Screeching Weasel - Anthem for a New Tomorrow (1993)

In de tijd dat punk begin jaren 90 een nieuwe opleving beleefde (Green Day, NOFX, Offspring en Bad Religion), was er een band die onterecht achter bleef.
Op Anthem For A New Tomorrow laat Screeching Weasel duidelijk horen dat ze de terechte opvolgers van Ramones zijn.
Ze hadden hiervoor al verschillende nummers van Ramones gecoverd, en hier komen hun puntige korte punknummers goed tot hun recht.
Talk To The Summer is een zeer geslaagd instrumenteel nummer met een hoofdrol voor gitarist Jughead.
Op Peter Brady is een kleine rol weg gelegd voor Fat Mike van NOFX, die een stukje mee mag zingen, net als ALF van de gelijknamige televisie serie.
De hoofdrol op dit album is voor het brein van Schreeching Weasel, namelijk Ben Weasel, die met A New Tomorrow het beste punknummer nieuwe lichting ooit heeft geschreven. Dit is tevens het nummer dat er qua lengte duidelijk uit schiet. De achtergrondzang maakt het wel af. Nog nooit eerder zo’n krachtig, hoopvol punknummer gehoord.

Grappig dat Ben Weasel in interviews zegt dat hij bij het maken van dit album beïnvloed is door Pink Flag van Wire, ik hoor het er niet in terug.

Niet slecht hoor, maar pop punk is altijd een grote kwestie van nostalgie en voorkeur. Nostalgie heeft deze plaat voor mij niet en mijn voorkeur gaat er dan ook zeker niet naar uit.

Ik ben het er wel mee eens dat deze plaat goed naast Dookie op de pop-punk plank van een puber kan staan, maar I missed the boat on this one, kinda. Dookie kende ik namelijk al vanaf een jaar of 9, maar destijds was het (bij toeval verder) de enige pop-punk plaat die ik op casette had, tussen al mijn Thunderdome, Mellow House (Jabba Dabba Dance comps), Michael Jackson en Queen cassettes.

Mijn fascinatie voor punk kwam er wel degelijk, rond mijn 15e. De platen die ik leerde kennen waren vooral skatepunk van het bekende Epitaph/Fat Wreck soort,, The Ramones en Screeching Weasel.

Om een kort verhaal lang te maken, mijn kennismaken met Screeching Weasel lag bij geen idee, ik dacht dat ik Weasel Mania als eerst kende, maar toen was ik al 18 ofzo, Boogadaboogadaboogada! en My Brain Hurts dus dan. Waar eerstgenoemde lekker versnelde Ramones achtige punk was, in een skate jasje, daar was My Brain Hurts het ideale rauwe pop-punk album. Na die 2 favorieten grijs gedraait te hebben (op cd-r uiteraard, want no way dat ik geld had voor cd's), moest ik later toch concluderen dat Anthem niet veel meer voor me toevoegde. Wiggle nog wel, Anthem niet. Nu even terugluisterend naar al de klassiekertjes die ik toen kende, moet ik concluderen dat het me nog steeds weinig doet. Helaas!