Anne Clark - Joined Up Writing (1984)

JOINED UP WRITING 1984

De opvolger van haar sterkste album Changing Places.
Klemtoon ligt iets meer op de hitpotentie van de nummers.
Zo bevat dit 6 tracks tellende mini-album een paar klassiekers.

Nothing at All is bijvoorbeeld pure klasse.
Het strijkersarrangement is van Virginia Astley.
Muzikaal zit het nummer tussen het minimalisme van
Philip Glass en de treurzang van Joy Divisions Decades.

Maar ook thematisch is dit een juweeltje: op de grens tussen puberteit
en adolescentie schrijft een meisje een afscheidsbrief aan haar dagboek.

All this tenderness has come to nothing
All that we require is being rearranged
I've no wish to look to the future
For my exspectations will no doubt be changed

Just rolloing along on the rest of the waves
My statements and strategies are quickly dismissed
Poisoned pens on invisible paper
Steel knuckles concealed by velvet fists

http://nl.youtube.com/watch?v=dJqboP2Vgds

En dan is er Self Destruct met dat "onsterfelijke" openingsvers.
Opnieuw met David Harrow op synths die het macabere gedicht
in een haast vrolijke en tegelijk wrang uptempo discojasje steekt.

Suicide is an urban disease
Spread by people and places like these
A quick self destruct from the 21st floor
A smell of gas through the kitchen door

Prijsnummer van Joined up Writing en meteen ook een klassieker
in de lijn van Sleeper in Metropolis (Changing Places) is Our Darkness.

Through these city nightmares you'd walk with me
And we'd talk of it with idealistic assurance
That it wouldn't tear us apart
We'd keep our heads above the blackened water
But there's no room for ideals in this mechanical place
And you're gone now

Ik kan niet anders dan dit nummer zien
als een thematische ode aan Ian Curtis.

Er is de duidelijke verwijzing naar Love Will Tear Us Apart.
Ann schetst de poëtische strijd van Curtis en haarzelf: de zoektocht
naar een kloppend hart in een vervreemdende maatschappij.
En dan is er die angel in dat kleine zinnetje ... And you're gone now ...

Now I stand here waiting ... zingt Bernard Sumner in Blue Monday.
Een gelijkaardig gevoel van verlatenheid ... en laat Our Darkness
nu ook muzikaal de evenknie van Blue Monday zijn ... vroege
synthesizer techno met een hoofdrol voor de sequencers.

http://nl.youtube.com/watch?v=TrI715zi5YQ

Do you think our desires still burn
I guess it was desires that tore us apart
There has to be passion
A passion for living, surviving
And that means detachment

Nothing at All en Our Darkness zijn tekstueel,
maar ook muzikaal zo mooi dat iedereen die Joy Division
liefheeft omwille van Curtis' poëzie Anne Clark moet proberen.