The Stranglers - Suite XVI (2006)
mijn stem
23 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Punk
Label: Capitol
-
Unbroken (3:47)
-
Spectre of Love (3:34)
-
She's Slipping Away (3:28)
-
Summat Outanowt (2:14)
-
Anything Can Happen (3:54)
-
See Me Coming (3:55)
-
Bless You (Save You, Spare You, Damn You) (5:34)
-
A Soldier's Diary (2:19)
-
Barbara (Shangri-La) (3:43)
-
I Hate You (2:58)
-
Relentless (5:01)
-
Instead of This [Live Acoustic Version] * (4:34)
-
Death and Night and Blood [Live Version] * (2:28)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
40:27
(47:29)
0
geplaatst: 22 oktober 2025, 16:56 uur
Hij stond op m'n lijstje voor als ik in platenzaken ben en eind vorige maand was het in Delft bij Plexus dan eindelijk raak: Suite XVI. Aanbevolen die winkel, want er stond meer interessants.
Met voorganger Norfolk Coast van twee jaar eerder werd teruggekeerd naar de grommende bas en de vliegende toetsenpartijen van de eerste drie albums en dat wordt op Suite XVI (leuke woordspeling) voortgezet. Daarmee waren ook de bezoekersaantallen voor de concerten weer gaan stijgen: The Stranglers werden relevant, juist door een terugkeer naar het oude geluid.
Baz Warne is inmiddels naast gitarist ook zanger van de groep, vanaf dit album weer een kwartet. Met origineel groepslid bassist/tweede zanger/co-componist Jean-Jacques Burnel als kwaliteitsbewaker staat er een robuuste vorm van de groep. Het boze Summa Outanowt is daar het toppunt van: nooit hoorde ik Burnel zo boos zingen als op het debuut - tot hier! Vervolgens klinkt echter het ingehouden See Me Coming met akoestische gitaar en een bossa-novaritme.
De stem van Warne kan prima het werk uit de hoogtijdagen aan, toen Hugh Cornwell frontman was. Die bezat niet de kenmerkende stem van tijdgenoten als een Elvis Costello of John Lydon; toen al viel ik vooral voor bas en toetsen, in combinatie met de sterke composities. Gelukkig zijn The Stranglers daarmee weer de groep met het eigenwijze, herkenbare geluid, inclusief de soms afgebeten zang, waarbij de te ronde zang van voorganger Paul Roberts (vibrato...) tot het verleden behoort.
Voeg daaraan de gevarieerde composities toe en je weet dat Warne ook in dat opzicht een aanwinst is. En hoor eens hoe Greenfield zijn klavecimbel laat zingen in bijvoorbeeld Bless You!
Aan de foto in het tekstboek bij het felle A Soldier's Diary is te zien dat het nummer is geïnspireerd door de Eerste Wereldoorlog. Opnieuw in de stijl van de jaren '70, vilein en robuust. Barbara is dan weer melodieuzer, I Hate You verwoordt wat de titel zegt, dankzij z'n ontspannen country-tsjakkeboem een ironisch buitenbeentje. Met Relentless wordt uptempo en sfeervol afgesloten.
Veertien jaar na het vorige bericht zijn zowel drummer Jet Black als toetsenist Dave Greenfield overleden. Toch klinkt de groep, ook live, nog altijd als The Stranglers. Een dikke 8 van mij voor Suite XVI, op naar opvolger Giants.
Met voorganger Norfolk Coast van twee jaar eerder werd teruggekeerd naar de grommende bas en de vliegende toetsenpartijen van de eerste drie albums en dat wordt op Suite XVI (leuke woordspeling) voortgezet. Daarmee waren ook de bezoekersaantallen voor de concerten weer gaan stijgen: The Stranglers werden relevant, juist door een terugkeer naar het oude geluid.
Baz Warne is inmiddels naast gitarist ook zanger van de groep, vanaf dit album weer een kwartet. Met origineel groepslid bassist/tweede zanger/co-componist Jean-Jacques Burnel als kwaliteitsbewaker staat er een robuuste vorm van de groep. Het boze Summa Outanowt is daar het toppunt van: nooit hoorde ik Burnel zo boos zingen als op het debuut - tot hier! Vervolgens klinkt echter het ingehouden See Me Coming met akoestische gitaar en een bossa-novaritme.
De stem van Warne kan prima het werk uit de hoogtijdagen aan, toen Hugh Cornwell frontman was. Die bezat niet de kenmerkende stem van tijdgenoten als een Elvis Costello of John Lydon; toen al viel ik vooral voor bas en toetsen, in combinatie met de sterke composities. Gelukkig zijn The Stranglers daarmee weer de groep met het eigenwijze, herkenbare geluid, inclusief de soms afgebeten zang, waarbij de te ronde zang van voorganger Paul Roberts (vibrato...) tot het verleden behoort.
Voeg daaraan de gevarieerde composities toe en je weet dat Warne ook in dat opzicht een aanwinst is. En hoor eens hoe Greenfield zijn klavecimbel laat zingen in bijvoorbeeld Bless You!
Aan de foto in het tekstboek bij het felle A Soldier's Diary is te zien dat het nummer is geïnspireerd door de Eerste Wereldoorlog. Opnieuw in de stijl van de jaren '70, vilein en robuust. Barbara is dan weer melodieuzer, I Hate You verwoordt wat de titel zegt, dankzij z'n ontspannen country-tsjakkeboem een ironisch buitenbeentje. Met Relentless wordt uptempo en sfeervol afgesloten.
Veertien jaar na het vorige bericht zijn zowel drummer Jet Black als toetsenist Dave Greenfield overleden. Toch klinkt de groep, ook live, nog altijd als The Stranglers. Een dikke 8 van mij voor Suite XVI, op naar opvolger Giants.
* denotes required fields.
* denotes required fields.