van Alicia Keys met gevoelige liedjes. Ik moest er bijna een traantje van laten. Ik vind het wel fijne Pop muziek hoor, mij hoor je niet klagen. Ik heb nog niet zoveel naar Alicia Keys geluisterd, maar dit album vind ik erg mooi. 4 welverdiende sterren.

Als een komeet sloeg ze in met haar wereldhit Fallin’. De naam van Alicia Keys was met dat nummer meteen bevestigd en haar positie werd nog maar eens extra verstevigd met het bijbehorende album. Een nieuwe ster was geboren en dat maakt ze dubbel en dwars waar met haar vervolgplaat The Diary of…
Als dat allemaal nog niet goed genoeg was maakte ze in 2007 met As I Am haar absolute topalbum. Nog steeds is dat het beste werk dat ze tot nog toe geproduceerd heeft. Het daaropvolgende Element of Freedom en Girl on Fire waren dan toch wel wat minder en zochten ook de meer poppy kant op. Zo op het oog lijkt ze juist dat van zich afgegooid te hebben met dit nieuwe album. Miss Keys poseert namelijk volledige make-uploos op de hoes. Daarnaast maakt ze zich niet alleen hard voor de natuurlijke schoonheid voor de vrouw, maar ook mengt ze zich in sociaal-kritische discussies. Of dat ook direct terug te horen is op het album is nog de vraag natuurlijk.

Wat sowieso opvalt als we naar de tracklist kijken is dat er aardig veel interludes tussen zitten. Deze blijken later allemaal prima bij het concept van het album te passen, maar kunnen ook als vervelend worden ervaren en halen het tempo er wat uit. Persoonlijk stoort het mij trouwens niet zo.
Daarnaast valt op dat de singles van dit album allemaal achteraan zijn gezet. Qua vibe eigenlijk best een goede keuze hoor, maar niet een gangbare keuze.
Waar het allemaal wel mee start is een voor Alicia Keys zeer herkenbare intro. Gevolgd door het superfijne en energiek The Gospel. De legacy die Alicia hier uitdraagt is duidelijk en die moet ook zeker uitgedragen worden. Ze kiest er voor dat te doen in een topsong. De gospel uit de titel van dit nummer horen we ook weer duidelijk terug in het daaropvolgende Pawn it All. Ze gaat back to the roots met dit nummer. Naast de gospel horen we ook de pijn van de blues en heeft ook dit nummer een fijne energie en een goede sfeer. Sterk nummer en bovenal een sterk begin van wat lijkt een conceptalbum te zijn. Zoals al aangeven wordt hier kracht bij gezet door de interludes. Keys klinkt kritisch en sociaal bewust. Daarnaast worden de nummers vooral gedragen door haar stem en lijkt de bekende piano juist wat meer op de achtergrond gehouden.
Daar is de absolute toptrack en mijn persoonlijke favoriete Kill Your Mama hét bewijs van. Een heel puur nummer waar de stem van Alicia alleen ondersteunt wordt door een blikkerige gitaar. Een prachtig nummer dat zoveel oprechtheid en kracht kent dat het je raakt. Wat een emotie brengt ze hier over met haar stem zeg! Om stil van te worden.
Dan is She Don’t Really Care wel anders met zijn inspiratie uit de 70’s. Een heerlijk ritmische soulsong waar nogmaals eens blijkt hoe sterk Keys vocaal is. Een nummer met mooie zanglijnen en een betekenisvolle tekst. Net zo fijn is Illusion of Bliss. Mooi om te horen hoe Alicia hier om gaat met dat orgeltje en die drums. Het nummer heeft qua sfeer iets intens en dat komt mede door zang, maar zeker ook door de instrumentatie. Keys begint ijzersterk aan deze plaat.
Jammer is dan wellicht ook dat Blended Family eigenlijk niet zo goed past tussen de voorgaande nummers. Het nummer heeft een veel lichtere vibe en heeft ook zeker hitpotentie met rapper en al. Aan de ene kant misschien fijne afwisseling, aan de andere kant had het mooi geweest als die intensiteit bewaard was gebleven. Die krijgen we alleen ook niet terug op het wel fijne Work On It. Een nummer waarin vooral de productie op valt. Naast de bekende piano bestaat het verder uit snippets en samples in een ontspannen sfeer. En die lichtvoetigheid blijft ook wel in het door reggae en country geïnspireerde Girl Can’t Be Herself. Je hoort naast die twee stijlen ook zeker wat latin terug in dit nummer. Ook wordt ik vrolijk van More Than we Know. Alicia maakt hier mooie lange noten. De productie is wat meer aanwezig en het koortje is zeker leuk gedaan.
Om het productioneel en dan vooral de beat het helemaal over te laten nemen op Where Do We Begin Now. De piano is speels, maar het nummer valt me toch wat tegen. Iets wat ze ruimschoots goed maakt met Holy War. Een mooie song met een sfeervolle opbouw door het gitaartje en de mooie zanglijnen.
Wat te denken van de single Hallelujah. Een single die mij niet direct wist te boeien en dat nog steeds niet helemaal kan. Uitstekend gezongen, maar daar moet het nummer het ook wel mee doen. Om daarna het album af te sluiten met het uitstekende In Common. Een heel modern nummer die echt is gaan groeien bij mij.

Na een ijzersterk begin zakt het album wellicht een beetje in. Begrijp mij goed: het album wordt nergens slecht. Het zit ‘m vooral in de intensiteit die ze meegeeft aan het begin en die ze op gegeven moment loslaat.

Misschien zijn niet alle nummers even sterk, maar er staan wel weer een paar hele lekkere nummers op het album (Kill your mama, She don't really care, Blended Family, In Common). Sowieso is de hele sfeer op het album erg fijn.

Over het algeheel een goed album. Geen uitschieters, maar wel gewoon kwaliteit. 3,5*

The Gospel (3:01) --- 3,5
Pawn It All (3:10) --- 3,5
Kill Your Mama (2:40) --- 4,0
She Don't Really Care / 1 Luv (6:07) --- 3,5
Illusion of Bliss (5:23) --- 3,0
Blended Family (What You Do for Love) (3:31) --- 4,0
Work on It (3:34) --- 4,0
Girl Can't Be Herself (2:39) --- 4,0
More Than We Know (4:35) --- 3,5
Where Do We Begin Now (2:47) --- 3,0
Holy War (4:22) --- 4,0
Hallelujah * (3:09) --- 4,0
In Common * (3:29) --- 3,5