The Beat - Wha'ppen? (1981)

Dit is de tweede plaat van de Britse Beat; een van de bands ten tijde van de Britse ska-revival; eind jaren '70/begin jaren '80. En om maar met de deur in huis te vallen: de vorige "I Just Can't Stop It" is beduidend beter.

The Beat had met de Specials (Mr Rico op trombone) gemeen dat ze een oudere toeteraar (Saxa op uiteraard saxophoon) hadden, maar verhoudingsgewijs is de tweede van de Specials leuker dan de tweede van The Beat. In de USA was destijd ook de The (Paul Collins) Beat actief en voor de USA werd de band ook wel The English Beat genoemd.

Ondanks het verdienstelijk toetwerk van Saxa en het feit dat op een aantal nummers een leuke Caraïbische sfeer wordt neergezet - French Toast (Soleil Trop Chaud), een merengue, en Dream Home in NZ, wordt enigenlijk slechts op enkele andere nummers "Walk Away" en "Get-a-job" het niveau van het eerste album gehaald. Jammer, want het geleid van The Beat was juist door die Caraïbische invloeden een welkome aanvulling op de sound van Specials, Selecter, Madness (gingen steeds meer richting 'lollige'pop) en Bad Manners. Die laatsten gingen steeds meer hoempie-stoempie platte roughneck muziek produceren (van het ergste soort: in mijn onwetendheid ooit een ska-revival concert bijgewoond waar BM 'main attraction' was; veel lieden met dubieuze symbolen - was dan ook snel vertrokken).

Zijn voorganger is meer een aanrader; maar voor de prijs waarvoor je dit op vinyl kunt tegenkomen kan je 'em zeker meenemen. De genoemde tracks 5,7,8, 11 en 12 doen het goed op een zomers feestje.

Van de 3 albums vind ik dit duidelijk de minste. Maar het debuutalbum was ook moeilijk te overtreffen. Een nummer als Get A Job pas overigens wel weer in het tijdsbeeld.

Aardig album maar inderdaad de minste van the Beat.Too nice to talk to vind ik nog het beste nummer maar dat stond er volgens mij oorspronkelijk nog eens niet op.Waar hun debuut sterke Ska bevatte en de uitstekende opvolger Special Beat service meer de pop kant op ging blijft Wha'ppen? hoofdzakelijk steken in een lome combinatie van reggae en calypso.Vaak komen de nummers nauwelijks boven de middelmaat uit.I am your flag en Drowning zijn de goede uitzonderingen en ik moet zeggen op het eind gaat het niveau nog wel wat omhoog.In zijn totaliteit nog wel een voldoende maar voor mij overheerst de teleurstelling.

Die hele ska-revival vond ik indertijd ontzettend leuk, hoe kort hij ook duurde, en I just can't stop it was (en is) wat mij betreft het hoogtepunt van die beweging. Met reggae daarentegen had en heb ik veel minder, dus deze veel meer op de reggae georiënteerde opvolger zou voor mij dan ook een teleurstelling moeten zijn geworden (net als voor de drie eerdere gebruikers hier), maar tot mijn eigen verbazing vond en vind ik Wha'ppen? eigenlijk bijna even leuk als I just can't stop it.
        De reggae zelf wordt hier regelmatig verdund met of aangevuld door Caribische invloeden of gewoon lekkere pop, soms met gebruikmaking van andere instrumenten die een extra klankkleur toevoegen (een Spaanse gitaar op Monkey murders, een trompet op I am your flag, een synthesizer op Dream home in NZ, een "twangy" gitaar op Walk away, een steel-drum op Over and over), de composities zijn compact en goed doordacht (met als beste voorbeeld Monkey murders met een lekker maar vrijblijvend couplet en een zeer spannend refrein), de teksten gaan bijna altijd echt ergens over, Dave Wakeling heeft een fijne "bruine" stem met de juiste urgentie, en de onvoorspelbare sax blijft een sterke troef. Ik herinner me dat ik indertijd gewoon opgelucht was dat dit geen zouteloze herhaaloefening met mindere composities was geworden maar gewoon een volwassen tweede plaat met andere accenten, en ik luister hier nog altijd graag naar.
        Overigens stond Too nice to talk to indertijd inderdaad niet op de oorspronkelijke vinylelpee. Ik kwam het een paar maanden na Wha'ppen? toevallig tegen op een 12" in de Dubweiser-mix van bijna 5 minuten, en tjonge wat heb ik dàt vaak gedraaid. Echt fantastisch. (Het is overigens veel ouder dan dit album, want Too nice to talk to stamt uit december 1980 en Wha'ppen? uit mei 1981.)

Ik hoorde het zojuist voor het eerst nadat ik jouw bericht hier las, wat een heerlijk nr is dat zeg!
Heb ook de oorspronkelijke LP die ik ruim 40 jr geleden kocht... ik word oud.

Ik vond dit album destijds beter dan de debuutplaat, het was misschien wat minder Ska en neigde al wat meer naar echte Reggae... maar had meer diepgang en was tevens heel relaxed en chill in mijn beleving van toen. Zal binnenkort beiden nog eens weer op zetten!

Op reis door new wave bevind ik me in april 1981. Nadat The Beat in december 1980 de Britse hitlijst betrad met non-albumsingle Too Nice to Talk to (in januari '81 twee weken #7), volgde in april hun zesde singlehit. Drowning kwam in april bescheiden tot #22, waarna Doors of Your Heart in juni-juli drie weken #33 haalde en non-albumsingle Hit It in december tot #70 komt. De hits werden dus geleidelijk kleiner, het album haalde desondanks in het Verenigd Koninkrijk net als de voorganger #3 (mei) en stond achttien weken, tot en met september, in de albumlijst.

The Beat had dus nog altijd een sterke achterban, waarbij de nummers vaker wat langzamer van tempo zijn en er Afrikaanse invloeden in de muziek binnensijpelen. Het duidelijkst is dat te horen op French Toast (Soleil Trop Chaud) in het gitaarspel, maar ook elders duikt dat hier en daar op. Aan de berichten hierboven valt te zien dat menigeen hier minder mee uit de voeten kan, toch vind ik deze niet minder dan het debuut.
Een iets lomere sfeer voor het geheel, met de tweede plaatkant als favoriete. Zoals de reggae van Dream Home in NZ die kant 2 aftrapt, het midtempo Walk Away en de vlotte ska van afsluiter Get-a-Job. Afwisseling genoeg.
Op Discogs zie ik dat de Britse persing een ansichtkaart bevatte, leuke gadget! Of die ook bij de Nederlandse persing zat, vermeldt de site niet.
In 1999 verscheen deze cd-editie met gewijzigde hoes, waarop Too Nice to Talk to als opener is toegevoegd. In 2012 was daar deze 2cd+dvd waarop onder meer Hit It en een sessie bij BBC-dj John Peel als bonussen staan.

Ik blijf nog even in april 1981; gelijktijdig met Drowning betreedt een single van U.K. Subs de singlelijst: op naar Keep on Running, later te vinden op diverse compilaties van de groep, zoals The Punk Singles Collection 1978-1982.

In ieder geval niet bij mijn exemplaar van de LP die ik ten tijde van de release meteen heb gekocht.