Thousand Yard Stare - Hands On (1992)

Super album!!!
Aanrader; gelijk in mijn top 10 geplaatst.

"Comeuppance" hoort in het rijtje thuis tussen Blurs "There's No Other Way", en The Charlatans " The Only One I Know". Heerlijke Britpop. Ik snap niet waarom ze zo onbekend zijn gebleven, gewoon erg jammer.

leuk dat er iemand is die het uberhaupt kent!
mooi plaatje inderdaad

Dit is zo'n lekker album!!!!!!!!

Mochten mensen geinterreseerd zijn: via de site van allmusic.com zijn de clips van Comeuppance en van Buttermouth te zien.

Net als vele andere bandjes toendertijd....in het verkeerde decennia. Als je ziet welke bandjes er tegenwoordig applaus en roem krijgen...ongelofelijk. Dit was gewoon goed!!

Dit was zeker goed; maar er waren toen bands die groter werden (Happy Mondays, Charlatans, Oasis, Blur, Stone Roses), en andere goede bandjes die hierdoor minder aandacht kregen (Inspiral Carpets, James, Bluetones). Terwijl deze vaak net zo orgineel en even goed waren.

Verder ben ik het wel eens dat tegenwoordig maar alles uit Engeland goed gevonden wordt.

Ik ben ook wel benieuwd naar wat Thousand Yard Stare in deze tijd gedaan zou hebben. Kwalitatief een zeer goed album.

Wat dacht je van bands als The House of Love en Ride?
Veel beter als een hoop shit wat nu van dat eiland af komt!

Ik heb vandaag nog maar eens in een topic gezegd dat ik niet zo met de lijstjes als top-250 noteringen bezig ben, maar wat ik wel enorm graag doe is grasduinen in de vijfsterrenalbums en de top-10's van users die diezelfde muzieksmaak hebben.
Dan heb ik meer kans dat ik iets nieuws ontdek dat ik goed zal vinden.
Dit keer heb ik er een album van deric 'leon' raven uitgepikt en ik heb er geen spijt van.

Laat ik even beginnen met een leuke anekdote: als je de bandnaam Thousand Yard Stare vandaag de dag laat vallen krijg je in 99,99% van de gevallen te horen: "Thousand Yard wie??". En dat was niet anders in het jaar 1992 toen deze plaat uitgebracht werd. De band heeft zelfs t-shirts laten maken met als opschrift Thousand Yard Who? en er wordt wel eens geginnegapt dat deze t-shirts beter verkochten dan om het even welk album dat ze hebben uitgebracht

Het openingsnummer en meezinger (bros-bros na extra time) zal door de meesten die dit album kennen wel aangeduid worden als prijsnummer. En een ander geliefd nummer is, zoals deric raven al aanhaalt, Comeuppance. Beide nummers die ik ook wel bij de beste nummers van de plaat reken, maar als ik er een favoriet moet uitkiezen ga ik dan toch voor de industrial inslag (radiostemmen) van het nummer Junketing. Misschien niet vleiend voor de zanger, want het is een instrumentaal nummer, maar ik vind het perfect op de plaat geplaatst. Net in het midden vormt de intro een soort van rustpunt. En het nummer zelf is ook perfect symmetrisch en symmetrie heeft me altijd onbewust al zeer aangesproken. Het duurt 3' minuten waarvan 1'30" rustig en 1'30" uptempo.

Nog nummers die ik wel goed vind zijn Thisness, Nonplussed en de twee nummers die het album afsluiten en hiermee bedoel ik Buttermouth en Wideshire, want de bonustracks die hier aangeduid staan heb ik niet.

Een ruime 3,5* dus na 4 luisterbeurten. Er zit misschien nog wel een verhoging in, alhoewel ik bij tracks 4, 5, 8 en 9 niet zo enthousiat wordt. Anders was het makkelijk 4* geworden.

Ik ben blij dat je hier zo positief over schrijft; heerlijk album.
Junketing is inderdaad ook een mooi nummer; maar ik vind het hele album gewoon steengoed. Staat niet voor niks in mijn Top 10, en zal er ook zeker in blijven staan.

Favoriet album om op te werken.
Eindeloos gedraaid.
In de avond een krantenwijk.
Lange eenzame route.
Snel van start met O-O A.E.T. (No Score After Extra Time).
Kleine sprint om op gang te komen.
Heerlijke uptempo Britpop.
Vrolijk slingerend over straat tijdens Thisness.
Geen besef van de gevaarlijke verkeerssituaties.
De koptelefoon van mijn Walkman heeft geen verbinding met de buitenwereld.
Blindelings hetzelfde parcours.
Zes dagen in de week.
Comeuppance.
Het hoogtepunt.
Even een pauze voor de eerste sigaret.
Lichte stormvlagen blazen de vervelende as in mijn gezicht.
Toch eens stoppen met roken.
Cottager.
Snelheid verhogend.
Met de fiets stoeprand op en af.
Seasonstream.
Het vervelende eindeloze stuk.
Altijd wind tegen.
Stoppen om de krantentas dicht te snoeren.
Eindelijk weer klanten als Junketing passeert.
Wetend over de helft te zijn.
Tweede rustmoment.
Nonplussed.
Bang voor de hond aan de andere kant van de brievenbus.
Verscheurende nieuwskoppen.
Absentee.
Het laatste adres in zich.
Toepasselijk op De Eindstraat.
Regendruppels vallen aarzelend omlaag.
Gevolgd door hun gedurfde broeders.
Meezingen op Last Up First To Go.
Vergeet de weersomstandigheden.
Mijn te lange zwarte jas doorweekt.
Met Buttersmouth de thuisbasis in zicht.
Behoefte aan een kop koffie.
Afsluitende tonen van Wideshare.
Het ijzeren ros in de schuur geparkeerd.

Ik heb het album op Amazon nog kunnen vinden voor een prikkie.
Geen spijt van de aankoop

De mix tussen Stone Roses en Blur is duidelijk en de zang doet me min of meer denken aan Mark Gardener van Ride.

De eerste drie nummers zijn wat mij betreft direct prijs, daarna wordt het wat minder met nog een enkele uitschieter. Vooralsnog (sorry Deric geen 5 ) 3.5*, wellicht nog 4*.

Deze band is waarschijnlijk niet opgepikt, doordat er in deze periode zoveel Britpop bandjes ontstonden en waren dat de factor geluk helaas niet op TYS van toepassing was.

Leuk album, verrassend zelfs omdat dit mij volslagen onbekend was, totdat ik dit in een topic tegenkwam, vermeld door een mij bekende user. Dus op de kop getikt en beluisterd.

Inderdaad waarom anderen wel en hun niet zou je denken, goeie zanger, goeie mix tussen de nummers, sfeervol en goed gebracht.

Precies, dat begreep ik ook niet Frank.
De opvolger heb ik ook, maar die is wel een stuk minder dan deze.
Hier klopt eigenlijk alles.