JJ Cale & Eric Clapton - The Road to Escondido (2006)

binnenkort verschijnt deze nieuwe plaat van J.J. Cale in samenwerking met Eric Clapton.
Eric Clapton is o.a. bekend geworden met nummers Van J.J. Cale. o.a. Cocaine en After Midnight.

Ik ben benieuwd, het zijn beide zeer goede artiesten, dan kan haast niet fout gaan zou je zeggen.

lekkere relaxte cd, precies wat je mag verwachten van deze heren. uptempo en rustige nummers wisselen elkaar perfect af. Who am i telling you is voorlopig favoriete nummer. Groeiplaatje! voorlopig 3.5

precies! mischien wordt het nog meer, nog maar even een paar keer luisteren

Relaxt album, dat zeker. Je hoort de invloeden van zowel Cale als Clapton. Alleen dat beetje extra, dat mist. Een kleine tegenvaller dus.

Leuke plaat, lekker meewiegend. Leuke solo's
De plaat zal echter snel in de vergetelheid zakken als dat al niet gebeurd is.
3.5*

Hmmm 1 keer gedraaid: Heerlijk ... Plaat in de vergetelheid ? betwijfel het .. Dit klinkt als een nieuwe klassieker ...
Enfin nog ff ern paar keer draaien ..
Dit mistte ik aan clapton sinds 461 en die 1e acoustische ....

Een behoorlijk saaie plaat maar dat komt misschien omdat ik niet hou van het gitaarspel van Clapton. De plaat irriteert echter niet, dus 2,5*.

4 sterren inmiddels en bijna elke dag op in de auto ...

Heerlijk relaxte tunes. Vooral het openingsnummer Danger kan ik rustig een uur op repeat hebben.

Gewoon een héérlijk plaatje van twee gitaarhelden die ook nog genietbare stemmen hebben. Ze bewonderden elkaars muziek en kijk ze werkten nu samen aan deze mooie plaat!

Tijdloos mooi, dit is geen aan modes of trends onderhevige muziek.

Om te onthaasten en gewoon te genieten is dit!

4 sterren ****

komt niet in de beurt van mijn hoge verwachting. Samen hadden ze een 5**** cd kunnen maken. Ik heb het gevoel dat Cale en Clapton een aantal outtakes voor deze cd hebben gebruikt. Maar en slechte plaat kunnen ze natuurlijk ook niet maken en 3.5 *** is dan ook okay

Hm, de vrees sloeg een beetje om mijn hard toen hoorde dat deze 2 een album zouden uitgeven. Ik ben niet zo weg van de vertolkingen vanCale's werk door Clapton. (N.B. ik heb niets tegen Clapton, integendeel, heeft hele mooie dingen gemaakt). Maar zie, of hoor eigenlijk, Clapton is nergens echt storend aanezig. Toch hoor ik liever de kristal heldere klankkleur van Cale bij deze muziek dan de sound van Clapton. Dat klinkt mij net te bluesy in de oren.
Wel een goed album verder hoor, niks mis mee. Mooie hoes ook.

Hoe hard is je HART dan wel niet ????

Niet te hard(t)en zeg maar.

Tja, indana, ik geniet vaak van je machtige essay's die je hier ten beste geeft, maar je stukjes herlezen op flagrante taalfouten, ik doe dat al lang, en dat helpt een stuk om het schaamrood weg te houden... hihi.
maar inhoudelijk kan ik je meestal erg volgen, zeker wat Jean Jacques Cale betreft, één mijner heroes is dat!

Jean-Jacques?

Als in J.J. Cale

Uit de Wikipedia:
"J. J. Cale (born John W. Cale on December 5, 1938, in Oklahoma City, Oklahoma) is an American songwriter and musician best known for writing two songs that Eric Clapton made famous, "After Midnight" and "Cocaine", as well as the Lynyrd Skynyrd hit "Call Me The Breeze". Some sources incorrectly give his real name as "Jean Jacques Cale". According to keyboard player, Rocky Frisco, "The 'Jean Jaques' crap was created by a drunk French 'journalist' who got thrown out of the venue and made a lot of crap up to pretend he had done an interview". In fact, a Sunset Strip nightclub owner employing Cale in the mid-1960's came up with the "J.J." moniker to avoid confusion with the Velvet Underground's John Cale.

Maar ik krijg de indruk dat de heer Cale er zich niet druk over kan maken eigenlijk...

Lekkere plaat voor onderweg, relaxed en sfeervol gemaakt met een zomerse uitstraling. De nummers zijn goed en JJ en Clap klinken samen prima. Leuke plaat maat niet hemelbestormend!

Deze plaat lijkt simpel maar is het niet, de muziek is sterk, aantrekkelijk en meeslepend, en bovendien erg goed gespeeld. Zo'n plaat kan ook een ramp worden als de twee ego's zouden botsen, maar zowel JJ als Clap hebben hier geen last van, ze genieten ervan om samen een plaat te maken en dat spat ervan af. Unieke samenwerking waarin beide op hoog niveau bezig zijn. Een 4, met gemak!!

Het is een heerlijke plaat, niet zo sloom als het recente werk van Clapton, hoog genietbaarheidsgehalte, zeg maar....

en ik verhoog mijn punten van 2 naar 4.

Heerlijke plaat van deze 2 heren, vooral de 2 openers zijn van hoogstaand niveau en natuurlijk Cale´s eigen compositie Anyway the wind blows

Oké albumpje, niet helemaal mijn ding, maar wel prima geschikt als achtergrondmuziekje (voor mij dan). Hij duurt naar mijn smaak alleen wel iets te lang. 3,0*

Ik weet niet hoe lang die road is naar escondido, maar met deze muziek komt dat wel goed. Lekker luisterplaatje, geen grappen, goudeerlijk.

Het is goed, maar ik had er meer van verwacht. 2 van zulke helden zouden toch een legendarisch album moeten kunnen maken.

Volkomen mee eens. Maar aan de andere kant is Cale natuurlijk de echte held. Misschien gooide Clapton juist roet in het eten

Zijn plaat met BB King was namelijk ook niet fenomenaal en BB King is toch ook echt een legende.

Heerlijk fijne cd.
Lekker gitaartje erbij, laat de zon maar komen, autoraampje open..

Maar goed, daar blijft het dan ook wel bij..
Heb deze plaat in het begin grijs gedraaid, kon niet wachten tot de prijs zou dalen, maar nu hij daar dan zo ligt voor maar een paar euries,.. toch niet meer die neiging om hem te kopen..
Toch wat saaier geworden op langer termijn.. Zonde.

Het blijft verder wel een goede plaat, mooie lyrics en gewoon een lekker geluid.. maar 't is wel een klein beetje steeds meer van hetzelfde..

Kom uit op een 3,5je

Ik denk niet dat Clapton roet in het eten heeft gegooid. Hij stelt zich op deze plaat juist dienstbaar op naar JJ hetgeen hij ook deed met BB. Clap wilde voor beide heren weer eens een podium creeren waarin deze beide sterren weer eens door een groot publiek werden gehoord, aangezien zowel JJ als BB de laatste 20 jaar nogal in de vergetelheid waren geraakt. Beide hebben ze veel te danken aan Clap, hetgeen hem siert.

ze hebben in het verleden best vaak samen opgetreden. dan is het ook clapton die een paar meter achter jj cale staat en met niet te onderdrukken glimlach zijn vriend en held loopt te bewonderen. hij kent zijn plek